Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα

της Τεχνολογίας, του Λόγου και της Εικόνας.

Έτσι θα ήθελα τουλάχιστον εγώ να τον παρουσιάσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη.

Με βρήκε αυτός στο διαδίκτυο πριν πολύ καιρό- ως παλαιός αναγνώστης του έντυπου λόγου μου- κι έκτοτε τον “ακολουθώ” σχεδόν με ευλαβική διάθεση..σύμπλευσης [αν και διαφωνούμε..τεχνολογικά] εφόσον τόσο ο μυθιστορηματικός λόγος του όσο και η άποψη του σε θέματα τεχνολογίας φέρουν μία βαρύτητα που δύσκολα συναντά κανείς σε μία τόσο συμπαγή μορφή συνάφειας και γνώσης στον ελληνικό χώρο.

Σας δίνω ένα σύντομο βιογραφικό του όπως υπάρχει στην καταπληκτική σελίδα Ελληνικά Γράμματα και προχωρώ στην συνέντευξη που δέχτηκε να μου παραχωρήσει [για την οποία συνέντευξη τον ευχαριστώ θερμά].

Σύντομο Βιογραφικό

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Ξεκίνησε εργαζόμενος στις κινηματογραφικές ταινίες και στα τηλεοπτικά σήριαλ του πατέρα του Πάνου Γλυκοφρύδη κι αργότερα εργάστηκε ως β’ βοηθός σκηνοθέτη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Παράλληλα, παρακολούθησε και μαθήματα κινηματογράφου στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο. Μετά, σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμο «La Sapienza» της Ρώμης αλλά είχε ήδη ανακαλύψει την Πληροφορική την οποία ακολούθησε ως επαγγελματική ενασχόληση και όχι μόνο. Έτσι, ξεκίνησε να αρθρογραφεί σε περιοδικά κυρίως Ειδικού Τύπου δημοσιεύοντας και διηγήματα. Η νουβέλα «99.9% αληθινή ιστορία» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό διηγημάτων Επιστημονικής Φαντασίας της «Anubis» το 1996.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο Επιβάτης», υποψήφιο για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο περιοδικό «Διαβάζω», εκδόθηκε το 2006. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές με διηγήματα στα συλλογικά βιβλία «Α όπως Αμερική» και «Το βιβλίο του Κακού». Το «Δέκα ώρες δυτικά» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του.

Συνέντευξη

1. Συγγραφέας, πληροφορικός ή κινηματογραφιστής; Τι κοινό έχουν όλα αυτά;

Το συγγραφέας δεν έχει κάτι κοινό με τα άλλα δύο. Τα χρησιμοποιεί. Η πληροφορική δίνει τη μέθοδο στην αφήγηση και τη δομή στο γραπτό. Ο κινηματογράφος τη γλώσσα. Αλλά ταυτόχρονα και τα δύο δίνουν την αισθητική.

Η πληροφορική έχει δύο αισθητικές. Η μία είναι των ανθρώπων της, που χωρίζεται σε σχεδόν άπειρες κατηγορίες, και η δεύτερη είναι της ίδιας ως επιστήμης. Η δεύτερη είναι που ενδιαφέρει εμένα. Στα πρώτα χρόνια της Πληροφορικής ήταν της μόδας να κρεμάνε motherboards στους τοίχους ως μετακάτι έργα τέχνης. Αργότερα, τώρα, που η Πληροφορική τελείωσε με το στάδιο του αξιοπερίεργου, ανακαλύφθηκε επιτέλους η αισθητική των μεθόδων, της πολυπλοκότητας, των matrix, και άλλων αληθινά άξιων πραγμάτων.

Ο κινηματογράφος εμπλέκεται στο γραπτό μου ως καθαρή εικονοποίηση. Δεν χρησιμοποιώ «κινηματογραφική γραφή», εικονοποιώ. Έχει τεράστια διαφορά. Αν ποτέ κάποιος θελήσει να κάνει τα βιβλία μου κινηματογραφικές ταινίες θα έχει ένα βασικό πρόβλημα: Ο σκηνοθέτης μπορεί και να μην χρειάζεται αφού η περιγραφή είναι απόλυτη και σιδερένια. Όχι, είναι χαζό αυτό που είπα, απλά έτσι όμως μπορώ να καταδείξω το μέγεθος της εικονοποίησης. Και το λέω αυτό τόσο ξεκάθαρα γιατί πίσω από τη γλώσσα υπάρχει τεχνική εικονοποίησης. Συγκεκριμένη.

Και υπάρχει λόγος γι αυτό: Προσπαθώ να παντρέψω δύο τέχνες. Αυτό ήθελα από πάντα. Όμως, εδώ υπάρχει πρόβλημα. Δεν έχω βρει ακόμη το μέτρο. Αλλά δεν μας πειράζει, ο χρόνος είναι με το μέρος μας.

2. Η πληροφορική μπορεί να γίνει η υπέρβαση της τέχνης στη λογοτεχνία με τα σημερινά ηλεκτρονικά δεδομένα [βλ. e-book, vook etc];

Η πληροφορική είναι η επιστήμη που δημιουργεί και συντηρεί τα εργαλεία που θέλουμε για να κάνουμε την υπέρβαση στις τέχνες. Άρα ναι, με αυτή την έννοια μπορεί να γεφυρώσει τέχνες. Δεν είναι δα κι η πρώτη φορά που γεφυρώνονται τέχνες.

3. Είστε πατέρας. Ποιες είναι οι τρεις συμβουλές που θα δώσετε στα παιδιά σας όταν μάθετε πως έχουν κάνει εγγραφή στο facebook?

Όχι όχι, δεν θα είναι τρεις. Συγγνώμη που δεν απαντώ ακριβώς στην ερώτηση αλλά δεν θα είναι τρεις. Θα τα πάρω από το χέρι, θα τα καθίσω στο γραφείο μου, και θα τους δείξω τι κάνω εγώ στο FaceBook σε όλο το μήκος των πράξεών μου εκεί. Χωρίς ψέματα! Τα παιδιά είναι διάφανα στο ψέμα.

Όμως, γι αυτό, (και θεωρώ πως αυτό είναι και το σωστό), ο άνθρωπος, για να χρησιμοποιήσει social media τέτοιου επιπέδου και εύρους όπως το FaceBook, πρέπει να φτάσει σε μια ηλικία που το σεξ θα του είναι κατανοητό. Όχι απαραίτητα εμπειρικά γνωστό, αλλά γνωσιακά γνωστό απολύτως. Και πρακτικά και συναισθηματικά.

Θα μου πείτε, γιατί από ολόκληρο το FaceBook επικεντρώθηκα στο σεξ; Μα γιατί το Κακό εκεί βρίσκεται. Οι Κακοί άνθρωποι που κυκλοφορούν στο FaceBook εκεί χτυπάνε. Γιατί το σεξ (ως από αιώνες από την ψυχολογία γνωστό) δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική πράξη (μόνο), αλλά με τα συναισθήματα. Ο δήθεν τρυφερός και γλυκός τύπος που θα πλησιάσει ένα παιδί ετών 11, μπορεί απλά να θέλει να το απαγάγει για να το πουλήσει, κι όχι για να το κακοποίηση. Όμως, για ότι από τα δύο, το συναίσθημα θα χρησιμοποιήσει. Αν ο άνθρωπος (παιδί) λοιπόν ξεκινήσει να χρησιμοποιεί ένα social media σαν το FaceBook τότε που θα ισχύουν όσα είπα πριν, τότε ο Κακός θα γίνει αντιληπτός.

Πιστεύω λοιπόν, ότι η κατάλληλη ηλικία εκκίνησης χρήσης τέτοιων social media, είναι εκεί γύρω στο Γυμνάσιο. Έστω στην πρώτη γυμνασίου. Όχι πιο πριν.

Και επί του πρακτέου: Ο γιος μου αυτή τη στιγμή είναι 10 ετών. (Το μεγαλύτερο από τα τρία. Άρα αυτό μας ενδιαφέρει.) Κάποιοι συμμαθητές του έχουν μέχρι και iPhone! Όταν μου το ζήτησε, κάθισα, του έδειξα το δικό μου, και του εξήγησα τι κάνει αυτό το πράγμα που ως τηλέφωνο είναι το λιγότερο απ’ όλα όσα κάνει. Και άρα γιατί αποκλείεται να του αγοράσω ένα ακόμη κι αν δεν χρειαζόταν να ξοδέψω τόσα πολλά λεφτά όσα κοστίζει για να του το αγοράσω.

Όταν στα παιδιά μιλάς, και εξηγείς, με αλήθειες και όχι με ψέματα, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν, ακόμη κι αν νιώθουν πως τους χαλάς το χατίρι κι αυτό δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου, κατανοούν. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.

4. Hacking. Περιγράφετε μία τέτοια σκηνή στο βιβλίο σας “Ο Επιβάτης”. Τι έχετε να πείτε για αυτό το θέμα στον αδαή κόσμο του διαδικτύου;

“Do not try this at home”. Όπως λένε και στις Ηνωμένες Πολιτείες στην τηλεόραση όταν αυτό είναι να προβληθεί γίνεται στην πραγματικότητα αλλά για σκοπούς ντοκιμαντέρ ας πούμε.

Το συνειδητό φυσικό hack, αυτό δηλαδή όπου κάποιος προσπαθεί να εισβάλει συνειδητά σε κάποιον άλλον όχι δικό του υπολογιστή, (είτε προσωπικό υπολογιστή είτε σταθμό δικτύου είτε μηχανές διαμετακόμισης δεδομένων κλπ), είναι ποινικά διωκόμενη πράξη. Απλά πράγματα. Η Ελληνική Αστυνομία έχει συγκεκριμένη διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Απλά πράγματα δηλαδή. Έχεις να κάνεις με τον νόμο. Όπως αν ληστέψεις μια τράπεζα.

Το συγκεκριμένο λοιπόν hack που περιγράφω στον “Επιβάτη”, συνέβη στην πραγματικότητα τρεις φορές. Το έπραξα τρεις φορές για να το δω. Να το προσομοιώσω και άρα να το περιγράψω να μη γράφω πράγματα για τα σκουπίδια. Και τις τρεις, είχα επικοινωνήσει με τα ιδρύματα στον οποίων τα υπολογιστικά συστήματα αλώνιζα όλη μέρα, και τους είχα ειδοποιήσει. Κι έτσι, δεν πήραν τηλέφωνο την Αστυνομία. (Αν με καταλάβαιναν βέβαια, γιατί από ότι μου είπαν αργότερα δεν με κατάλαβε κανείς… πράγμα φυσικό, δεν έκανα καμία ζημιά, γιατί ν’ ασχοληθούν μαζί μου ακόμη κι αν μ’ έβλεπαν…)

5. Apple & Windows. Μήπως το πρώτο είναι η ερωμένη και το δεύτερο η σύζυγος;

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό. Δεν είναι λάθος αυτό που λέτε. Αλλά “Once you go Mac you never go back.” λέει ένα ρητό. Οπότε αν ισχύει το ρητό, τότε κάποιοι μένουν για πάντα με την ερωμένη; Πολύ ρομαντικό…

6. Science fiction. Έχετε βραβευτεί για ένα τέτοιο κείμενο. Μπορούμε να το βρούμε ηλεκτρονικά κάπου; Υπάρχει Λογοτεχνία Επιστημονικής Φαντασίας στην Ελλάδα ικανή να μη χλευαστεί αλλά και να μη θεωρηθεί ελαφριά;

Ας ξεκινήσω απαντώντας στο πρώτο σκέλος:
Όχι. On line δεν υπάρχει. Είναι μία σκέψη να ανεβάσω on line σε epub ξεκλείδωτο αρχείο ή και pdf (επίσης ξεκλείδωτο) μόνο για ανάγνωση σε οποιοδήποτε μέσο αλλά όχι εκτυπώσιμο οπότε να μην αλλοιώνεται η GNU licence ελεύθερης διακίνησης, αλλά ακόμη θέλει σκέψη.

Δεύτερο σκέλος:
Ναι υπάρχει. Έχουν γραφτεί εκπληκτικά πράγματα. Στην Athens Voice πρότεινα την “Λήθη” του Νίκου Βλαντή. Τώρα, για ποιο λόγο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα γραπτό του Νίκου Βλαντή ως ελαφρύ επειδή είναι SF δεν το γνωρίζω. Κάποια μυαλά μπορεί να το γνωρίζουν. Αλλά και παλιότερα υπάρχουν σημαντικότατα γραπτά. Δεν θ’ αρχίσω εδώ να λέω ονόματα γιατί είναι πολλά όχι τίποτε άλλο. Αλλά υπάρχουν.

Αλλά να, ας δούμε κάποια σημεία όσον αφορά στην προκατάληψη περί SF στην Ελλάδα: Κάποτε κάποιος είχε πει στον Πέτρο Τατσόπουλο ότι γράφει SF. Κι ο Τατσόπουλος του είχε πει «Μην ξεχάσεις να υπολογίσεις την Μεσόγειο…» Κι αυτό νομίζω πως τα λέει σχεδόν όλα. Οι διαστημικοί/τεχνολογικοί μύθοι είναι τόσο ξένοι από τον παλιό (και αρχαίο αλλά δεν είναι το “αρχαίος” που μετρά τώρα εδώ) και άκρως Μεσογειακό (στα όρια του καθαρά Ανατολικού) Ελληνικού λαού, που η έννοια της SF σχεδόν δεν υφίσταται. Φανταστείτε λοιπόν έναν Κλασσικό (εν ζωή) Έλληνα συγγραφέα, τον Παύλο Μάτεσι ας πούμε, να γράψει ένα μυθιστόρημα ή διήγημα όπου ο ίδιος να το χαρακτηρίσει “science fiction”. Χρησιμοποιώντας μάλιστα τον Αγγλοσαξονικό όρο, ούτε καν τον Ελληνικό “Επιστημονική Φαντασία”. Προκαταβάλλοντας έτσι και όλον τον κόσμο του βιβλίου που σίγουρα θα περιμένει να μάθει για το καινούριο του έργο αλλά και τους αναγνώστες. Είναι δεδομένο ότι το έργο θα είναι Κλασσικά άρτιο, (ο Μάτεσις μια του έφερε η κουβέντα είναι Κλασσικά άρτιος ούτως ή άλλως), αλλά είμαι πραγματικά περίεργος να διαβάσω τις κριτικές. Όχι τις παρουσιάσεις, τις κριτικές.

Δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουν science fiction. Διαβάζουν και μάλιστα πολύ. Έλληνες συγγραφείς science fiction δεν διαβάζουν. Γιατί θεωρούν πως ο διπλανός τους, ο συγγενής τους, ο αδερφός τους, ο Έλληνας δηλαδή, science fiction είναι αδύνατον να γράψει. Μπουζουκάκι και ουζάκι και ταβλάκι και φραπεδάκι και “τ’ άστρα του Νοτιά”, (αν και τώρα τελευταία έχουν αρχίσει να εκλείπουν όλα αυτά), με το Science Fiction, είναι διαφορετικά σύμπαντα, όχι απλά πλανήτες.

7. Ποια εντυπωσιακή εξέλιξη -τεχνολογικά – πιστεύετε πως θα συμβεί στην καθημερινότητα μας τα επόμενα 30 χρόνια;

Το κυριότερο που πιστεύω αργά ή γρήγορα θα συμβεί είναι η κατάργηση του Έντυπου. Όχι η πλήρης κατάργηση. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Αλλά μαζικά ο κόσμος δεν θα διαβάζει έντυπα. Θα διαβάζει ηλεκτρονικά.
Επίσης πιστεύω πως θα μπορεί να διαβαστεί η σκέψη. Όχι απόλυτα. Ούτε πειστικά. Αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό.

Επίσης οι υπολογιστές θα είναι ενσωματωμένοι ακόμη και στο σώμα εάν το θέλει ο χρήστης και σίγουρα τα πληκτρολόγια και τα ποντίκια απλά δεν θα υπάρχουν.

Πολλά θα φορτίζονται από τον ήλιο.
Επίσης δεν θα υπάρχουν οπτικοί δίσκοι ή μαγνητικοί δίσκοι οποιασδήποτε χωρητικότητας. Θα υπάρχουν μόνο μνήμες σχεδόν αυξομειούμενης χωρητικότητας γιατί το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιούν κβαντικές τεχνολογίες.
Προσωπικά θα ήθελα Ιατρικές προόδους. Σημαντικές. Αλλά πιστεύω πως αυτές θ’ αργήσουν.

8. Παρατηρώ πως τώρα τελευταία γίνεστε ιδιαίτερα δημοφιλής στο facebook profile σας. Πιστεύετε πως είναι εύκολο να χειριστείτε την εικόνα σας σε έναν χώρο όπου έχουν πρόσβαση τόσο άνθρωποι που γνωρίζουν προσωπικά σας δεδομένα όσο και άνθρωποι που απλά γνωρίζουν τα βιβλία σας;

Όχι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το FaceBook (εγώ και οι friends μου εννοώ) μου φαινόμαστε σαν ένα 24ωρο μπαρ στο οποίο όλοι μας συχνάζουμε. Άλλοι λίγο άλλοι πολύ άλλοι είναι σαν να μένουν εκεί. Υπάρχουν στιγμές και ώρες που έχω μπει με καθαρό μυαλό συμμετέχοντας σε κουβέντες ή και χαβαλέδες με γέλια, και γύρω στις δυο ώρες μετά, έχω βγει με πολύ οινόπνευμα στο κεφάλι (καταναλωμένο δίπλα στο πληκτρολόγιό μου) και με ανθρώπους στο μυαλό που συνάντησα εκεί μέσα χωρίς να μπορώ να τους βγάλω.

Αυτό είναι μία επακριβής εικονική μεταφορά μιας πολύ όμορφης βραδιάς σ’ ένα μπαρ νύχτα, άσχετα αν το πραγματικό μπαρ θα κρατήσει μέχρι και 5ωρα ή και βάλε ενώ το FaceBook (τουλάχιστον στην περίπτωσή μου) δεν θα ξεπεράσει ποτέ τις 2 ώρες. Όχι λόγο κάποιας δουλειάς, αλλά γιατί η ενεργή συμμετοχή μου δεν βαστά για παραπάνω. Συνήθως το έχω ανοιχτό σ’ ένα tab στον browser μου ενώ ταυτόχρονα εργάζομαι πάνω στο οτιδήποτε ή ακόμη και γράφω. Έτσι ο κόσμος νομίζει πως είμαι μέσα με τις ώρες μιας που συχνά γυρνώ σ’ αυτό το tab για να φύγει το μυαλό μου. Για να χαζέψω που λέμε.

9. Ποια είναι η εικόνα που έχετε εσείς για τα Social media & New media στον ελληνικό χώρο;

Ακόμη δεν έχουν αποκτήσει την δυναμική που μπορούν. Τα παραδοσιακά μέσα ακόμη αντιστέκονται και όχι άδικα. Αυτοί που θ’ αναγκαστούν ν’ αλλάξουν δουλειά δεν είναι δεδομένο πως θα μπορούν ανεξάρτητα αν θα το θέλουν ή όχι. Πάντως τα Ηλεκτρονικά Μέσα και το Internet είναι Φυσικός Εξελικτικός μονόδρομος. Και βέβαια και για την Ελλάδα.

10. 10 ώρες δυτικά. Το νέο σας βιβλίο. Αν και το έχω δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Τι θέλετε να αγαπήσουμε σε αυτό το βιβλίο;

Την Αριάδνη. Και τους άλλους, αλλά την Αριάδνη κυρίως. Που πρέπει να ξεπληρώσει τον λογαριασμό για ένα κομμάτι του σημαντικότερου εγκλήματος στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

]]> http://www.wegoweb.gr/2010/07/george-glikofridis-interview-wegoweb/feed/ 1 http://www.wegoweb.gr/2010/04/spiros-smparounis-interview-wegoweb/ http://www.wegoweb.gr/2010/04/spiros-smparounis-interview-wegoweb/#comments Wed, 07 Apr 2010 04:38:42 +0000 Diva http://www.wegoweb.gr/?p=645

Πρωτοσυνάντησα τον Flareman [βλ. Νυστέρι]  πριν..περίπου 4-5 χρόνια.

Τον “γνώρισα” καλύτερα μέσα από τα blog και κάποια στιγμή είχα την τύχη να τον συναντήσω και στην συμβατική ζωή.

Νέος, ωραίος, γιατρός και..πληροφορικός.

Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη εάν δεν εντυπωσιαζόμουν.

[Βέβαια είναι σχεδόν φανατικός των Mac κι αυτό κρατά μία ισορροπία στην αψεγάδιαστη παρουσία του:-]

Με την πάροδο των χρόνων κι έχοντας βιώσει την κατακρήμνιση πολλών μύθων στο διαδίκτυο [ανθρωποκεντρικά] ο Σπύρος Σμπαρούνης εξακολουθεί να είναι μία περίπτωση:

α) άψογης έκφρασης, β) μοναδικής παρουσίας και γ) ευφυούς δημιουργικότητας.

Είναι δηλαδή, ακριβώς ο άνθρωπος του οποίου τις απόψεις θα επιθυμούσα να διαβάσει οποιοσδήποτε οικείος μου έκανε τα πρώτα του βήματα στο web.

—Και αυτή η συνέντευξη έχει δοθεί στην Ε.Β. [aka e-diva]—-

1. Αναμενόμενη μάλλον η πρώτη ερώτηση: Γιατρός και Geek. Σχήμα οξύμωρο ή απλά σπάνιο;

Απλά σπάνιο πιστεύω:) Ο κόσμος έχει συνηθίσει τις δυο έννοιες αυτές να είναι ασυμβίβαστες, και – για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι γεγονός ότι η Ιατρική δεν σου αφήνει μεγάλα περιθώρια να εντρυφήσεις σε άλλους τομείς. Παρ’ όλ’ αυτά, οι νέοι γιατροί έχουν σημερα πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με την τεχνολογία απ’ ότι παλιότερα. Οι πρεσβύτεροί μας αναγκάζονται να ενσωματώσουν ορισμένα τεχνολογικά στοιχεία στη ρουτίνα τους (ημερολόγιο, e-mail, αναπτύσσουν ενός βαθμού ικανότητες αναζήτησης), αλλά περιορισμένα: οι περρισότεροι το βλέπουν ως αγγαρεία, κάτι που πρέπει να υποστούν αλλιώς θα μείνουν πίσω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Με εμάς, τη «νεώτερη» γενιά, τα πράγματα δεν είναι έτσι – όλοι μας σε κάποιον βαθμό έχουμε αυτό που περιγράφουμε ως «ψηφιακή» ζωή.

Το e-mail, το Facebook, το social networking και η ανεύρεση πληροφοριών, τόσο γενικής φύσεως όσο και πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μας, είναι κατά κάποιον τρόπο δεδομένα. Εντάξει, ίσως να μην αποτελώ αντιπροσωπευτικό δείγμα (οι υπολογιστες με είχαν κερδίσει χρόνια πριν την Ιατρική, και ακόμη και σήμερα συνεχίζω ως φοιτητής Πληροφορικής) αλλά γενικά αυτή είναι η ισχύουσα κατάσταση.

2. Αναμενόμενη και η δεύτερη ερώτηση: What is it with this Apple thing?

Ξέρω ότι δεν είσαι ιδιαίτερα φαν της εταιρείας:) Για εμένα η Apple, από το 2006 που αποτόλμησα το switch σε Mac, ήταν το φως στην άκρη του τούνελ. Η φιλοσοφία της εταιρείας – προϊόντα ραφιναρισμένα, καλαίσθητα, με προσοχή στη λεπτομέρεια, φτιαγμένα για να δίνουν λύσεις και να προσαρμόζονται σε εσένα αντί να χρειάζεται να κάνεις ακροβατικά για να δουλέψουν – είναι ανεκτίμητης αξίας για μένα. Αυτή η φιλοσοφία αντικατοπτρίζεται σε όλα τα προϊόντα της Apple: το αρμονικό δέσιμο υλικού και προγραμμάτων.

Ουσιαστικά όταν αγοράζεις έναν Mac, ένα iPhone ή ένα iPod δεν πληρώνεις τόσο τη συσκευή, όσο την εμπειρία χρήσεως. Λάβε υπ’ όψιν και το γεγονός ότι το Mac OS πατάει πάνω στα γερά και ασφαλή θεμέλια του UNIX και έχεις το τελικό αποτέλεσμα: έναν υπολογιστή ασφαλή, γρήγορο, χωρίς σαβούρα και προβλήματα, εύχρηστο, ασφαλή, που αντέχει στο χρόνο και – σημαντικό! – δε χάνει τη μεταπωλητική του αξία.
Γιατί να μην πάρω Mac λοιπόν;:)

3. Είστε από τους πρώτους Έλληνες podcasters. Ποια είναι η πορεία των podcast [πιθανότατα και η δυναμική τους] στη χώρα μας;
Το Ελληνικό podcasting ξεκίνησε ουσιαστικά μέσα από τις προσπάθειες του Παναγιώτη του Βρυώνη και του Πάρη του Αποστολόπουλου: το vrypan.net radio και οι WeekendGeeks ήταν τα μακροβιότερα και πιο αξιόλογα δείγματα γραφής του είδους. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: ο Πάρης μέσα στις ασχολίες του δεν προλαβαίνει να ετοιμάσει νέα επεισόδια, ο Παναγιώτης συν τω χρόνω έχει αλλάξει την γενικότερη υφή και κατεύθυνση των εκπομπών που ανεβάζει. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μία εποχή που κάθε τόσο είχαμε νεοεμφανιζόμενα podcasts κάθε τόσο. Αρκετά από αυτά έσβησαν ή έπεσαν στην αφάνεια (έτσι κάποια πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό: του dealsend, το ραδιόφωνο καρνάγιο, οι διάτρητοι, το ιπτάμενο σαμπώ, το Cinemania, το digital era pods, και διάφορα άλλα). Κάποιοι έβγαλαν έναν μικρό αριθμό επεισοδίων, περισσότερο για την εμπειρία, ενώ άλλοι δε βρήκαν το ενδιαφέρον ή το κοινό να ασχοληθούν. Από τις μόνες πραγματικά αξιόλογες προσπάθειες που συνεχίζουν είναι το ssmap podcast και το Themos Podcast, του Θέμου Καλού – ουδέτερα, ενημερωτικά, ενδιαφέροντα και με μία σχετική συνέπεια στα νέα επεισόδια. Πραγματικά όμως, υπήρχε μία εποχή που είχα ούτε λίγο ούτε πολύ πάνω από 15 feeds στο iTunes – μιλάμε πάντα για Ελληνικές απόπειρες! Τώρα πλέον έχω ελάχιστα, κι αυτά για την τιμή των όπλων.

Επίσης, κάποια στιγμή άρχισε να παρατηρείται ένα φαινόμενο απαράδεκτο κατά την άποψή μου: ορισμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί φορείς και πρόσωπα, και διάφοροι άλλοι άρχισαν να ανεβάζουν ηχογραφημένες συνεντεύξεις τους ή ομιλίες τους και να τα βαφτίζουν “podcast”. Από τεχνικής απόψεως και μένοντας στη θεωρία αυτό είναι θεμιτό, αλλά στην πράξη αυτά τα media δεν θεωρούνται βέρα podcasts: είναι απλώς αναπαραγωγές κλασικών μέσων, με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
Σήμερα πλέον, πολύ λίγοι Έλληνες παραγωγοί έχουν το μεράκι, τη θεματολογία και την όποια τεχνογνωσία χρειάζεται για να φτιάξουν ένα σωστό και βιώσιμο podcast. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά όμως σωστά χρειάζεται, εκτός από έναν αφοσιωμένο παραγωγό, χρόνος, υλικό και (κυρίως) ακροατές που να γνωρίζουν τι εστί podcast και να είναι διατεθειμένοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Για την ώρα τουλάχιστον, στο Ελλάντα δεν υπάρχουν όλα τα συστατικά. Έλεγα πρόσφατα, σε παρόμοια συζήτηση, ότι το podcast που παρήγαγα εγώ, το Νυστέρι Podcast, ήταν από τις, ας πούμε, ωραίες απόπειρες στο χώρο: όσο κράτησε είχε τόσο συνέπεια, όσο και… ζουμί θα έλεγα:) Πραγματικά, έχω την αίσθηση ότι η εποχή που έτυχε να σταματήσω τις εκπομπές σηματοδοτούσε ήδη την αρχή του τέλους του πρώτου μεγάλου κύματος παραγωγικού, ουσιαστικού podcasting στην Ελλάδα. Τώρα, αν θα υπάρξει δεύτερο τέτοιο κύμα στο μέλλον δε μπορώ να το γνωρίζω, αλλά τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα παρούσες συνθήκες δε βλέπω κάτι τέτοιο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Με στεναχωρεί λίγο να σου πω την αλήθεια, νιώθω λίγο λες και κατά κάποιον τρόπο μέσα σε δυο – τρία χρόνια να γεννήθηκε, μεγάλωσε, και μαράζωσε το online αντίστοιχο της εποχής της ερασιτεχνικής Ελληνικής ραδιοφωνίας. Και υπάρχει άλλη μία μεγάλη μαύρη τρύπα πάνω στο θέμα που καίει, τουλάχιστον για τους πιο ενασχολούμενους από εμάς: τα εκπαιδευτικά/ακαδημαϊκά podcasts. Πάρα πολλά διακεκριμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού ήδη εδώ και χρόνια διαθέτουν τις παραδόσεις τους, ηχογραφημένες ή και βιντεοσκοπημένες, πακέτο μαζί με τις σημειώσεις και ενδεχομένως και τις απομαγνητοφωνήσεις τους (για τα άτομα με αναπηρίες ακοής) υπό μορφή podcast. Έτσι, ο κάθε φοιτητής που το επιθυμεί μπορεί να πάρει (έστω ελεγχόμενα σου λέω εγώ, με όνομα και κωδικό χρήστη) τις παραδόσεις των μαθημάτων που παρακολουθεί σε κάθε εξάμηνο και να τις μελετήσει ξανά και ξανά, με την άνεσή του, όπου και όπως θέλει, επιλεκτικά και κατά βούλησιν.

Σκέψου: πέρα από τα ωφέλη στο διάβασμα και τις επαναλήψεις των φοιτητών, πέρα από την αποκρυστάλλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πέρα από την γενικότερη επιμόρφωση της κοινωνίας, αυτά τα νεαρά άτομα είναι οι αυριανοί επαγγελματίες, οι μελλοντικοί χρήστες Internet. Γιατί να γνωρίζουν μόνο το FarmVille, το Hi5 και το Mafia Wars και όχι κάποιες πιο ουσιώδεις και παραγωγικές χρήσεις του Διαδικτύου;

Για να συνοψίσω: αυτή τη στιγμή το podcasting στην Ελλάδα φυτοζωεί, και δε βλέπω κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στη δυναμική του στον ορίζοντα. Είναι λυπηρό αλλά…

4. Νέα Μέσα. Πώς τα αντιλαμβάνεστε; Υπάρχει η «εναλλακτική» ενημέρωση;

Θα ήταν αστείο να προσποιηθούμε ο,τιδήποτε το διαφορετικό. Υπάρχουν τα Νέα Μέσα, και ο κόσμος τα χρησιμοποιεί καθημερινά. Εγώ τα αντιλαμβάνομαι ως έναν νέο τρόπο ενημέρωσης του κοινού, αποκεντρωμένο, χωρίς συγκεκριμένη καθοδήγηση, χωρίς να περνάνε πάντα από το μάτι κάποιου “εκδότη” – χωρίς όμως, πάλι, αυτό να είναι απαραίτητο. Ο άγνωστος Χ που διαπιστώνει (επειδή την πάτησε άσχημα) ότι π.χ. δεν έχει λεωφορεία στο κέντρο και το ανεβάζει στο Twitter είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτής της “εναλλακτικής”, όπως λες, ενημερώσεως.

Ακόμη και ο μέσος blogger που βγήκε σε ένα ρεμπετάδικο και γράφει στο blog του μία κριτική για το τι του άρεσε και τι όχι εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία – και τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Ίσως κάποιος να προβάλλει το αντεπιχείρημα πως αυτή η ενημέρωση “του συρμού” είναι περισσότερο κουτσομπολιό και ράδιο αρβύλα, και πως ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο ο καθένας αποτελεί στόχο άκριτου επηρεασμού από αυτά τα posts/updates/ο,τιδήποτε. Η απάντηση φυσικά είναι αναμενόμενη: τόσες δεκαετίες τα κλασικά ΜΜΕ τι κάνουν; Πόσος κόσμος δεν επηρεάζεται σε κάθε πτυχή της ζωής του από την τηλεόραση και τα έντυπα; Από τον ψηφοφόρο που σχηματίζει πολιτική άποψη με βάση το πώς παρουσιάζεται ένα θέμα στα τηλεπαράθυρα, ως τον μεσήλικα που έχει σε εκτίμηση την πένα των αρθρογράφων σε κάποια εφημερίδα, μέχρι την κριτική για τις ταινίες που πάμε και βλέπουμε, ποιος μπορεί με το χέρι στο Ευαγγέλιο να πει ότι δεν έχει επηρεαστεί έστω και λίγο σε κάποια άποψη ή θέση του;

Προφανώς τα κλασικά μέσα δεν πρόκειται να πεθάνουν πότε: υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία, δεκαετίες παράδοσης και συνήθειας και πάμπολλες θέσεις εργασίας (και πολλά λεφτά, βεβαίως) στο χώρο για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ίσως κάποια στιγμή εξελιχθούν ώστε να εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες, αλλά πάντα θα υπάρχουν οι εφημερίδες, οι τηλεοπτικές εκπομπές, οι ανταποκρίσεις – με τη μία μορφή ή την άλλη.

Αυτό που κάνουν τα Νέα Μέσα δεν είναι να αντικαθιστούν ή να υποκαθιστούν τα κλασικά μέσα, αλλά να τα συμπληρώνουν, να προσφέρουν μία άλλη δυναμική, μία άλλη διάσταση, και να κάνουν τον μέσο παρατηρητή παραγωγό απόψεων και πληροφοριών. Ο μεγάλος φόβος που νιώθουν όσοι στελεχώνουν τα κλασικά μέσα είναι, κατά τη γνώμη μου αβάσιμος: απλώς οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να έχουν μία αποκλειστικότητα, ένα μονοπώλιο, και το βλέπουν να αποδομείται μπροστά στα μάτια τους. Όταν συνειδητοποιήσουν ότι όλοι οι καλοί χωράνε και ότι απλώς πρέπει να αλλάξουν την οπτική τους γωνία θα αρθούν πολλές προκαταλήψεις και πολλά εμπόδια: στο εξωτερικό αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Ευελπιστώ να γίνει το ίδιο και στη χώρα μας.

5. Mobilized internet. Έχει πραγματικά την δυναμική που παρουσιάζουν οι internet marketers;

Ίσως: δεν είμαστε ακόμα αρκετά ώριμοι εδώ για να το κρίνουμε αντικειμενικά. Ξαφνικά, από εκεί που το mobile Internet ήταν προνόμιο των γιάπηδων και των μεγαλοστελεχών που απαντούσαν σε κρίσιμης σημασίας εργασιακά emails στο δρόμο για το αεροδρόμιο ή το γραφείο, έχει φτάσει να διατίθεται δωρεάν μέχρι και στους χρήστες καρτοκινητής, ακόμη και δωρεάν! Τώρα, το ποιος θα το χρειαστεί και γιατί, είναι μία άλλη ιστορία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικά κριτήρια. Ο μαθητής θα θέλει πρόσβαση για να μπει στο Facebook, να στείλει μια φωτογραφία μέσω mail, να βρει στίχους σε ένα τραγούδι, να δει ένα βίντεο κλιπ στο YouTube. Ο φοιτητής θα θελήσει να επικοινωνήσει με τους διδάσκοντες στη Σχολή του, να ανταλλάξει υλικό για τις εργασίες του, ενδεχομένως να μιλήσει στο Skype με τους δικούς του. Ο γιατρός – για να μιλήσω για τη φάρα μου – θα ζητήσει πληροφορίες για ένα φάρμακο, θα στείλει ένα συνοπτικό ιστορικό κάποιου αρρώστου του σε συνάδελφο για να πάρει μια δεύτερη γνώμη, και πάει λέγοντας.

Η κάθε κατηγορία χρήστη ίσως να βλέπει κάποιες από τις ανάγκες των άλλων ομάδων ως υπερφίαλες, υπερβολικές ή απλά άχρηστες. Για κάθε έναν από αυτούς που ανέφερα ως παράδειγμα όμως, τα πράγματα που θέλουν να κάνουν online εκτός σπιτιού έχουν σημασία, και προφανώς δε δικαιούσαι να τους αποπάρεις. Ένα άλλο ζήτημα που υπάρχει είναι η 3G κάλυψη. Η σοβαρή, “γενναιόδωρη” χρήση mobile Internet σε δίκτυα 2ας γενεάς είναι κακόγουστο ανέκδοτο, και οι τεράστιες τρύπες που υπάρχουν στην 3G κάλυψη των τριών εθνικών δικτύων ανά την επικράτεια δε βοηθάνε καθόλου την κατάσταση. Τρίτο αγκάθι στην όλη ιστορία είναι η online επικοινωνία: εδώ και χρόνια έχουμε συνηθίσει για να επικοινωνήσουμε εκτός σπιτιού με τον κύκλο μας να βασιζόμαστε στις κλήσεις από κινητό και στα SMS. Ειδικά τα τελευταία έχει βρεθεί ότι αποτελούν τον ακριβότερο τρόπο επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων! Η διάθεση mobile Internet σε προσιτές (ας πούμε) τιμές είναι εξαιρετικά επώδυνη για τις εταιρείες κινητής, που έχουν συνηθίσει να έχουν μία μεγάλη αγελάδα με χρήματα και να την αρμέγουν αλύπητα.

Λίγο λίγο αναγκάζονται να υποκύψουν, και προσπαθούν με προσφορές και τεχνάσματα να κρατήσουν όσο μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας γίνεται. Το φαινόμενο αυτό όμως είναι παγκόσμιο και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδιαιτερότητα ως προς τη δυναμική του mobile Internet στην Ελλάδα. Γενικώς με την τελευταία γενιά φορητών συσκευών και το integration που προσφέρουν με το Διαδίκτυο οι τιμές και οι παροχές έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα – αν και υπάρχει περιθώριο βελτιώσεως. Πιστεύω ότι έχει ψωμί η όλη υπόθεση – λίγο ακόμα καλύτεροι όροι και θα έχουμε τις υποδομές για πολλά πράγματα.

6. Όλοι ψάχνουν το επόμενο social network ή έστω το επόμενο application που θα ξεπεράσει το facebook. Τι πιστεύετε για αυτό;

Το Facebook, με όλη την παραφιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το όνομά του, όλα τα security και privacy risks που θέτει, όλη τη σκαρταδούρα που έχει μαζέψει – τόσο από χρήστες όσο και από εφαρμογές και περιεχόμενο – έχει κατορθώσει να βρίσκεται σε μία μοναδική θέση. Εξυπηρετεί πολλές ανάγκες, σημαντικά διαφορετικές ώστε να έχει να προσφέρει και από κάτι σε πολύ μεγάλη μερίδα πληθυσμού. Επίσης, βρέθηκε να γνωρίζει τη μεγάλη του ανάπτυξη υπό ευνοϊκές συνθήκες, όταν τα social networks έκαναν το μεγάλο μπαμ και όλοι ήθελαν να ασχοληθούν με το φαινόμενο – θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι να έχει “καπελώσει” τον ανταγωνισμό σε μεγάλο βαθμό.

Βεβαίως, αρκετός κόσμος τον τελευταίο καιρό διαγράφει το προφίλ του – ετεροχρονισμένα, και αφού δώσανε λογαριασμό στον Μεγάλο Αδερφό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Αν δεν αλλάξουν οι ισορροπίες, αν δεν υπάρξουν αλλαγές στην τεχνολογία και αν δεν παρουσιαστεί κάποιο νέο προϊόν που να μπορέσει να προσφέρει στη μεγάλη πλειοψηφία των υπαρχόντων χρηστών του Facebook τις ίδιες παροχές με τρόπο αισθητικότερο, απλούστερο, γρηγορότερο, πιο καθαρό ίσως, δε βλέπω να… κουνιέται ο βασιλιάς από το θρόνο του:) Οι ψαγμένοι έτσι κι αλλιώς έχουν τις δικές τους αυτόνομες παρουσίες – είτε μέσα από τα blogs τους, είτε μέσω άλλων δικτύων: η μάζα είναι που θα φτιάξει ή θα θάψει το όποιο αντίπαλο δέος, και η μάζα δεν ασχολείται με τα technicalities.
Παρατηρείτε αλλαγή στην «τεχνολογική» νοοτροπία των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια;
Ναι, αν και αυτή ξεκινάει κατά μέσο όρο, ομολογουμένως, από τα νεώτερα ηλικιακά στρώματα. Όπως είπαμε, οι επαγγελματίες των περισσοτέρων κλάδων έχουν αναγκαστικά υιοθετήσει ένα πιο επίκαιρο τρόπο σκέψεως, έστω και δι’ αντιπροσώπου (“ψιτ παληκάρι/κοπελιά, θα μου φτιάξεις ένα σάιτ; με το αζημίωτο, και αν μπορείς να μου ανοίξεις και ένα μέηλ για να παίρνω παραγγελίες”). Έστω και έτσι, με το μπιμπερό, λίγο έως πολύ δε θα βρεις πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που να μην έχουν online παρουσία. Και φυσικά όπου υπάρχει μαζική παροχή εφ’ όλης της ύλης, αναπτύσσεται και ζήτηση – πιθανώς να διαφωνήσουν εδώ οι γνώστες της αγοράς, αλλά έστω:) Ο κόσμος έμαθε να ψάχνει για προσφορές, για πληροφορίες στο Internet, να κάνει τη δουλειά του χωρίς πολλούς μεσάζοντες και αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό. Νομίζω ότι κάπου εκεί αρχίζει και η αλλαγή νοοτροπίας.

Το Internet πρωτίστως είναι μέσο, εργαλείο, μηχανισμός, όχι αυτοσκοπός. Αυτοί που θα το εκμεταλλευτούν πρώτοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν ή να αποκομίσουν κάτι, υλικό ή μη. Όταν εκπαιδεύσεις κατά κάποιον τρόπο τον κόσμο ότι ξέρετε, υπάρχει αυτό το καινούργιο πράγμα και μέσω αυτού σας παρέχουμε την Α, Β, Γ δυνατότητα, ο κόσμος θα ασχοληθεί. Και άπαξ και ασχολήθηκε, θα συνεχίσει να ψάχνει. Από τον επιστήμονα που ψάχνει βιβλιογραφικές αναφορές αντί να σκάβει σε τόμους περιοδικών μέχρι τον τελευταίο κακομοίρη που καμακώνει κοπελιές στα chat, βλέπουμε αυξημένη διείσδυση της τεχνολογίας στο κοινό. Βεβαίως, και σε αυτό το θέμα υπάρχουν οι ανασταλτικοί παράγοντες: οι τεχνοκράτες και όσοι είναι προσκολλημένοι σε παλιά μοντέλα σκέψης και λειτουργίας και προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Ένα απλούστατο παράδειγμα: όταν χρεώνεις 60 € για να συνδέσεις έναν καινούργιο υπολογιστή στο χώρο του πελάτη δε συνεισφέρεις στη διάδοση της τεχνολογίας, ούτε όταν σου παραγγέλλουν νέα broadband σύνδεση και κάνεις δύο μήνες να συνδέσεις το νέο χρήστη. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να εκλείψουν και γρήγορα μάλιστα – δεν προσφέρουν τίποτα, μόνο ζημιογόνα είναι. Γενικά πάντως νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο μέχρι τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση.

7. Θα θέλαμε μερικές προβλέψεις για την επόμενη πενταετία σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο.

Δύσκολη ερώτηση: τα πάντα είναι ρευστά, είναι σα να με ρωτάς τι καιρό θα κάνει σε έξι μήνες από τώρα:) Νομίζω η επόμενη μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον τρόπο με τον οποίον αναζητούμε και οργανώνουμε/οπτικοποιούμε την πληροφορία. Μέχρι στιγμής έχουμε πάμπολλα μέσα στη διάθεσή μας για την παραγωγή υλικού και πληροφοριών: ψηφιακές μηχανές και βιντεοκάμερες, blog editors, προγράμματα ηχογράφησης, υπηρεσίες φιλοξενίας φωτογραφικού υλικού, κοινωνικά δίκτυα, sites αρχειοθέτησης εντύπων: η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Οι μέθοδοι που έχουμε στη διάθεσή μας όμως για να κατηγοριοποιούμε, να αλιεύουμε αυτά που θέλουμε από αυτό το υλικό, για να το οργανώνουμε σε ομάδες και να το αντιλαμβανόμαστε γρηγορότερα, καθαρότερα και αποτελεσματικότερα δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας: οι μηχανές αναζήτησης που δουλεύουν με εισαγωγή συνεχίζουν να είναι το σύνηθες search modality για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

Μία βελτίωση ήταν το σύστημα των tags, που – αν το μάθεις και συνηθίσεις να tagκάρεις αυτά που αποθηκεύεις μπορεί να φανεί χρήσιμο. Κι αυτό όμως δεν είναι πανάκεια: το ότι εσύ είσαι συνεπής tagger δεν εξασφαλίζει την συνεργασία και συμβολή των άλλων χρηστών. Από εκεί λοιπόν πιστεύω ότι έχουμε να περιμένουμε πάρα πολλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Ένα άλλο ζήτημα που καίει είναι η επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Βλέπεις ότι όλοι ψάχνονται γύρω από αυτό το θέμα: το Twitter προσπαθεί να εισάγει μεθόδους οργανώσεως των συζητήσεων και των μηνυμάτων, η Google πειραματίζεται με μοντέλα τύπου Wave και Buzz, η χρήση του Skype και των λοιπών VoIP υπηρεσιών ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως και οι συνδρομητές των IM δικτύων… αλλά παρ’ όλ’ αυτά η πιο αξιόπιστη και πρότυπη θα λέγαμε μέθοδος online επικοινωνίας, σε γενική θεώρηση, παραμένει το αθάνατο e-mail – δηλαδή ένα πρότυπο που υπάρχει περισσότερα χρόνια από τη ζωή του Παγκοσμίου Ιστού!

Έχουμε ήδη καλύψει τη γραπτή επικοινωνία με κάθε μορφή και έκφρασή της, έχουμε καλύψει την ανταλλαγή ήχου και εικόνας. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε από εκεί και πέρα για το online communication; Και όχι μόνο πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε, αλλά και πώς μπορούμε να το συνδέσουμε αποτελεσματικά και πρακτικά με άλλες online εφαρμογές και δραστηριότητες; Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι δύο τομείς είναι που θα γνωρίσουν τις μεγαλύτερες καινοτομίες μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια – αν και, είπαμε, το μέλλον είναι αβέβαιο:)

Εκ μέρους του We Go Web,

ευχαριστώ θερμά τον κύριο Σμπαρούνη

για την συνέντευξη του στον χώρο μας.

Πληροφορικός, Αρθρογράφος, Συγγραφέας, Φωτογράφος.. μοναδικός πολυπράγμων Δημιουργός, ο Ηλίας Φλωράκης μας.. συνάντησε στο ..δρόμο για το Web και μας παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Τον ευχαριστούμε θερμά.

[Συμπληρώνουμε στο τέλος των απαντήσεων, ένα εκτενές βιογραφικό]

1. Ας αρχίσουμε από τους γραφομανείς του web. Bloggers [ιστολόγοι]. Υπάρχει συγγραφικό δυναμικό; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ιστολόγια λογοτεχνικού περιεχομένου;

Η ερώτηση από μόνη της αποτελεί ένα ολόκληρο θέμα συζήτησης, να μην πω, αφορμή για δοκίμιο ή διατριβή. Συγγραφικό δυναμικό υπάρχει. Οι Έλληνες εξάλλου ή γράφουν ή τραγουδούν. Για τα λογοτεχνικής φύσης ιστολόγια, είναι σαν την αυτοέκδοση, αλλά πιο φθηνά. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να θέλω να αναφερθώ στην ποιότητα των κειμένων, όπως συμβαίνει και στην έντυπη αυτοέκδοση. Όλοι πλέον μπορούν να εκδώσουν χωρίς έξοδα, αυτό που γράφουν. Όλοι αποκτούν το κοινό τους, τους αναγνώστες τους, του επικριτές τους. Και αυτό πιστεύω είναι καλό για τους αναγνώστες.

Θεωρώ ότι τα ιστολόγια αποτελούν ένα νέο είδος γραφής (και επικοινωνίας), όπως διαφορετικό είδος για μένα αποτελούν για παράδειγμα, το διήγημα και το μυθιστόρημα. Θέλει και αυτό συνέπεια και δουλειά (για να αφήσω απ’ έξω το ταλέντο). Και φυσικά, είναι ένα αποδεκτό είδος το οποίο αποτελεί και υλικό για έντυπες εκδόσεις.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η τεχνολογία λύνει τα χέρια. Και για όλα, η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με καλό ή κακό σκοπό. Να βοηθήσει ή να βλάψει. Το ίδιο και τα ιστολόγια. Θεωρώ υπέρ, του ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει, λογοτεχνικό ή μη. Κατά, θεωρώ ότι με την δικαιολογία της ελευθερίας του λόγου, πολλοί γράφουν ότι θέλουν, αλλά ανώνυμα. Και οι πάντες έχουν άποψη (όπως κι εγώ άλλωστε).

Το θέμα είναι πού αποσκοπεί ο καθένας με αυτό που γράφει και πού θέλει να φτάσει.

2. Από τα ιστολόγια στα Κοινωνικά Δίκτυα. Με δεδομένο πως είστε στο web εδώ και χρόνια, αντιλαμβάνεστε κάποιες αλλαγές σε επίπεδο έκφρασης;

Καταρχήν, νομίζω ότι έχουμε πλέον την δυνατότητα να δούμε πιο εύκολα πολυεπίπεδες και διαφορετικές εκφράσεις, γιατί είναι τις μόδας ο κόσμος να εκφράζεται ηλεκτρονικά. Κάτι που για να το πετύχεις διαφορετικά, θα έπρεπε να διαβάσεις χιλιάδες βιβλία και να συναναστρέφεσαι με διαφορετικό κόσμο κάθε φορά, αφιερώνοντας χρόνο στον καθένα. Στην ηλεκτρονική συμβίωση, ο καθένας μπορεί πιο εύκολα να εντοπίσει και να βρει διαφορετικά επίπεδα έκφρασης. Θα τα φιλτράρει και θα κρατήσει “ζωντανές” τις επαφές που θέλει. Και είναι πιο εύκολο, να συνεχίσει να αναζητά καινούργιες ή παρόμοιες ιδέες.

Από την άλλη, η ανωνυμία είναι ένα είδος δύναμης, που κάνει τον καθένα πίσω από το πληκτρολόγιο, έναν σούπερ ήρωα που μπορεί να σώσει ή να διοικήσει τον κόσμο. Σου την σπάει το αφεντικό σου, ο γκόμενος ή η γκόμενα, ο απέναντι; Κράζεις και ξεφτιλίζεις χωρίς συνέπειες συνήθως. Η απελευθέρωση αυτή, η εξωτερίκευση των έντονων συναισθημάτων, της καταπίεσης, ενός κόμπλεξ κλπ δίνει ένα διαφορετικό επίπεδο έκφρασης, που κάποιος δεν θα το εξωτερίκευε εύκολα στον «αληθινό» κόσμο.
Άλλο επίπεδο έκφρασης, έχει λάβει και η «φιλανθρωπία» του καθενός. Κάποιος κάνει το «καθήκον» του μπαίνοντας σε ένα γκρουπ (δεκάδες βασικά) και κερδίζει μια θέση στον παράδεισο και κοιμάται ήσυχος το βράδυ.

3. Τα Social Media μπορούν να βοηθήσουν τελικά έναν συγγραφέα;

Νομίζω, ότι είτε βρίσκεσαι στην «κλασική», έντυπη πλευρά, είτε στην ηλεκτρονική, τα media είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους κανόνες αν θες να φτάσεις κάπου. Οι δημόσιες σχέσεις, οι «φιλίες», το να είσαι στην επικαιρότητα ή στην λίστα αναζητήσεων είναι κάτι που ισχύει το ίδιο. Ο κανόνας θέλει εκτός από το να γράφεις, να ξέρεις και να πουλιέσαι. Και εκτός από το να γράφεις και να πουλιέσαι, πρέπει και να ζεις για να γράψεις, για να έχεις κάτι να πουλήσεις. Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Η βοήθεια ενός συγγραφέα, είναι θέμα marketing και όχι έργου, με πολλά παραδείγματα, έντυπα ή ηλεκτρονικά.

4. Έχετε εμπειρία και από τον χώρο της επαγγελματικής αρθρογραφίας. Ποια πιστεύετε πως είναι η μεγαλύτερη πλάνη των δημοσιογράφων εκτός διαδικτύου και ποια – αντίστοιχα- όσων βρίσκονται μέσα στο net [πάντα, σχετικά με τα διαδικτυακά τεκταινόμενα];

Νομίζω ότι γενικά οι δημοσιογράφοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Αντί να παρουσιάζουν, ερμηνεύουν. Αντί να δείχνουν, κάνουν αναπαραστάσεις. Αντί να αναζητούν, απλά αναπαράγουν. Το μεγαλύτερο λάθος κατά την γνώμη μου, των εκτός και των εντός είναι ότι πιστεύουν πώς οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε.
Το net είναι ένα εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιείται γιατί δεν έχει σύνορα. Η πλάνη τους είναι ότι το θεωρούν αυτούσια γνώση, πηγή όπου μπορούν να αντλούν χωρίς έλεγχο, χωρίς διασταύρωση. Μπερδεύουν αυτό που οι πληροφορικάριοι λένε Δεδομένο και Πληροφορία.

5. Με δεδομένο πως είστε πατέρας ενός μικρού παιδιού, τι θα συμβουλεύατε στους γονείς που έρχονται τώρα στο διαδίκτυο αλλά και τι θα απαντούσατε στην ερώτηση “μπαμπά, τι είναι διαδίκτυο;”;

Η απάντηση θα είναι λίγο γενική, αφού ανάλογα με τις ηλικίες θα έλεγα διαφορετικά πράγματα σε έναν γονέα. Κατά κανόνα όμως, πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή, που οι γονείς θα έπρεπε να ενημερώνονται για την τεχνολογία, για να μπορούν τουλάχιστον να μιλάνε με τα παιδιά τους στο ίδιο «μήκος κύματος». Υπάρχουν πολλά εργαλεία, προγράμματα και ρυθμίσεις που μπορούν να προφυλάξουν τα παιδιά από τους κινδύνους (το ίδιο και τους «μεγάλους»). Έχω γνωρίσει πολλούς γονείς (λίγο μεγαλύτερης γενιάς συνήθως) που «προστατεύουν» τα παιδιά τους, με τις απαγορεύσεις χωρίς να ξέρουν στην ουσία τί πρέπει να φοβούνται. Και απαγορεύουν το ίντερνετ στο σπίτι και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά από την άλλη τα αφήνουν ώρες ατελείωτες μπροστά σε μία τηλεόραση για να κοιμηθούν αυτοί λίγο περισσότερο ή να πάνε στο πάρκο να παίξουν με τους κολλητούς, και αυτά εξαφανίζονται σε ένα ίντερνετ καφέ. Το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μάθημα στην ίδια τάξη με το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης (αφού μεταξύ μας, το πρώτο δεν αναιρεί το δεύτερο).

Παρόλο που η μία μου πλευρά είναι τεχνοκρατική, αυτό που θα συμβούλευα έναν γονέα είναι να μιλάει με το παιδί του. Και δεν εννοώ μόνο με λόγια. Πρέπει να ακούει με το μυαλό και με την καρδιά. Αυτή η σχέση και επαφή, η επικοινωνία και η εμπιστοσύνη, δεν αντισταθμίζεται με κανένα πρόγραμμα και με καμία ρύθμιση ασφάλειας. Υπάρχουν σημάδια για όλες τις συμπεριφορές ενός παιδιού και με την βοήθεια ενός ειδικού μπορούν να αποκωδικοποιηθούν, όταν υπάρχει λόγος. Δεν λέω να τους πιάσει ψύχωση, απλά να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με το παιδί, αφού αυτό θα τους γλιτώσει χρόνο στο μέλλον.

Στον γιο μου που κοντεύει τα 5, έχω απαντήσει ότι διαδίκτυο είναι πολλοί υπολογιστές που συνδέονται μεταξύ τους από διάφορα μέρη. Αναγνωρίζει πότε παίζει στον υπολογιστή μας και πότε αυτό που βλέπει, όπως η ηλεκτρονική σελίδα παιδικού παιχνιδιού (που το είδε στην τηλεόραση) βρίσκεται κάπου αλλού και ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε συνδεδεμένοι εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερη ανάλυση, αλλά από την άλλη, κατανοούν πολλά περισσότερα, απ’ ότι εμείς στην ηλικία τους.

Ηλίας Φλωράκης

To 1989 προσλαμβάνεται από την COMPUPRESS, εκδοτική και διαφημιστική εταιρεία με περιοδικά και προϊόντα στον χώρο των Η/Υ. Αναλαμβάνει το «OMNI SHOP» Θεσσαλονίκης με κύριο στόχο την προώθηση computer games και ολογραφιών, βιβλίων και περιοδικών της εταιρίας, αλλά και εργάζεται και στην διαφήμιση και το marketing. Παρακολουθεί σεμινάρια Χρηματιστηριακών Επενδύσεων & Εναλλακτικών Τρόπων Επένδυσης, από την Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ).

Το 1991 συνεργάζεται με την επαγγελματική Θεατρική ομάδα ‘ΚΥΚΛΟΣ’ σαν τεχνικός ήχου στο παιδικό έργο ‘Τρεις και ο κούκος’.
Πρωταγωνιστεί στο έργο του Ανρύ Μοντερλάν ‘Η πόλη που είχε για πρίγκιπα ένα παιδί’ (μετ. Πόπης Κόντου) με συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Πάνο Ματαράγκα, στο Φεστιβάλ Ανοιχτού Θεάτρου της Θεσσαλονίκης, παίρνοντας άριστες κριτικές και κερδίζοντας το πρώτο βραβείο του θεσμού. Παράλληλα αρχίζει περιοδείες με την θεατρική ομάδα, ενώ ξεκινάει εκπομπές για τους υπολογιστές στον ραδιοφωνικό σταθμό Metropolis FM.

Από το 1993 και για 3 χρόνια, εργάζεται ως Disk Jockey σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, σαν γραφίστας, αλλά και σαν ανεξάρτητος συνεργάτης και σύμβουλος πληροφορικής σε εταιρείες του χώρου.

Το 1997 παίρνει μέρος στην επαγγελματική θεατρική ομάδα ‘ΜΠΑΡΚΟ’, όπου έχει ρόλο στο έργο ‘Παίζοντας με τον Μότσαρτ’ σε σκηνοθεσία Φάνη Μουρατίδη. Έργο με μεγάλη επιτυχία και πολύ καλές κριτικές στην Θεσσαλονίκη (θέατρο ΘΕΣΠΙΣ, θέατρο ΒΙΛΚΑ) και την Αθήνα (θέατρο ΟΔΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ). Έργο που παίχθηκε και στα πλαίσια του θεσμού Θεσσαλονίκη: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ.

Από το 2000 αρχίζει να διδάσκει Πληροφορική στον ιδιωτικό τομέα και την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Η ιστορία «Ατελείωτη Αγάπη» επιλέγεται στις 21 καλύτερες ιστορίες στον πανελλήνιο διαγωνισμό του περιοδικού «ELLE» μαζί με τις εκδόσεις Καστανιώτη και εκδίδεται στην συλλογή «20+1 Ιστορίες».

Το 2001, Νοέμβριο εκδίδεται «Το Μπαράκι του Τσάρλι», από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι φτιαγμένο από τον ίδιο. Επίσης μπαίνει στην φωτογραφική ομάδα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» και παίρνει μέρος στην ομαδική έκθεση «ΜΟΝΑΞΙΑ … στο ΔΡΟΜΟ» στο πεζοδρόμιο της οδού Χαλκίδη, στους Αμπελόκηπους και στο παράρτημα των Α’ ΚΑΠΗ, με Α/Μ φωτογραφίες.

Το 2002 συμμετέχει με τα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» στις εκθέσεις:
Μάρτιο, στην 1η Πανελλήνια συνάντηση – έκθεση ομάδων και λεσχών φωτογραφίας.
Ιούνιο, σε συνεργασία με το ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΦΑ στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών, έκθεση στην πλατεία του Δήμου Αμπελοκήπων.
Ιούλιο, σε συνεργασία με την Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, έκθεση στο Ναυτικό Πάρκο του Ο.Λ.Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του εορτασμού της Ναυτικής Εβδομάδας 2002.
Αύγουστο, συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου «ΦΑΡΟΣ», στην ετήσια εκδήλωση «Πανσέληνος» στο Φάρο (παλιά Οχυρά).

«Ο Ακυμάτιστος Τζο» κερδίζει το πρώτο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «ΖΩΓΙΑ».
Μάιος 2004. Έκθεση στην Θεσσαλονίκη με θέμα «Ένας συγγραφέας φωτογραφίζει, μία φωτογράφος ζωγραφίζει, μία ζωγράφος γράφει». Συμμετοχή με μακρο-φωτογραφίες μαζί με έργα ζωγραφικής της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης και κείμενα της ζωγράφου Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου.
Μετακομίζει στην Αθήνα και εργάζεται στο περιοδικό πληροφορικής «RAM» ως μόνιμος τεχνικός συντάκτης.

Το 2005 κερδίζει το Β’ Βραβείο Αφηγήματος με την ιστορία «Ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Σικελιανά 2005» που διοργάνωσε «Το Καφενείο των Ιδεών», μαζί με την «UNESCO Πειραιώς και Νήσων» και την «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών»

Το 2006, εκδίδεται «Ο Θεραπευτής», από τις εκδόσεις Άγκυρα.

Το 2007, Μάρτιος, έκθεση φωτογραφίας και λόγου με θέμα «Φως και Λόγος σε Μαύρο Φόντο», στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης). Με προσωπικές φωτογραφίες, κείμενα και ποιήματα Haiku και της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης. Την τελευταία βραδιά της έκθεσης (Τρίτη&13) διοργανώθηκε βραδιά Black humor, με την συμμετοχή του ηθοποιού Γρηγόρη Ποιμενίδη, σε κείμενα του Ηλία Φλωράκη.

Εκδίδεται στο περιοδικό «Συμπαντικές Διαδρομές» η ιστορία «Αναζητήσεις» σε δύο μέρη, τεύχη 8 και 9.
Δημοσιεύεται η ιστορία «Πέρα από τον Πόνο» στην «Ανθολογία Φανταστικού», εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές.
Δημοσιεύεται στο περιοδικό «2012», τεύχος 2, 3σέλιδη συνέντευξη και η ιστορία «Ήρθε η ώρα».

Από τον Οκτώβρη, αρχίζει να συντονίζει το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2008, αλλάζει πλεύση στον βιοποριστικό τομέα.
Επιμελείται την έκδοση των δύο βιβλίων της Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου:
«Όταν το Μικρό Μαύρο Φτερό συνάντησε το Μαύρο Ελάφι», ISBN 978 960 930867-0
«When the Little Black Feather met the Black Elk», ISBN 978 960 931188 5
Αναλαμβάνει την τεχνική επιμέλεια του ηλεκτρονικού παιχνιδιού για υπολογιστές «Ο πόλεμος της Τροίας» για λογαριασμό των Εκδόσεων Μαλλιάρης Παιδεία.

Το 2009, εργάζεται στα Metropolis ως ΙΤ, ενώ παράλληλα συνεχίζει το γράψιμο σεναρίων και ιστοριών. Επίσης συνεχίζει για τρίτη χρονιά, το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2010, ο θεατρικός σατιρικός μονόλογος «Je t’aime», κείμενο και σκηνοθεσία του ίδιου με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Ειρήνη Μήτση, κερδίζει το Βραβείο Πρωτότυπου Σατυρικού Κειμένου και Έπαινο Γυναικείας Ερμηνείας στο 2ο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων «Μώμος ο Πατρεύς», της Πάτρας.

Ο κύριος Σκλάβος Ιωάννης είναι Application Developer
www.jsclavos.com

[και ομολογουμένως πολύ γνωστός και αγαπητός στα Κοινωνικά Δίκτυα]

1. Είστε άνθρωπος με μακρά πορεία και εμπειρία στα forum. Πόσο επηρεάστηκαν και πώς , την τελευταία 5-ετία με την έκρηξη των ιστολογίων;

Το FreeStuff.gr ξεκίνησε πριν 11 χρόνια ως ιστοσελίδα. Τα 10 χρόνια από αυτά είναι ένα forum ανταλλαγής γνώσεων και επιλύσεως προβλημάτων. Πολλά από τα μέλη του, αλλά και πολλοί διαχειριστές περιοχών εκφράζονται και μέσω των προσωπικών τους blogs.
Ο κάθε τρόπος έκφρασης μέσα στο διαδίκτυο εξυπηρετεί τον σκοπό του, και μπορεί και ζει και να εξελίσσεται παράλληλα με τους άλλους. Σε ένα forum θα ρωτήσεις, ή θα συζητήσεις κάτι που είναι σχετικό με την θεματολογία του, και περιμένεις να σου απαντήσουν και να εκφραστούν άτομα που είναι συνειδητά εκεί και γνωρίζουν για το θέμα. Γι’ αυτό και τα forum που έχουν καθετοποιήσει την θεματολογία τους κινούνται όλα αυτά τα χρόνια ανοδικά. Βλέπεις μέσα τους να γίνονται πολύ ωραίες συζητήσεις και η πληροφορία για τον επισκέπτη ρέει άφθονη, ελεύθερη και ποιοτική. Αν θες να ρωτήσεις κάτι για φωτογραφία θα πας στο dpgr.gr, αν θες κάτι για γραφιστική θα πας στο vcdc.gr, στο fmgreece.gr για το football manager κι αν θες κάτι για web development θα έρθεις στο freestuff.gr.

Τα blogs και γενικά τα social media βοήθησαν τα forum να αναδείξουν το πλούσιο περιεχόμενο που έχουν και σε αυτό βοήθησαν τα μέλη τους που διατηρούν ιστολόγια. Το θέμα είναι η κοινότητα του forum να εξελίσσεται μαζί με τα μέλη του, να παρακολουθεί τις τάσεις και να μη μένει στάσιμη και επαναπαυμένη στο παρελθόν. Εμείς προσπαθούμε να αναδείξουμε τα ιστολόγια και τα social media που συμμετέχουν τα μέλη μας μέσω του προφίλ τους, αλλά και με διάφορους άλλους τρόπους.

2. Πιστεύουμε πως οι χρήστες των forum ήταν ανέκαθεν πιο κοντά στην διαδραστικότητα αλλά και την λειτουργία των social media. Τι είδους συνεργασία παρατηρείτε σήμερα με τα υπόλοιπα social network;

Δεν ξέρω αν τα forum μπορούν να θεωρηθούν τα πρώτα social media, αλλά σίγουρα είναι μια κοινωνία με όλη την δυναμική, και τα όποια προβλήματα μπορεί να έχει μια κοινωνία ανθρώπων. Εντάσεις, αλλά και προσωπική εξέλιξη μέσω αυτών μπορεί να επιτευχθεί από κάθε μέλος το οποίο βαδίζει με το γενικό ρεύμα της κοινότητας. Όποιος δε μπορεί να το ακολουθήσει συνήθως φεύγει, ή μένει απλά παρατηρητής. Είμαστε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο, σε έναν χώρο, που έχει κάποιους κανόνες. Ζούμε, αλληλεπιδρούμε, βοηθάμε ή συγκρουόμαστε με τον διπλανό μας. Κοινωνικοποιούμαστε μέσα σε αυτόν τον χώρο και μαθαίνουμε να ζούμε δίπλα στον άλλον, που μπορεί στο τέλος να γίνει συνεργάτης μας, ανταγωνιστής μας ή πελάτης μας.

Από αυτή την άποψη ένα forum είναι πολύ πιο κοντά στην κοινωνία και την προσπάθεια του ανθρώπου για κοινωνικοποίηση από τα όποια social media τύπου facebook, που στην πραγματικότητα ο κάθε ένας είναι στο καβούκι του (διαμέρισμά του/προφίλ του) με “εκρήξεις κοινωνικότητας” μέσα στο καβούκι ενός άλλου. Υπάρχουν παράλληλα με αυτόν, στο ίδιο δίκτυο, αλλά δεν έχουν καμία επαφή πριν και μετά την πράξη. Και το σημαντικότερο είναι πως δεν ξέρουμε πόσο έχουμε δικαίωμα να εισβάλουμε στον χώρο του. Αυτό, φυσικά, δεν συμβαίνει στο twitter, αν και μερικοί κινούνται κι εκεί έτσι.

Η συνεργασία των δύο αυτών χώρων, ή καλύτερα η χρήση των υπαρχόντων social media από τα forum μπορεί να γίνει απλά για την ενημέρωση των μελών τους, για νέα και ενδιαφέροντα θέματα, αλλά και σαν έξτρα κανάλι υποστήριξης όσων αισθάνονται πιο άνετα να σου στείλουν ένα μήνυμα στο facebook ή στο twitter για κάποιο πρόβλημα, από ένα pm ή e-mail.

Από την προσωπική μου χρήση, όχι τόσο του facebook, αλλά περισσότερο του twitter (@jsclavos είμαι εκεί :p) είδα ότι ήρθαν στο forum, ή ενεργοποιήθηκαν πάλι, κάποια άτομα με ποιότητα και άποψη που την χρειαζόμασταν σε αυτή την εξελικτική πορεία που έχουμε ως κοινότητα. Δεν είναι μόνο η συμμετοχή μέσα στο forum, αλλά και η αμεσότητα που μπορεί να νιώσει κάποιος στέλνοντας μου ένα DM με την γνώμη του για ένα νέο θέμα ή για μια νέα περιοχή.

3. Ποια θεωρείτε πως είναι τα πιο σημαντικά θέματα που πρέπει να απασχολούν τους χρήστες του διαδικτύου με δεδομένο πως δεν βρισκόμαστε απλά σε μια αναγνωριστική πορεία υπηρεσιών αλλά έχουμε περάσει σε ένα επόμενο στάδιο όπου η πολιτική, η διαφήμιση, η ενημέρωση γενικότερα έχουν κατακλύσει πλέον το web;

Η αλήθεια είναι ότι όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα ιστολόγια και τα social media άρχισα να αισθάνομαι ότι επέστρεψα στα ΤΕΙ και με πολιορκούν οι κομματικές νεολαίες. Ευτυχώς γρήγορα το συνήθισα, γιατί η πολιτική, όπως και η θρησκεία, μπορεί να είναι μέσα στην κοινωνία, αλλά λόγω του ότι χαλάει καρδιές και φιλίες δύσκολα την εντάσσω στα θέματα προς συζήτηση. Αρκούμαι στο να ακούω τις ελεύθερες απόψεις που κυκλοφορούν. Αν και τελικά κανείς δε θέλει να έχει και ο απέναντι ελεύθερη άποψη, απλά να ακούγεται ελεύθερα η δική του.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι χρήστες είναι ότι ο κόσμος του διαδικτύου δεν είναι αγγελικά πλασμένος, δεν είναι αλάθητος, δεν είναι καθαρότερος. Είναι μια απεικόνιση του κόσμου που ήδη ζούμε. Αν υπάρχει κάποιος που τα παίρνει για να γράψει κάτι, ή χειρότερα να μη γράψει κάτι στον έντυπο τύπο, υπάρχει και κάποιος αντίστοιχος στο διαδίκτυο. Γι’ αυτό θα πρέπει να βλέπουμε με ένα σκεπτικό βλέμμα όλα όσα διαβάζουμε στην οθόνη του υπολογιστή μας, και να μη τα παίρνουμε ως δεδομένα. Το ίδιο προσεκτικός θα πρέπει να είναι κάποιος και στις διάφορες υπηρεσίες που του παρέχονται, τα ηλεκτρονικά μαγαζιά που αγοράζει, και στο πού δίνει τα στοιχεία του.
Είναι σημαντικό πριν χρησιμοποιήσουμε μια υπηρεσία να δούμε ποιος ή τι είναι από πίσω, τι υποστήριξη θα έχουμε και να ψάξουμε για άλλους που την χρησιμοποιούν για να πάρουμε γνώμες.

Με λίγα λόγια η ασφάλεια του πορτοφολιού του και η ασφάλεια του μυαλού του θα πρέπει να είναι αυτά που να απασχολούν όποιον περιφέρεται στο διαδίκτυο.

4. Αν σας δίναμε τον τίτλο «Τα 3 κακά της μοίρας μας» [όσον αφορά στο ελληνικό διαδίκτυο], τι θα συμπληρώνατε;

Τα κακά είναι όλα φυλακή, και τα τρία. Αλλά δυστυχώς κάποια λαμόγια είναι ακόμα έξω.

5. Υπάρχει στην πραγματικότητα [σε εφαρμογή] ο όρος «Διαδικτυακή Τηλεόραση»; Τι ορισμό θα δίνατε εσείς;

Δουλεύω στην τηλεόραση και θα μπορούσα να σας δώσω τον ορισμό της, δυστυχώς αυτό που βλέπω στο διαδίκτυο δεν αλλάζει και πολύ σε ορισμό. Η μόνη διαφορά είναι ότι το βλέπεις ό,τι ώρα θέλεις και όχι ό,τι ώρα προβάλεται. Αυτό το κάνω και με την τηλεόραση μου σε συνεργασία με κάποια υπηρεσία TVoIP ή κάποιον media player που συνεργάζεται με υπηρεσίες video. Για να πάμε στην Διαδικτυακή Τηλεόραση, όμως, θέλω να έχω αλληλεπίδραση, να μου δίνει κάτι παραπάνω από ένα ξερό video. Χαζεύω τα τελευταία video στο youtube που έχουν μετάφραση, bubbles με σχόλια, περιέχουν συνδέσμους για πληροφορίες ή ακόμα περιμένουν την πιθανή αλληλεπίδραση σου όπως αυτό που αναφέρεται στο Google Checkout store gadget

Από την άλλη δεν μπορούμε όλοι να έχουμε το team του youtube από πίσω μας.
Φρέσκες ιδέες, πάντως, υπάρχουν και στην Ελλάδα, όπως τα παιδιά του Dromologa που δε παραμυθιάζονται ότι έχουν φτιάξει διαδικτυακή τηλεόραση, αλλά αρκούνται στον τίτλο “εκπομπή” και την κάνουν καλά, χρησιμοποιώντας τα μέσα που μπορεί να βρει ο καθένας στο διαδίκτυο.

6. Τι αίσθηση έχετε για την σχέση του Έλληνα με την τεχνολογία;

Δε θα πω και πολλά… δώσε του gadget και πάρε του την ψυχή, ακόμα κι αν δε μπορεί να το χειριστεί!

____

Αν και δεν είναι απονομή, ή η αρχική σελίδα κάποιου βιβλίου, θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την σελίδα σας τον πατέρα μου Ματθαίο Σκλάβο http://www.msclavos.com/ για το κομμάτι του που είμαι. Πέρασαν κιόλας έξη μήνες…

____

Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Σκλάβο για την εμπιστοσύνη του στο εγχείρημα μας

και του ευχόμαστε κάθε επιτυχία.

Είμαστε βέβαιοι πως ο πατέρας του αναγνώριζε πρωτίστως την αξία του ανθρώπου

πέρα από την αγάπη για τον υιό.

Στο We Go Web έχουμε φιλοξενήσει μέχρι τώρα, αρκετούς σπουδαίους κυρίους με ιδιαίτερη γνώση και εμπεριστατωμένη άποψη σε θέματα τεχνολογίας και διαδικτύου.

Όπως όμως , πολύ σωστά, είχε δηλώσει ο Μπόρχες : Κάθε βιβλίο [κείμενο] πρέπει να έχει και το αντι-βιβλίο του.

Κι όπως επιτάσσει η δημοσιογραφική δεοντολογία [η οποία κοντεύει να αφανιστεί], κάθε ρεπορτάζ οφείλει να αναμεταδίδει την άποψη όλων των εμπλεκόμενων μερών.

Θα μπορούσα ως άρχουσα τάξη του χώρου [Ε.Β.] και εκ μέρους του We Go Web να προσθέσω και πολλά άλλα στοιχεία της φιλοσοφίας/του οράματος αυτού του χώρου, ώστε να προλογίσω  τεκμηριώνοντας το εξαιρετικό της σημερινής ανάρτησης, όπως το γεγονός πως ο χώρος ανέκαθεν ήθελε να φιλοξενεί ειδήμονες και μη, να “μεταδίδει” πραγματικότητα, να είναι άμεσος, καθαρός , πέρα από ομάδες, περιορισμούς και οριοθετήσεις “αυθεντίασης” ,πως δεν θέλαμε στατιστικές έρευνες που θα έδιναν ..αριθμούς και σύμβολα αλλά προτιμήσαμε να “κατεβούμε” στους δρόμους του Web αναζητώντας ..την αναπαράσταση της αλήθειας. …

Νομίζω όμως πως τελικά  ..μάλλον αρκεί μόνο να πω:

Ladies

This Stage is Yours!

Οι Ερωτήσεις

1. Θα θέλαμε να μας πείτε σε ποιο Social Network κινείστε περισσότερο [facebook, twitter, blogs?] και 3 λόγους για τους οποίους επιλέγετε αυτό.

2. Διαβάζετε blogs? Τι γνώμη έχετε για τα ιστολόγια;

3. Πιστεύετε πως η κοινωνία του web είναι πράγματι ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας ή οι άνθρωποι εδώ μέσα λειτουργούν πιο ελεύθερα και ίσως με έναν στρεβλό τρόπο, άναρχα;

4. Έχετε παρακολουθήσει ποτέ βίντεο πάνω από 10 λεπτά στο internet?

5. Μία ευχή για το We Go Web, παρακαλώ

Υποδεχθείτε μερικές από τις εξαιρετικές Κυρίες του Ελληνικού Web

διότι όπως γράφουμε και στο σημερινό quote

“Real divas live right next..social network but they do know how to keep it a secret”

_________________________

Κατερίνα Κεράστα

Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λεβαδειάς

1. Λίγο-πολύ σε όλα! (ε, εντάξει, όχι υπερβολές, σε κάποια από τα πιο γνωστά – άλλωστε δεν προλαβαίνουμε να τα παρακολουθήσουμε ή να τα γνωρίσουμε όλα – σαν μανιτάρια ξεπηδάνε καθημερινά! ), κυρίως μέσα από την ιδιότητά μου ως υπάλληλος της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς, και δευτερευόντως για προσωπικούς λόγους.

Η χρήση του web είναι σαν ντόμινο!

Όλα άλλαξαν από το 2004 και μετά στο διαδίκτυο. Ας  θυμηθούμε τη φράση του Miller “Το Web 1.0 οδήγησε τους ανθρώπους στην πληροφορία, το Web 2.0 οδηγεί την πληροφορία στους ανθρώπους” (2005).

Φυσικό ήταν τώρα να πάμε εμείς, η Βιβλιοθήκη, ως φορέας πληροφόρησης ΕΚΕΙ που συναθροίζεται και συνδιαλέγεται το κοινό-χρήστες της  βιβλιοθήκης μας, και όχι πια ΜΟΝΟ να τους καλούμε και να τους αναμένουμε για την παραδοσιακή προσέλευσή τους στο χώρο μας με τη φυσική τους παρουσία για την εξυπηρέτησή τους, πράγμα που βέβαια δε θα σταματήσει, και ούτε επιδιώκεται.

Ήδη στην παγκόσμια  βιβλιοθηκονομική κοινότητα εφαρμόζονται  σε μεγάλο βαθμό υπηρεσίες  Library 2.0, με υιοθέτηση εργαλείων και υπηρεσιών web 2.0. Μια σειρά καταστάσεων και αντιλήψεων μας οδήγησαν και εμάς στην απόφαση συμπληρωματικής χρήσης τους στη Βιβλιοθήκη μας:

• η μεγάλη οικονομική στενότητα (ανυπαρξία χρηματοδότησης για ανανέωση ή επανασχεδιασμό μιας στατικής ιστοσελίδας ή προμήθειας λογισμικού),
• η επιθυμία για μεγαλύτερη διάδραση με τον κόσμο μας (αρχικά από ανάγκη επικοινωνίας με συναδέλφους), αλλά και προβολή των υπηρεσιών και δράσεων μας,
• η ευκολία επικοινωνίας, συμμετοχικότητας και η γοητεία που ασκούν οι δυνατότητες αλλά και η απλότητα του “σύννεφου” και του RSS για την ταχύτατη διασπορά της πληροφορίας,

Διανύοντας μία περίοδο εξωστρέφειας , περάσαμε στον κόσμο των social media, μαθαίνοντας και δρώντας παράλληλα, αρχίζοντας με τα blogs, κυρίως λόγω της ευκολίας διαχείρισης τους (δεν απαιτείται τεχνογνωσία), του δωρεάν hosting και της μεγάλης δημοφιλίας τους: “Ομάδα Ανάγνωσης“, “Συλλογικός Κατάλογος Δημοσίων Βιβλιοθηκών“, “Τα Νέα της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς“, “Βοιωτικά Γράμματα – Πολιτισμός“, και το προσωπικό (αλλά απόρροια της ιδιότητάς μου ως υπάλληλος Βιβλιοθήκης) blog “Greek Libraries in a New World“.

Φυσικό επακόλουθο ήταν να στραφούμε και προς τα πλέον δημοφιλή δίκτυα Facebook και το Twitter, αλλά και άλλα όπως το Friendfeed, Youtube, κλπ.

2. Ναι, διαβάζω blogs, και μάλιστα πάρα πολλά (ο reader “στενάζει” από τα subscriptions! ).

Κατά τη γνώμη μου, τα ιστολόγια είναι εργαλεία που, όπως όλα στην κοινωνία (πραγματική και εικονική), αξιολογούνται από τον τρόπο χρήσης, την εγκυρότητά τους, τους σκοπούς που επιδιώκουν και την επίδρασή τους στα μέλη της.

Δεν είναι μόνο “καλά” ή μόνο “κακά”. Οι “επιτήδειοι” υπάρχουν πάντα και παντού, όπου κι αν γυρίσουμε το βλέμμα. Είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης και η αρνητική χρήση ενός πράγματος. Η σύγκριση, άλλωστε, είναι αυτή που δίνει την αξία στο θετικό. Χωρίς τα blogs πιστεύω ότι θα έλειπε από το διαδίκτυο, αλλά και από τη ζωή μας, ένα πολύ μεγάλο ζωντανό κομμάτι πληροφόρησης αλλά και έκφρασης, ιδεών, απόψεων και θέσεων ανθρώπων που ίσως να μην μπορούσαν ποτέ να “εντυπωθούν” και να φτάσουν στον καθένα από μας.

Χρειάζεται πιστεύω ένα πολύ καλό και ισχυρό (ποιο άλλο αν όχι η Παιδεία και η ορθή κρίση;), και τα blogs θα είναι ένας εξαιρετικός χώρος ανεύρεσης “χρυσού”! Δύσκολη η εργασία του “χρυσοθήρα με το ταψί” αλλά νομίζω αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.

3. Μάλλον και τα δύο!

Νομίζω ότι οι άνθρωποι λειτουργούν γενικά πιο ελεύθερα στο web, αλλά με στρεβλό ή άναρχο τρόπο κυρίως αυτοί που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία, ή που στην πραγματική ζωή θα δρούσαν έτσι κι αλλιώς με αυτόν τον τρόπο.

Οι επώνυμοι, έχω την αίσθηση, ότι συν τω χρόνω, δειλά αλλά σταθερά, συμμετέχουν όλο και περισσότερο εντάσσοντας στη διαδικτυακή ζωή μέρος της πραγματικής τους προσωπικότητας κι όχι αυτής που νομίζουν ότι μπορούν να “περάσουν”. Ένα έμπειρο μάτι μπορεί να το καταλάβει αυτό. Με κάθε νέο σχόλιο, με κάθε νέα δημοσίευση ξετυλίγεται η αυθεντικότητα του καθενός.

Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το φόβο για την προστασία της προσωπικής ζωής και της χρήσης ευαίσθητων δεδομένων (από ποιους, πώς; μέχρι που μπορεί να φτάσει μια πληροφορία;) που βάζει φρένο αναπόφευκτα (και μάλλον καλώς) στην αλόγιστη ένταξη όλων των πτυχών της ζωής μας στο διαδίκτυο. Αλλά για μεγάλη μερίδα πληθυσμού, και κυρίως από τη νεολαία, δε νομίζω να λαμβάνεται υπόψη όσο θά’πρεπε αυτός ο προβληματισμός. Αυθορμητισμός ή παρορμητισμός και εντυπωσιασμός τους ωθούν μεν για ελεύθερη λειτουργία  (κυρίως αν δεν την έχουν στην πραγματική ζωή) μέσα σε μια “όμορφη” εικονική πραγματικότητα, αλλά ποιος γνωρίζει τις όποιες μεσο- ή μακρο- πρόθεσμες συνέπειες; Κατά πόσο άραγε π.χ. τα μέλη του Facebook συνειδητοποιούν ότι στον “Τοίχο” θά’πρεπε να γράφουν ΜΟΝΟ ότι θα έγραφαν στον τοίχο του σπιτιού τους χωρίς κανέναν φόβο να το δει ο οποιοσδήποτε; Και επιμένω, ότι το ερώτημα κάθε φορά που δρούμε στο web θα πρέπει να είναι “σε ποιόν και μέχρι που μπορεί να φτάσει η πληροφορία που αναρτώ;”

4. Ναι, έχω παρακολουθήσει. Δεν είμαι πάντα …ανυπόμονη, πόσο μάλλον αν το βίντεο έχει πραγματικό ενδιαφέρον!

Το αναγκαστικό 10λεπτο του Youtube είναι κάτι που με απωθεί, αφού αναγκάζει τους χρήστες να “κομματιάζουν” σε parts τα βίντεο τους και να χάνεται η φυσική ροή (και συνήθως τα καλύτερα και αξιόλογα βρίσκονται σε βίντεο που δεν μετρούνται σε διάρκεια!). Άλλωστε, η πολιτική αυτή του uploading μόνο 10λεπτου βίντεο στο Youtube είναι και ο λόγος που έχουμε κανάλι και στο Veoh.

5. Εύχομαι το We Go Web να συνεχίσει το ίδιο δυναμικά “για την διάδοση, ενεργοποίηση και προώθηση της Ψηφιακής Παιδείας καθώς και της Δημιουργικής Χρήσης του Διαδικτύου” και κατά το νέο έτος. Η Ψηφιακή Παιδεία δεν έχει κατακτηθεί ακόμη στη χώρα μας και η δική σας συμβολή σίγουρα είναι απαραίτητη.

Καλές γιορτές ,και το 2010 να φέρει το καλύτερο που δεν ήρθε στο παρελθόν!

_________________________

Σκαρμούτσου Κατερίνα

Φυσικοθεραπεύτρια

1. Προτιμώ το facebook. Εκεί βρίσκω τους περισσότερους φίλους μου. Θα ήθελα να μπορώ να αλλάζω το περιβάλλον του ωστόσο διαθέτει κάποια καλά στοιχεία όπως ευκολία χρήσης, feed από φίλους , άμεση, εύκολη επικοινωνία (σχόλια) και χώρο για να γράψεις κάποιες σκέψεις.

Το twitter το χρησιμοποιώ περισσότερο για να ενημερώνομαι γρήγορα και για να ανακαλύπτω διευθύνσεις που με ενδιαφέρουν (πάντα το βλέπω σαν αίθουσα αναμονής με πολλές πόρτες). Η επικοινωνία μέσω twitter φαντάζει περίεργη για μένα, δεν έχω ασχοληθεί και πολύ , το χρησιμοποιώ στυγνά και χωρίς ένοχες..:)!

Ένα social Network που προτιμώ, με άπειρο πλούτο πληροφοριών και δυνατότητες εξερεύνησης είναι το stumbleupon! Πλέον όλα τα social networks τα έχω μέσα στο μυαλό μου σαν αυτοδύναμα κομμάτια που όμως συνδέονται μεταξύ τους έως και αλληλοεξαρτώμενα. (έστω και εάν αυτό κρύβει μια αντίφαση μέσα του)….Το ένα σε οδηγεί στο άλλο

2. Διαβάζω και ναι ομολογώ λατρεύω τα blogs , θεωρώ πως είναι οι πλέον αξιόλογοι χώροι του web. Παρακολουθώ και επώνυμα και ανώνυμα ιστολόγια αυτά που ταιριάζουν σε μένα και βρίσκω ότι έχουν ορθό λόγο! Θέλω να παραμείνει η ανωνυμία των bloggers και να διατηρηθεί η δυνατότητα τους να παρεμβαίνουν στα δρώμενα τα πολιτικά και πολιτιστικά. Μια δυνατή φωνή που πονάει, ίσως από τους λίγους πλέον τρόπους να δράσεις η να οργανώσεις έναν ορθό τρόπο σκέψης μέσα σου και να τροποποιήσεις έτσι το περιβάλλον σου ώστε αυτό να γίνει βιώσιμο, ένας τρόπος να μετακινήσεις ο,τι χρειάζεται για να αντέξεις και αυτά που δεν μπορείς να αλλάξεις..:)!

3. Το web είναι μέρος της καθημερινότητας μας και αποτελεί κομμάτι της πραγματικότητας. Για μένα είναι ένα μέσο που με διευκολύνει να διεκπεραιώσω επαγγελματικές υποχρεώσεις , να επικοινωνήσω με συνεργάτες, να ανατρέξω σε βιβλιοθήκες όταν αυτό χρειάζεται. Ενα μέσο που με βοήθησε να ανταλλάξω σκέψεις με ανθρώπους από άλλες Ηπείρους και να γνωρίσω ανθρώπους που ίσως να μην συναντούσα ποτέ.

Οι άνθρωποι λειτουργούν πιο ελευθέρα στο web καταρχήν γιατί έρχονται σε αυτό και αποχωρούν από αυτό όποτε θέλουν χωρίς να δεσμεύονται. Νομίζουμε ίσως όλοι μας ότι στο net είμαστε ανώνυμοι και χωρίς να συνειδητοποιούμε την δύναμη της παρουσίας που έχει ο καθένας μας ως μονάδα ,την επιρροή που διαθέτουμε και το ειδικό βάρος αυτής της παρουσίας. Κουβαλάμε στο δίκτυο αυτό που διαθέτουμε στην καθημερινή μας ζωή έτσι στρεβλά και άναρχα θα κινηθεί οποιαδήποτε μέσα σε αυτό εάν έτσι λειτουργεί στην καθημερινότητα του -η με σύνεση και αυθορμητισμό εάν έτσι σκεπτόμενα λειτουργεί στην ζωή του.

Κανένας μας δεν είναι ανώνυμος σήμερα ούτε στην ζωή του δικτύου ούτε εκτός ! Η προστασία μας είναι η ενημέρωση, η προσαρμογή στο περιβάλλον του ,η γνωριμία μας με αυτό η εξοικείωση ώστε να βρίσκουμε εύκολα τοποθεσίες που μας κάνουν ,να διαχειριζόμαστε αυτά που μας προσφέρουν ,να γνωρίζουμε πως μπορούμε να διασφαλίσουμε την <<<< προσβασιμότητα του προφίλ μας μόνο σε όσους επιλέγουμε>>>> με μεγάλες παρενθέσεις να δημοσιοποιούμε όσα μόνο θα θέλαμε να ακουστούν σε μια πλατεία (κομβόι του web σήμερα) και βοήθεια μας..:)!

4. Προτιμώ τα μικρά βίντεο έως 10 λεπτά και τα μικρά κείμενα ,με ξεκουράζουν.

5. Όταν ασχολήθηκα με το web εξερεύνησα τις περιοχές μόνη μου και βρήκα τους δρόμους και τους κόμβους. Το We Go Web έχει μέσα του όλα αυτά που βρήκα μόνη μου και αυτά που δεν μπόρεσα και θα ήθελα να βρω!!!! Καλό του ταξίδι ,το ευχαριστώ που με φιλοξενεί στην κιβωτό του..:) και πραγματικά θεωρώ όχι απλά χρήσιμη την ύπαρξη του αλλά αναγκαία….:))  Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

_________________________

Αδαμαντία Κ.

Φοιτήτρια Εγκληματολογίας, Δημόσιος Υπάλληλος σε ΑΕΙ

1. Χρησιμοποιώ κατά κόρον το FB γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να ποστάρω μουσική της προτίμησης μου και όταν έχω κέφια να παίζω γελοία κουίζ που μου δίνουν απαντήσεις κονσέρβα για να μη χαλάσουν τα κέφια μου!
2. Δεν βρίσκομαι σε αναζήτηση συμμετοχής σε blogs, αλλά σίγουρα παρακολουθώ ό,τι μου κινεί το ενδιαφέρον. Συνήθως την πολιτική σκανδαλολογία προς επιβεβαίωση της ανάγκης μου να εγκαταλείψω τη χώρα, κοιτώντας προς τον Αμαζόνιο και κατανοώντας ότι είναι μία πιο ασφαλής επιλογή.
3. Μπορεί μεν τα  blogs να παρέχουν στον καθένα τη δυνατότητα συμμετοχής στα ηλεκτρονικά «κοινά», μόνο που η συμμετοχή απέχει από παρωχημένες συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από γενικολογίες, έλλειψη παιδείας και διάφορα σύνδρομα που ατυχώς χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο Έλληνα καθώς αυτός έμμεσα βλέπει το blog σαν ευκαιρία διαμαρτυρίας ή μέσο τιμωρίας τα κοινωνικής κατρακύλας. Δε θα έλεγα «άναρχα», μάλλον τραμπουκικά με ολίγη έως πολλή παράνοια ανάλογα με το θέμα και κάπως αιμοβόρικα.
4. Ναι, ανελλιπώς! Το  youtube έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα βίντεο που αφορούν σε κατά συρροή δολοφόνους και γενικότερα σε τάσεις της σύγχρονης εγκληματολογίας.

5. Εύχομαι τα καλύτερα όσον αφορά τη θεματολογία σας! Ας αφυπνιζόμαστε με θέματα που πραγματικά μας αφορούν, σύγχρονα μεν, με το βλέμμα στο μέλλον δε, με αντικειμενικότητα, ακεραιότητα και μια ζεστή «αγκαλιά» για τη γνώμη του καθενός, είτε γνωρίζει είτε όχι. Αυτός εξάλλου είναι ο σκοπός του We go web, σωστά;

Καλές γιορτές σε όλους και πέραν όλων, υγεία, αγάπη και ειρήνη!

___________________________

Άννα Β.

Φοιτήτρια Μηχανολογίας

1. χμμ.. αυτό το διάστημα ασχολούμαι περισσότερο με το facebook! 3 λόγοι που επιλέγω το συγκεκριμένο ιστολογία είναι: 1) όλοι οι φίλοι μου είναι μέλη σε αυτό και επικοινωνούμε μέσα από εκεί όποτε και ό,τι ώρα θέλουμε απλά και μόνο γιατί περνάμε πολλές ώρες μέσα στο ίντερνετ. 2) είναι αρκετά εύκολο στη χρήση του . 3) για διασκέδαση και για να περνάει η ώρα όταν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.

2. Καθημερινά είμαι πολλές ώρες μέσα στο ίντερνετ ψάχνοντας διάφορες πληροφορίες για θέματα που με ενδιαφέρουν όποτε δεν μπορώ να πω ότι δεν διαβάζω blogs (ιστολόγια) . Απλά κατά την γνώμη μου τα blogs  είναι μια πηγή ελεύθερης διακίνησης ιδεών και πληροφόρησης που συχνά όμως είναι και πηγή παραπληροφόρησης. Από εκεί και πέρα εξαρτάται από τη γνώση την κρίση και την εμπειρία του καθενός η αξιολόγηση τους.

3. Στην σημερινή εποχή που ζούμε η οποία χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και συνεχείς αλλαγές σίγουρα το διαδίκτυο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Για το λόγο αυτό το ίντερνετ είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μας. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος της γενιάς μας που δεν ασχολείται με το διαδίκτυο έστω και λίγο..

Μέσα στο ίντερνετ οι άνθρωποι εκφράζονται πολύ πιο ελεύθερα και μπορεί να πει κανείς ότι πολλές φορές γίνεται σχεδόν άναρχη καταγραφή σκέψεων και ιδεών. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν περιορισμοί και κανόνες.

4. Ναι έχω παρακολουθήσει βίντεο που είχε διάρκεια πάνω από 10 λεπτά μέσα στο ιντερνετ αλλά ήταν κάποια ταινία ή συναυλία που με ενδιέφερε. Πολύ δύσκολα θα παρακολουθήσω κάποιο βίντεο που δεν με ενδιαφέρει καθόλου πάνω από 10 λεπτά… και αν το κάνω θα είναι καθαρά και μόνο από περιέργεια..

5. 2010 ευχές για την καινούρια χρόνια!!!

_____________________

Σουζάνα Ζοσιμίδου
Ιδιωτική Υπάλληλος – Φοιτήτρια Πληροφορικής
http://gr.linkedin.com/in/zosimides

1. Το Facebook είναι το κατεξοχήν μέσο που χρησιμοποιώ για κοινωνική δικτύωση. Πιθανότατα είναι θέμα ιεράρχησης των μέσων, κάτι που διαφέρει σε κάθε άνθρωπο. Δεν θα έλεγα πως ταιριάζει στο χαρακτήρα μου να επικοινωνώ με παντελώς άγνωστους σε μένα ανθρώπους, κι αυτό βαραίνει κατά πολύ στη χρήση των μέσων δικτύωσης.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των Ελλήνων χρηστών, ο πυρήνας των επαφών μου στο Facebook είναι άτομα που έχω γνωρίσει από κοντά – λίγο ή πολύ. Είναι φίλοι, μέλη της οικογένειας μου που βρίσκονται σε απόσταση, συνάδελφοι, συμφοιτητές κλπ. Βέβαια, υπέκυψα κι εγώ στο ρεύμα της εποχής και έχω προσθέσει προσωπικότητες που ουσιαστικά δεν γνωρίζω, αλλά εκτιμώ το έργο τους και τον λόγο τους κι αποτελούν μέρος της ροής της καθημερινής μου ενημέρωσης.

Αν και για τις επαγγελματικές μου επαφές χρησιμοποιώ το Linked In, το Facebook παραμένει ο πιο διαδεδομένος τρόπος στην Ελλάδα για διατήρηση επαγγελματικής επικοινωνίας μέσα από μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αναμφισβήτητα είναι και μέσο διασκέδασης (Farmville, Farmville, Farmville), αν κι αυτό καταλαμβάνει πολύ μικρό μέρος της καθημερινότητάς μου.

Δεν θα μπορούσα να συγκρίνω το Facebook με το FriendFeed ή το Twitter στο φιλτράρισμα των ειδήσεων, της ροής σημαντικών πληροφοριών γενικότερα. Είναι κοινή διαπίστωση νομίζω πως χάνει κατά κράτος. Το Twitter σου δίνει ποιοτικότερη ενημέρωση, ευκολότερη αναζήτηση, αμεσότερη ανταπόκριση. Συγκρίνοντας όμως τα μεγέθη, η προσφορά του Twitter εκμηδενίζεται από τη μικρή του προσχώρηση στο μέσο χρήστη.

2. Δυστυχώς δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου “μέσο χρήστη-αναγνώστη” των blogs. Τα ενδιαφέροντά μου είναι εξειδικευμένα, και η πόρτα των ιστολογίων ανοίγει μετά από μια πρώτη αναζήτηση στο Google, ή μετά από πρόταση ανάγνωσης τρίτων.

Αγαπημένα μου θέματα η πληροφορική, τα ευφάνταστα ιστολόγια μαγειρικής και κυρίως τα ιστολόγια για τη λογοτεχνία. Τα χρησιμοποιώ σαν εργαλεία: στη μελέτη στο πανεπιστήμιο, στην καθημερινή ζωή αντλώντας ιδέες (που συνήθως συνοδεύονται από εξαιρετικές ιστορίες) για το γιορτινό τραπέζι, και για ψυχαγωγία.

Πρέπει όμως να σημειώσω πως δεν θεωρώ ιστολόγια τα σκουπίδια (επιεικής χαρακτηρισμός) που ο μέσος χρήστης αντιμετωπίζει ως blogs. Η ενημέρωσή μου έρχεται μετά από φιλτράρισμα (FriendFeed, Twitter, Facebook) και σε καμία περίπτωση από “ενημερωτικά blogs”. Σπάνια δε, συμπληρώνω την εικόνα με την ακρόαση podcast (απ’ τα λίγα που υπάρχουν στην ελληνική σκηνή).

3. Το διαδίκτυο και οι κοινότητές τους είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Απλά είμαστε πολύ ρομαντικοί και δεν αποδεχόμαστε πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκληρός, αμόρφωτος, ακοινώνητος.

Καθημερινά εκνευριζόμαστε που δεν τηρούνται οι αποδεκτές συνθήκες ευγένειας και πολιτισμού στο χώρο εργασίας μας, στο χώρο της εκπαίδευσης, στο δρόμο. Γιατί περιμένουμε να είναι διαφορετικά στο διαδίκτυο, όπου επιπρόσθετα υπάρχει (συνήθως) κι ένα επιπλέον εμπόδιο, αυτό της ανωνυμίας-ψευδωνυμίας;

4. Προφανώς το δεκάλεπτο είναι το όριο που μας έχει επιβάλλει το YouTube. Η θέαση όμως, τετμημένων σε δεκάλεπτα, οπτικοακουστικών έργων σε ακολουθία πρέπει να θεωρηθεί πως δεν εμπίπτει στον περιορισμό που θέτει η ερώτησή σας. Για να γίνω περισσότερο αντιληπτή, έχω δει κινηματογραφικές παραγωγές τεμαχισμένες σε 9 περίπου δεκάλεπτα στο Youtube. Αν και τηρείται ο “κανόνας” του δεκάλεπτου, ως αποτέλεσμα λαμβάνω τη θέαση-ακρόαση ενός ολοκληρωμένου έργου.

Σίγουρα όμως ο μόνος τρόπος για να παρακολουθήσει κάποιος έργα-προβολές άνω του δεκάλεπτου είναι το video streaming εκδηλώσεων, όπως τα OpenCoffee, κάποιες ημερίδες σχετικές με τα νέα μέσα και τη δημοσιογραφία κλπ.

5. Εύχομαι στο Wegoweb και τα μέλη του να καταφέρουν να φωτίσουν την ανθρώπινη και δημιουργική πλευρά του ελληνικού διαδικτύου.

_____________________

Ασημίνα Λαμπράκου
Εκπαιδευτικός – κλάδου ΠΕ04, Φυσικός

1. Το ταξίδι μου στο web ξεκίνησε την Άνοιξη του 2003, με το τέλος των σεμιναρίων επιμόρφωσης καθηγητών σε υπολογιστές – Ά φάση. Από τότε, και μη συμμετέχοντας σε chatrooms ή forums, ενεργοποιούμαι στα blogs, σχεδόν τέσσερα χρόνια τώρα και στο fb τον τελευταίο μήνα στο twitter ελάχιστα έχοντας μιαν επιφύλαξη για το φ-μπ εξ αιτίας της μικρής σε χρόνο εμπειρίας μου, επομένως κατατάσσω  τον εαυτό μου στους μπλογκερς.

Θεωρώ τα μπλογκς καταλληλότερα για τον δικό μου τρόπο έκφρασης κι αναζήτησης γιατί κυρίως μου αφήνουν τον χρόνο και το περιθώριο να διαχειριστώ τις επαφές μου σύμφωνα με τον χαρακτήρα μου και τις επιδιώξεις μου οι οποίες δεν είναι επαγγελματικές απλά διακρίνονται από όλα τα χαρακτηριστικά ενός καθημερινού ανθρώπου, στοιχεία άλλωστε του χαρακτήρα μου όπως προανέφερα θα ήθελα να προσθέσω πως κινούμαι ανάμεσα σε λογοτεχνικού και κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου μπλογκς όπως άλλωστε και τα άρθρα των εφημερίδων που διαβάζω η πληθώρα πληροφοριών, η ταχύτητα εναλλαγής τους και το περιβάλλον του φ-μπ με μπερδεύουν κι είναι για μένα κατά ένα τρόπο και λόγο απωθητικά ωστόσο ενεργοποιούμαι εκεί απο μια μανία να το χαρακτηρίσω, να μάθω το μέσον και τις δυνατότητές του ένας ακόμη παράγοντας που με έλκει στα μπλογκς είναι οι έντιτορς των χώρων αυτών μου προσφέρουν πολλές δυνατότητες έκφρασης και παρουσίασης των κειμένων μου μπερδεύομαι και χάνομαι στο πλήθος και την πληθώρα απόψεων κι εκφραστικών δυνατοτήτων αλλά εν τέλει, επιλέγω..

3. Κατά ένα τρόπο άναρχα λειτουργούμε και στην πραγματική ζωή μας αφού, πες τε μου, ποιός είναι γνώστης νόμων κι υποχρεώσεων σε έναν ας πούμε τομέα: επάγγελμα.., πόσο μάλλον στο σύνολο των λειτουργιών μας ως κοινωνία.
Ωστόσο η πίσω από τις οθόνες ύπαρξη κι έκφραση, στερούμενη άμεσης εικόνας, προσφέρει την σχετική “ελευθερία” έκφρασης με όποιες επιπτώσεις στον χρήστη ή τον αναγνώστη-παραλήπτη [θεωρώ τα πάντα στην ζωή σε ζεύγη.. αλληλεπίδραση..!]
Μετά από τόσο χρόνο ταξιδιού κι έκφρασης στο διαδίκτυο, κρίνοντας τον εαυτό μου και τους άλλους, αυτούς που κυρίως είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και να διατηρούμε ακόμη ένα είδος σχέσης, θεωρώ πως, ναι!, και στο web ταξιδεύουμε με κύριο περιεχόμενο στις αποσκευές μας τον εαυτό μας και ό,τι συγκροτεί αυτόν σε μέρος και όλον, σε στιγμές ή στον χρόνο λειτουργώ μέσα στο διαδίκτυο με τον χαρακτήρα μου κι ό,τι τον στολίζει…

4. όχι! δεν έχω την υπομονή αλλά και η μικρή οθόνη με κουράζει είμαι άνθρωπος του κινηματογράφου λατρεύω την μεγάλη οθόνη

5. Να ωριμάζει ως εργαλείο χρηστικό

Καλές Γιορτές σε όλους σας

_____________________________

Σοφία Μαξούρη
Σύμβουλος επιχειρήσεων
sophia_maxouri[at]hotmail.com

1. Κινούμε κυρίως στο facebook, σε κάποια επιλεγμένα blog που μου τραβούν την ενίοτε προσοχή και σε μικρότερο βαθμό στο twitter.
Στο  facebook, ζουν όλοι οι φίλοι μας όπως περιέγραψε και ένας φίλος πρόσφατα. Αυτοί είναι παλιοί μας συμμαθητές και συμφοιτητές που μας ξαναγυρνούν φευγαλέα στις νοσταλγικές μέρες των νεανικών μας χρόνων, συνάδελφοι ή  συνεργάτες με τους οποίους μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας,  άνθρωποι που θαυμάζουμε ή που επιδιώκουμε να κτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους.
Μέσα από το facebook, που δεν είναι τυχαία τόσο διαδεδομένο και δημοφιλές, μπορεί κανείς να αφουγκραστεί τον παλμό της κοινωνίας  μέσα στην οποία ζει. Είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο παρατήρησης ανθρωπίνων συμπεριφορών αλλά και μέσο ελεύθερης έκφρασης. To twitter από την άλλη δίνει την αίσθηση της άμεσης μετάδοσης κάποιας πληροφορίας ή σκέψης πιο επιγραμματικά.

2. Ναι, διαβάζω τα blogs εκείνα που κρίνω το περιεχόμενο τους ενδιαφέρον και νιώθω πως κάτι έχουν να πούνε. Που σέβονται τον αναγνώστη και αναπτύσσουν εμπεριστατωμένα τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται.
Το blogging δυνητικά αποτελεί ένα εργαλείο που οδηγεί στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας. Από την άλλη, το να δώσεις σε κάθε άνθρωπο μια ντουντούκα και να του επιτρέψεις να βγει στο δρόμο και να φωνάζει, αυτό δεν οδηγεί απαραίτητα στο εκδημοκρατισμό ή στη διάδοση της γνώσης αλλά μάλλον στην οχλαγωγία και στην παραγωγή πρόσθετου θορύβου!

3. Πιστεύετε πως η κοινωνία του web είναι πράγματι ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας ή οι άνθρωποι εδώ μέσα λειτουργούν πιο ελεύθερα και ίσως με έναν στρεβλό τρόπο, άναρχα;

Μεταξύ άλλων, το Internet και το Web αποτελούν σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δραστηριοποίησης. Επιπρόσθετα, επειδή το Web ως μέσο επικοινωνίας είναι πολύ πιο ευέλικτο, π.χ., σε σχέση με το τηλέφωνο, είναι λογικό κι επόμενο να παρατηρούμε κάθε λογής συμπεριφορές μέσα σ’ αυτό. Μοιραία η πραγματικότητα του Web εμπλέκεται μ’ εκείνη της καθημερινότητάς μας, άσχετα αν το συνειδητοποιούμε ή όχι. Όσοι δεν το ‘χουν συνειδητοποιήσει συχνά τείνουν να λειτουργούν πολύ πιο ελεύθερα στο Web. Δεν έχει όμως νόημα να λέμε ότι λειτουργούν στρεβλά ή άναρχα, εκτός βέβαια κι αν ορίσουμε μια νόρμα για την “πρέπουσα συμπεριφορά στο Web”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Όμως μια τέτοια απόπειρα θα ‘ταν μάλλον παρακινδυνευμένη, αφού ο συγκεκριμένος χώρος κοινωνικής δραστηριοποίησης έχει ικανότητες αυτορρύθμισης και σίγουρα δεν χρειάζεται αστυνόμευση αλλά σωστή και διαρκή εκπαίδευση στους χρήστες.

4. Ναι. Πρόσφατα παρακολούθησα μια ομιλία του Νόαμ Τσομσκι απο την θεματική ενότητα της παγκοσμιοποίησης http://www.facebook.com/l/1b0b1;www.soas.ac.uk/events/event52739.html
5. Η ευχή μου για το We Go Web είναι να αποκτήσει ακόμη πιο δυνατή φωνή  και ανάλογη φήμη.

___________________

Μαρία Γ. Μωραίτη

Μουσικός παραγωγός, Κειμενογράφος,
Diplomas in Photography and Fashion Design, Saint Martins College, University of the arts, London

1. Σε καθημερινή βάση απαραίτητα και τα τρία, με διαφορά στη διάρκεια και στη συχνότητα χρήσης τους. Κατά κύριο λόγο, χρησιμοποιώ το twitter εξ αιτίας της ποιότητας της επικοινωνίας. Δηλαδή, είναι ασύγχρονη, περιεκτική και πυκνή(άλλωστε πόσα να χωρέσουν σε 140 χαρακτήρες;), δίδεται πρωτεύοντας ρόλος στην πληροφορία και την κρίση του καθένα που γράφει. Αλλά το βασικότερο για μένα είναι η δομή του χωρίς την αναγκαιότητα να προσδιορίζεσαι από εικόνες και εξωραϊσμένες καταστάσεις για να σου παρέχουν ένα ίματζ διαμορφωμένο από εσένα. Από την άλλη τα blogs προσφέρουν και προβάλλουν αυτό το πέρα από το mainstream, το διαφορετικό είτε αφορά την είδηση είτε το lifestyle είτε μουσική είτε γενικότερα πράγματα που μας ενδιαφέρουν. Εκφράζεις και εκφράζονται μέσα από ένα blog, ανταλλαγή απόψεων εν είδη διαλόγου! Επιπλέον, διαβάζοντας ένα , μαθαίνεις περισσότερα για τον ιδιοκτήτη του από όσα κ εκείνος/η θα ήθελε! We all got a book, and in the technology era,it’s our blog!! Αχ μάνα μου…Το facebook τώρα, ε;; Λοιπόν… Είναι αυτό που χρησιμοποιώ μεν ελάχιστα αλλά παράλληλα δεν μπορώ να φανταστώ να μην έχω! Είναι σαν το πατρικό σου “σπίτι”, η βάση σου, και μετά μπορείς ελεύθερα να διάγεσαι και σε άλλα “σπίτια”. Όταν το χρησιμοποιώ είναι για online chat, να βλέπω φωτογραφίες και να ενημερώνομαι από όποιους φίλους μουσικούς έχω, πιο γρήγορα, άνετα, στο δικό μου χρόνο χωρίς να είναι απαραίτητο να βρεθείς και να δουλέψετε μαζί!!

2.  Οh please…!!! Who doesn’t?!?! Η απάντηση πιστεύω είναι προφανέστατη!! Ναί, τα οποία αφορούν τα πάντα(μουσική,είδηση,personalised,gossip,εξειδικευμένα). Καθημερινά επισκέπτομαι τα στάνταρ, που παρακολουθώ και, όποτε, έχω ελεύθερο χρόνο μπορώ να “τριγυρίζω” πρός αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων. Κατ’ εμέ τα blogs είναι αφενός, η πολυφωνία των social media, και αφετέρου το πιο διττό μέσο προβολής ιδεών, χαρακτήρων, καταστάσεων, κρίσεων και απόψεων. Αποτυπώνουν κι αντανακλούν πλήρως τα συμπλέγματα αλλά και τις μοναδικές ιδιαίτερότητες στοιχείων του κοινωνικού συνόλου που εντασσόμαστε (online & offline!). Γι αυτό σημαντικό ρόλο έχουν η χρήση,-η οποία καταλήγει ως επί το πλείστον κατάχρηση, η σκοπιμότητα δημιουργίας και η ηθική! Άρα το θέμα είναι ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με λεπτές ισορροπίες όσον αφορά το σκοπό τους και το χρωματισμό(ανταγωνισμός, βοήθεια, συμπλήρωση, άλλη οπτική, επίθεση κ.ο.κ.) της έννοιας “γειτνίασης” με άλλους γείτονες(bloggers).

3.   Αναμφισβήτητα ναι. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η οnilne κοινωνία αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας μας, αν σκεφτείτε πόσες φορές έχει αποτελέσει θέμα συζητήσεων (με φίλους, γνωστούς, οικογένεια ακόμα και άτομα άγνωστα στο δρόμο) και το γεγονός ότι το web έχει εισαχθεί στις βασικές μας ανάγκες μαζί με το νερό,την ξεκούραση,τον ύπνο κτλ. Αν ακόμα δεν έχετε πειστεί για τα όσα λέω, προκαλώ τον καθένα ξεχωριστά να ανακαλέσει στη μνήμη του πώς κυλούσε η ζωή πριν το web και τα social media!
Τώρα για το αν οι άνθρωποι δρουν άναρχα είναι σχετικό. Όπως σχετικά είναι τα πάντα, που σχετίζονται με την ελεύθερη βούληση! Η δυνατότητα να δημιουργήσεις, να προβληθείς, να χρησιμοποιήσεις το web-και όχι μόνο- μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας και της παροχής τόσων πολλών δυνατοτήτων, καταλήγουν σε απόλυτες/ακραίες καταστάσεις όπως η ασυδοσία, ο περιορισμός, που εκ φύσεως, δεν είναι δόκιμες για ένα φυσιολογικό περιβάλλον,ακόμα και διαδικτυακό. Έτσι με δεδομένο την σχετικότητα των επιλογών μας, σχετική είναι και η χρήση και ο τρόπος που δρουν οι χρήστες.
Προσωπικά, πιστεύω ότι όλα κινούνται σε ένα τέμπο ιδιόρυθμο. Ίσως πιο ανέμελο γιατί μπορείς να ρυθμίσεις ότι περνάει από το χέρι σου, πράγμα που μας φέρνει σε επίπεδα μικρού Θεού, Άρα, από το κατά πόσο θα πιστέψουμε ότι είμαστε “θεοί”, ρυθμιστές του δικού μας ψηφιακού εγώ και των άλλων, αλλά και το ότι όλα είναι αλληλένδετα δίκτυα μέσα σε δίκτυα, μπορούμε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την όποια αλλοτρίωση (αν σας ενοχλεί η λέξη, θα το πούμε στρεβλό τρόπο). Η ουσία είναι μία και είμαστε εμείς αυτή! Από εκεί και μετά, αν ξέρεις ποιος είσαι και τί κάνεις είναι τα μόνα όπλα/φάροι που μπορούν να σε έχουν στα σωστά νερά της διαδικτυακής θάλασσας!

4.  Ναι, αλλά σε πολύ εξειδικευμένες περιπτώσεις και κατόπιν πρότερης ενημέρωσης προβολής. Η θεματολογία αυτών των βίντεο περιλαμβάνει συνήθως documentaries, live concerts, music clips, επιστημονικά και τεχνολογικά θέματα. Αν τύχαινε να τα συναντούσα την ώρα που σερφάρω, δύσκολα θα μπορούσα να παρακολουθήσω όλη τους τη διάρκεια, μεταξύ μας, δύσκολα θα κλίκαρα για να τα δω!

5.   Χεχεχε!! Να είναι η αρχή για κάτι καλό και χρήσιμο, όχι τόσο για μας αλλά για τη γενιά που μεγαλώνει μέσα στην τεχνολογία και τα κοινωνικά δίκτυα(γενιά 3G). Πρέπει να μάθουμε για να τα μάθουμε και να τα καθοδηγήσουμε για να τους δώσουμε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν σωστά αυτά τα άσσετς τους! Here we go-web- then!! You got this party started, let it be tha best of your and others lives!

__________________________

Κυρίες μου ένα μεγάλο Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη

κι ένα Respect για το θάρρος της γνώμης

Ε.Β.

___________________________

Το We Go Web σας εύχεται Ευτυχισμένα Χριστούγεννα