“Μη το κάνεις αυτό”- Το έχετε πει ποτέ σε διαδικτυακό “φίλο”;
Όσοι μας ακολουθείτε στο Twitter ή είστε fan-s στο Facebook Page μας, θα γνωρίζετε ήδη πως ετοιμάζουμε ένα πολυ-συμμετοχικό post.
Η ανάρτηση θα αφορά Δυσάρεστα Μοτίβα Συμπεριφοράς στα Κοινωνικά Δίκτυα κι ενώ αρχικά δόθηκαν κάποια παραδείγματα από τα μέλη του Linkedin subgroup We Go Web, σκεφτήκαμε να ρωτήσουμε και εσάς.
Η αφορμή
Βλέπουμε συχνά σε facebook status φράσεις όπως “παραγνωριστήκαμε νομίζω”, “σε ξέρω ρε φίλε;” και άλλα που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε εάν μία αποδοχή φιλίας, ένα follow ή η δυνατότητα σχολιασμού , επιδίδει τόσα πολλά δικαιώματα στις ανθρώπινες διαδικτυακές μας συνδέσεις.
Πρόσφατα συναντήσαμε ένα σχόλιο σε ιστολόγιο που αφορούσε μια ανάρτηση μας και όπως ήταν φυσικό απαντήσαμε [δια χειρός ΕΒ] “Γιατί δεν ήρθατε στο αντίστοιχο post μας να τα γράψετε όλα αυτά ώστε αφενός να ενημερώσετε τους επισκέπτες μας, αφετέρου να δώσετε στον συντάκτη της ανάρτησης την δυνατότητα να σας απαντήσει;”
Άλλο παράδειγμα
Όσοι είναι στο Twitter γνωρίζουν πως υπάρχει η δυνατότητα unfollow & block. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στο facebook δηλαδή, μια σύνδεση στο twitter δεν είναι αυτόματα αμφίδρομη. Εάν δεν μας ενδιαφέρουν τα tweets κάποιου, απλά δεν τον ακολουθούμε. Εάν δεν θέλουμε να βλέπει τα δικά μας tweets, κάνουμε block.
Αυτές οι ρυθμίσεις είναι δυνατότητες που μας δίνει το μέσο του Twitter. Από την άλλη όμως, επίσης το ίδιο μέσο δίνει τη δυνατότητα σε όσους “απομακρύνουμε” να μας ζητούν εξηγήσεις δημόσια. Είναι δικαίωμα και δυνατότητα τους. Σωστά; [...] Πόσο νόημα έχει αυτή η συμπεριφορά όμως και τι αποδεικνύει τελικά;
Το μέσον [διαδίκτυο] δίνει [εμφανίζει/δημιουργεί] πολλούς τρόπους δια-δράσης. Επίσης μας επιτρέπει να συνδεθούμε με πολλούς ανθρώπους που ίσως δεν θα συναντήσουμε ποτέ.
Όλες αυτές οι δυνατότητες είναι υπέρ της κοινωνικοποίησης μας πάντα; Και πόσο σωστά αντιλαμβανόμαστε τελικά τα όρια μας;
Αν έχετε παραδείγματα διαδικτυακής κοινωνικοποίησης όπου έχετε ενοχληθεί, στείλτε μας ένα μήνυμα στο wegowebgr[at]gmail.com ή αφήστε μας σχόλιο εδώ ή στο facebook
Πριν λίγους μήνες είχα δεχτεί μία κάποιου είδους “επίθεση” από κάποιους στο twitter. Ξεκίνησε από ένα reply σε ένα δικό μου reply σε σχόλιο ενός twitter friend μου.
Το σχόλιο στη δική μου απάντηση ήταν ειρωνικό, ωστόσο του απάντησα σε απόλυτα φυσιολογικό ύφος. Ακολούθησαν κι άλλες απαντήσεις από τον ίδιο και από άλλους όπου βρέθηκα ξαφνικά να δέχομαι επίθεση σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο από άτομα τα οποία ούτε με γνώριζαν ούτε μπήκαν καν στον κόπο να με γνωρίσουν προσωπικά ή να δουν τη δικτυακή μου παρουσία.
Τελικά επειδή είδα ότι δεν πρόκεται να βγει άκρη το θέμα έσβησε με μερικά unfollow/block. Δεν ξέρω αν ήταν ο καλύτερος τρόπος αλλά όταν βλέπω ότι δεν υπάρχει το λεγόμενο benefit of the doubt τότε απλά δέχομαι ότι το άτομο που αλληλεπιδρώ είναι άτομο με το οποίο δεν μπορώ να επικοινωνήσω και κόβω κάθε επαφή.
Λίγο γενική η αναφορά μου στο θέμα αλλά δε βλέπω το λόγο να αναφερθώ συγκεκριμένα τι ειπώθηκε από ποιον και τι αφορούσε.
Αυτά.
Οι προσωπικές επιθέσεις είναι συχνό φαινόμενο στο διαδίκτυο. Ειδικά από ανώνυμους σε επώνυμους [και δεν εννοώ την επωνυμία με την έννοια της δημοφιλίας]
Οι συγγραφείς μίσους – που γράφαμε κάποτε στο έντυπο- έγιναν σχολιαστές του μίσους ή followers ή facebook “friends”.
..Κι όλα αυτά επειδή το μέσον δίνει αυτή τη δυνατότητα.
Από την άλλη όμως, το ίδιο το μέσο δίνει και δυνατότητες προστασίας οπότε για μένα προσωπικά ορθώς επέλεξες block.
Το θέμα με έχει απασχολήσει αρκετά. Το λάθος ίσως ξεκινάει από προκατάληψη που έχουν μερικοί ότι όσο πιο πολλούς “φίλους” ή “ακόλουθους” έχεις τόσο καλύτερα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι πιο σημαντικό να ξέρει κάποιος το κοινό του και να συζητά μαζί του, όχι να εκπέμπει. Η συμπεριφορά αυτή θα πρέπει να ισχύει τόσο σε προσωπικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο.
Τέλος παραπέμπω σε μία ανάρτηση στο blog μου (http://grat20.blogspot.com/2009/10/youtube.html) που αφορά το YouTube και πάντα με προβλημάτιζε, γιατί είναι οι χρήστες (οι Έλληνες ίσως πιο πολύ από δική μου και μόνο εμπειρία) τόσο επιθετικοί;