Πρωτοσυνάντησα τον Flareman [βλ. Νυστέρι]  πριν..περίπου 4-5 χρόνια.

Τον “γνώρισα” καλύτερα μέσα από τα blog και κάποια στιγμή είχα την τύχη να τον συναντήσω και στην συμβατική ζωή.

Νέος, ωραίος, γιατρός και..πληροφορικός.

Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη εάν δεν εντυπωσιαζόμουν.

[Βέβαια είναι σχεδόν φανατικός των Mac κι αυτό κρατά μία ισορροπία στην αψεγάδιαστη παρουσία του:-]

Με την πάροδο των χρόνων κι έχοντας βιώσει την κατακρήμνιση πολλών μύθων στο διαδίκτυο [ανθρωποκεντρικά] ο Σπύρος Σμπαρούνης εξακολουθεί να είναι μία περίπτωση:

α) άψογης έκφρασης, β) μοναδικής παρουσίας και γ) ευφυούς δημιουργικότητας.

Είναι δηλαδή, ακριβώς ο άνθρωπος του οποίου τις απόψεις θα επιθυμούσα να διαβάσει οποιοσδήποτε οικείος μου έκανε τα πρώτα του βήματα στο web.

—Και αυτή η συνέντευξη έχει δοθεί στην Ε.Β. [aka e-diva]—-

1. Αναμενόμενη μάλλον η πρώτη ερώτηση: Γιατρός και Geek. Σχήμα οξύμωρο ή απλά σπάνιο;

Απλά σπάνιο πιστεύω:) Ο κόσμος έχει συνηθίσει τις δυο έννοιες αυτές να είναι ασυμβίβαστες, και – για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι γεγονός ότι η Ιατρική δεν σου αφήνει μεγάλα περιθώρια να εντρυφήσεις σε άλλους τομείς. Παρ’ όλ’ αυτά, οι νέοι γιατροί έχουν σημερα πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με την τεχνολογία απ’ ότι παλιότερα. Οι πρεσβύτεροί μας αναγκάζονται να ενσωματώσουν ορισμένα τεχνολογικά στοιχεία στη ρουτίνα τους (ημερολόγιο, e-mail, αναπτύσσουν ενός βαθμού ικανότητες αναζήτησης), αλλά περιορισμένα: οι περρισότεροι το βλέπουν ως αγγαρεία, κάτι που πρέπει να υποστούν αλλιώς θα μείνουν πίσω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Με εμάς, τη «νεώτερη» γενιά, τα πράγματα δεν είναι έτσι – όλοι μας σε κάποιον βαθμό έχουμε αυτό που περιγράφουμε ως «ψηφιακή» ζωή.

Το e-mail, το Facebook, το social networking και η ανεύρεση πληροφοριών, τόσο γενικής φύσεως όσο και πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μας, είναι κατά κάποιον τρόπο δεδομένα. Εντάξει, ίσως να μην αποτελώ αντιπροσωπευτικό δείγμα (οι υπολογιστες με είχαν κερδίσει χρόνια πριν την Ιατρική, και ακόμη και σήμερα συνεχίζω ως φοιτητής Πληροφορικής) αλλά γενικά αυτή είναι η ισχύουσα κατάσταση.

2. Αναμενόμενη και η δεύτερη ερώτηση: What is it with this Apple thing?

Ξέρω ότι δεν είσαι ιδιαίτερα φαν της εταιρείας:) Για εμένα η Apple, από το 2006 που αποτόλμησα το switch σε Mac, ήταν το φως στην άκρη του τούνελ. Η φιλοσοφία της εταιρείας – προϊόντα ραφιναρισμένα, καλαίσθητα, με προσοχή στη λεπτομέρεια, φτιαγμένα για να δίνουν λύσεις και να προσαρμόζονται σε εσένα αντί να χρειάζεται να κάνεις ακροβατικά για να δουλέψουν – είναι ανεκτίμητης αξίας για μένα. Αυτή η φιλοσοφία αντικατοπτρίζεται σε όλα τα προϊόντα της Apple: το αρμονικό δέσιμο υλικού και προγραμμάτων.

Ουσιαστικά όταν αγοράζεις έναν Mac, ένα iPhone ή ένα iPod δεν πληρώνεις τόσο τη συσκευή, όσο την εμπειρία χρήσεως. Λάβε υπ’ όψιν και το γεγονός ότι το Mac OS πατάει πάνω στα γερά και ασφαλή θεμέλια του UNIX και έχεις το τελικό αποτέλεσμα: έναν υπολογιστή ασφαλή, γρήγορο, χωρίς σαβούρα και προβλήματα, εύχρηστο, ασφαλή, που αντέχει στο χρόνο και – σημαντικό! – δε χάνει τη μεταπωλητική του αξία.
Γιατί να μην πάρω Mac λοιπόν;:)

3. Είστε από τους πρώτους Έλληνες podcasters. Ποια είναι η πορεία των podcast [πιθανότατα και η δυναμική τους] στη χώρα μας;
Το Ελληνικό podcasting ξεκίνησε ουσιαστικά μέσα από τις προσπάθειες του Παναγιώτη του Βρυώνη και του Πάρη του Αποστολόπουλου: το vrypan.net radio και οι WeekendGeeks ήταν τα μακροβιότερα και πιο αξιόλογα δείγματα γραφής του είδους. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: ο Πάρης μέσα στις ασχολίες του δεν προλαβαίνει να ετοιμάσει νέα επεισόδια, ο Παναγιώτης συν τω χρόνω έχει αλλάξει την γενικότερη υφή και κατεύθυνση των εκπομπών που ανεβάζει. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μία εποχή που κάθε τόσο είχαμε νεοεμφανιζόμενα podcasts κάθε τόσο. Αρκετά από αυτά έσβησαν ή έπεσαν στην αφάνεια (έτσι κάποια πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό: του dealsend, το ραδιόφωνο καρνάγιο, οι διάτρητοι, το ιπτάμενο σαμπώ, το Cinemania, το digital era pods, και διάφορα άλλα). Κάποιοι έβγαλαν έναν μικρό αριθμό επεισοδίων, περισσότερο για την εμπειρία, ενώ άλλοι δε βρήκαν το ενδιαφέρον ή το κοινό να ασχοληθούν. Από τις μόνες πραγματικά αξιόλογες προσπάθειες που συνεχίζουν είναι το ssmap podcast και το Themos Podcast, του Θέμου Καλού – ουδέτερα, ενημερωτικά, ενδιαφέροντα και με μία σχετική συνέπεια στα νέα επεισόδια. Πραγματικά όμως, υπήρχε μία εποχή που είχα ούτε λίγο ούτε πολύ πάνω από 15 feeds στο iTunes – μιλάμε πάντα για Ελληνικές απόπειρες! Τώρα πλέον έχω ελάχιστα, κι αυτά για την τιμή των όπλων.

Επίσης, κάποια στιγμή άρχισε να παρατηρείται ένα φαινόμενο απαράδεκτο κατά την άποψή μου: ορισμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί φορείς και πρόσωπα, και διάφοροι άλλοι άρχισαν να ανεβάζουν ηχογραφημένες συνεντεύξεις τους ή ομιλίες τους και να τα βαφτίζουν “podcast”. Από τεχνικής απόψεως και μένοντας στη θεωρία αυτό είναι θεμιτό, αλλά στην πράξη αυτά τα media δεν θεωρούνται βέρα podcasts: είναι απλώς αναπαραγωγές κλασικών μέσων, με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
Σήμερα πλέον, πολύ λίγοι Έλληνες παραγωγοί έχουν το μεράκι, τη θεματολογία και την όποια τεχνογνωσία χρειάζεται για να φτιάξουν ένα σωστό και βιώσιμο podcast. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά όμως σωστά χρειάζεται, εκτός από έναν αφοσιωμένο παραγωγό, χρόνος, υλικό και (κυρίως) ακροατές που να γνωρίζουν τι εστί podcast και να είναι διατεθειμένοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Για την ώρα τουλάχιστον, στο Ελλάντα δεν υπάρχουν όλα τα συστατικά. Έλεγα πρόσφατα, σε παρόμοια συζήτηση, ότι το podcast που παρήγαγα εγώ, το Νυστέρι Podcast, ήταν από τις, ας πούμε, ωραίες απόπειρες στο χώρο: όσο κράτησε είχε τόσο συνέπεια, όσο και… ζουμί θα έλεγα:) Πραγματικά, έχω την αίσθηση ότι η εποχή που έτυχε να σταματήσω τις εκπομπές σηματοδοτούσε ήδη την αρχή του τέλους του πρώτου μεγάλου κύματος παραγωγικού, ουσιαστικού podcasting στην Ελλάδα. Τώρα, αν θα υπάρξει δεύτερο τέτοιο κύμα στο μέλλον δε μπορώ να το γνωρίζω, αλλά τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα παρούσες συνθήκες δε βλέπω κάτι τέτοιο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Με στεναχωρεί λίγο να σου πω την αλήθεια, νιώθω λίγο λες και κατά κάποιον τρόπο μέσα σε δυο – τρία χρόνια να γεννήθηκε, μεγάλωσε, και μαράζωσε το online αντίστοιχο της εποχής της ερασιτεχνικής Ελληνικής ραδιοφωνίας. Και υπάρχει άλλη μία μεγάλη μαύρη τρύπα πάνω στο θέμα που καίει, τουλάχιστον για τους πιο ενασχολούμενους από εμάς: τα εκπαιδευτικά/ακαδημαϊκά podcasts. Πάρα πολλά διακεκριμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού ήδη εδώ και χρόνια διαθέτουν τις παραδόσεις τους, ηχογραφημένες ή και βιντεοσκοπημένες, πακέτο μαζί με τις σημειώσεις και ενδεχομένως και τις απομαγνητοφωνήσεις τους (για τα άτομα με αναπηρίες ακοής) υπό μορφή podcast. Έτσι, ο κάθε φοιτητής που το επιθυμεί μπορεί να πάρει (έστω ελεγχόμενα σου λέω εγώ, με όνομα και κωδικό χρήστη) τις παραδόσεις των μαθημάτων που παρακολουθεί σε κάθε εξάμηνο και να τις μελετήσει ξανά και ξανά, με την άνεσή του, όπου και όπως θέλει, επιλεκτικά και κατά βούλησιν.

Σκέψου: πέρα από τα ωφέλη στο διάβασμα και τις επαναλήψεις των φοιτητών, πέρα από την αποκρυστάλλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πέρα από την γενικότερη επιμόρφωση της κοινωνίας, αυτά τα νεαρά άτομα είναι οι αυριανοί επαγγελματίες, οι μελλοντικοί χρήστες Internet. Γιατί να γνωρίζουν μόνο το FarmVille, το Hi5 και το Mafia Wars και όχι κάποιες πιο ουσιώδεις και παραγωγικές χρήσεις του Διαδικτύου;

Για να συνοψίσω: αυτή τη στιγμή το podcasting στην Ελλάδα φυτοζωεί, και δε βλέπω κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στη δυναμική του στον ορίζοντα. Είναι λυπηρό αλλά…

4. Νέα Μέσα. Πώς τα αντιλαμβάνεστε; Υπάρχει η «εναλλακτική» ενημέρωση;

Θα ήταν αστείο να προσποιηθούμε ο,τιδήποτε το διαφορετικό. Υπάρχουν τα Νέα Μέσα, και ο κόσμος τα χρησιμοποιεί καθημερινά. Εγώ τα αντιλαμβάνομαι ως έναν νέο τρόπο ενημέρωσης του κοινού, αποκεντρωμένο, χωρίς συγκεκριμένη καθοδήγηση, χωρίς να περνάνε πάντα από το μάτι κάποιου “εκδότη” – χωρίς όμως, πάλι, αυτό να είναι απαραίτητο. Ο άγνωστος Χ που διαπιστώνει (επειδή την πάτησε άσχημα) ότι π.χ. δεν έχει λεωφορεία στο κέντρο και το ανεβάζει στο Twitter είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτής της “εναλλακτικής”, όπως λες, ενημερώσεως.

Ακόμη και ο μέσος blogger που βγήκε σε ένα ρεμπετάδικο και γράφει στο blog του μία κριτική για το τι του άρεσε και τι όχι εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία – και τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Ίσως κάποιος να προβάλλει το αντεπιχείρημα πως αυτή η ενημέρωση “του συρμού” είναι περισσότερο κουτσομπολιό και ράδιο αρβύλα, και πως ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο ο καθένας αποτελεί στόχο άκριτου επηρεασμού από αυτά τα posts/updates/ο,τιδήποτε. Η απάντηση φυσικά είναι αναμενόμενη: τόσες δεκαετίες τα κλασικά ΜΜΕ τι κάνουν; Πόσος κόσμος δεν επηρεάζεται σε κάθε πτυχή της ζωής του από την τηλεόραση και τα έντυπα; Από τον ψηφοφόρο που σχηματίζει πολιτική άποψη με βάση το πώς παρουσιάζεται ένα θέμα στα τηλεπαράθυρα, ως τον μεσήλικα που έχει σε εκτίμηση την πένα των αρθρογράφων σε κάποια εφημερίδα, μέχρι την κριτική για τις ταινίες που πάμε και βλέπουμε, ποιος μπορεί με το χέρι στο Ευαγγέλιο να πει ότι δεν έχει επηρεαστεί έστω και λίγο σε κάποια άποψη ή θέση του;

Προφανώς τα κλασικά μέσα δεν πρόκειται να πεθάνουν πότε: υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία, δεκαετίες παράδοσης και συνήθειας και πάμπολλες θέσεις εργασίας (και πολλά λεφτά, βεβαίως) στο χώρο για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ίσως κάποια στιγμή εξελιχθούν ώστε να εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες, αλλά πάντα θα υπάρχουν οι εφημερίδες, οι τηλεοπτικές εκπομπές, οι ανταποκρίσεις – με τη μία μορφή ή την άλλη.

Αυτό που κάνουν τα Νέα Μέσα δεν είναι να αντικαθιστούν ή να υποκαθιστούν τα κλασικά μέσα, αλλά να τα συμπληρώνουν, να προσφέρουν μία άλλη δυναμική, μία άλλη διάσταση, και να κάνουν τον μέσο παρατηρητή παραγωγό απόψεων και πληροφοριών. Ο μεγάλος φόβος που νιώθουν όσοι στελεχώνουν τα κλασικά μέσα είναι, κατά τη γνώμη μου αβάσιμος: απλώς οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να έχουν μία αποκλειστικότητα, ένα μονοπώλιο, και το βλέπουν να αποδομείται μπροστά στα μάτια τους. Όταν συνειδητοποιήσουν ότι όλοι οι καλοί χωράνε και ότι απλώς πρέπει να αλλάξουν την οπτική τους γωνία θα αρθούν πολλές προκαταλήψεις και πολλά εμπόδια: στο εξωτερικό αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Ευελπιστώ να γίνει το ίδιο και στη χώρα μας.

5. Mobilized internet. Έχει πραγματικά την δυναμική που παρουσιάζουν οι internet marketers;

Ίσως: δεν είμαστε ακόμα αρκετά ώριμοι εδώ για να το κρίνουμε αντικειμενικά. Ξαφνικά, από εκεί που το mobile Internet ήταν προνόμιο των γιάπηδων και των μεγαλοστελεχών που απαντούσαν σε κρίσιμης σημασίας εργασιακά emails στο δρόμο για το αεροδρόμιο ή το γραφείο, έχει φτάσει να διατίθεται δωρεάν μέχρι και στους χρήστες καρτοκινητής, ακόμη και δωρεάν! Τώρα, το ποιος θα το χρειαστεί και γιατί, είναι μία άλλη ιστορία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικά κριτήρια. Ο μαθητής θα θέλει πρόσβαση για να μπει στο Facebook, να στείλει μια φωτογραφία μέσω mail, να βρει στίχους σε ένα τραγούδι, να δει ένα βίντεο κλιπ στο YouTube. Ο φοιτητής θα θελήσει να επικοινωνήσει με τους διδάσκοντες στη Σχολή του, να ανταλλάξει υλικό για τις εργασίες του, ενδεχομένως να μιλήσει στο Skype με τους δικούς του. Ο γιατρός – για να μιλήσω για τη φάρα μου – θα ζητήσει πληροφορίες για ένα φάρμακο, θα στείλει ένα συνοπτικό ιστορικό κάποιου αρρώστου του σε συνάδελφο για να πάρει μια δεύτερη γνώμη, και πάει λέγοντας.

Η κάθε κατηγορία χρήστη ίσως να βλέπει κάποιες από τις ανάγκες των άλλων ομάδων ως υπερφίαλες, υπερβολικές ή απλά άχρηστες. Για κάθε έναν από αυτούς που ανέφερα ως παράδειγμα όμως, τα πράγματα που θέλουν να κάνουν online εκτός σπιτιού έχουν σημασία, και προφανώς δε δικαιούσαι να τους αποπάρεις. Ένα άλλο ζήτημα που υπάρχει είναι η 3G κάλυψη. Η σοβαρή, “γενναιόδωρη” χρήση mobile Internet σε δίκτυα 2ας γενεάς είναι κακόγουστο ανέκδοτο, και οι τεράστιες τρύπες που υπάρχουν στην 3G κάλυψη των τριών εθνικών δικτύων ανά την επικράτεια δε βοηθάνε καθόλου την κατάσταση. Τρίτο αγκάθι στην όλη ιστορία είναι η online επικοινωνία: εδώ και χρόνια έχουμε συνηθίσει για να επικοινωνήσουμε εκτός σπιτιού με τον κύκλο μας να βασιζόμαστε στις κλήσεις από κινητό και στα SMS. Ειδικά τα τελευταία έχει βρεθεί ότι αποτελούν τον ακριβότερο τρόπο επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων! Η διάθεση mobile Internet σε προσιτές (ας πούμε) τιμές είναι εξαιρετικά επώδυνη για τις εταιρείες κινητής, που έχουν συνηθίσει να έχουν μία μεγάλη αγελάδα με χρήματα και να την αρμέγουν αλύπητα.

Λίγο λίγο αναγκάζονται να υποκύψουν, και προσπαθούν με προσφορές και τεχνάσματα να κρατήσουν όσο μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας γίνεται. Το φαινόμενο αυτό όμως είναι παγκόσμιο και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδιαιτερότητα ως προς τη δυναμική του mobile Internet στην Ελλάδα. Γενικώς με την τελευταία γενιά φορητών συσκευών και το integration που προσφέρουν με το Διαδίκτυο οι τιμές και οι παροχές έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα – αν και υπάρχει περιθώριο βελτιώσεως. Πιστεύω ότι έχει ψωμί η όλη υπόθεση – λίγο ακόμα καλύτεροι όροι και θα έχουμε τις υποδομές για πολλά πράγματα.

6. Όλοι ψάχνουν το επόμενο social network ή έστω το επόμενο application που θα ξεπεράσει το facebook. Τι πιστεύετε για αυτό;

Το Facebook, με όλη την παραφιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το όνομά του, όλα τα security και privacy risks που θέτει, όλη τη σκαρταδούρα που έχει μαζέψει – τόσο από χρήστες όσο και από εφαρμογές και περιεχόμενο – έχει κατορθώσει να βρίσκεται σε μία μοναδική θέση. Εξυπηρετεί πολλές ανάγκες, σημαντικά διαφορετικές ώστε να έχει να προσφέρει και από κάτι σε πολύ μεγάλη μερίδα πληθυσμού. Επίσης, βρέθηκε να γνωρίζει τη μεγάλη του ανάπτυξη υπό ευνοϊκές συνθήκες, όταν τα social networks έκαναν το μεγάλο μπαμ και όλοι ήθελαν να ασχοληθούν με το φαινόμενο – θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι να έχει “καπελώσει” τον ανταγωνισμό σε μεγάλο βαθμό.

Βεβαίως, αρκετός κόσμος τον τελευταίο καιρό διαγράφει το προφίλ του – ετεροχρονισμένα, και αφού δώσανε λογαριασμό στον Μεγάλο Αδερφό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Αν δεν αλλάξουν οι ισορροπίες, αν δεν υπάρξουν αλλαγές στην τεχνολογία και αν δεν παρουσιαστεί κάποιο νέο προϊόν που να μπορέσει να προσφέρει στη μεγάλη πλειοψηφία των υπαρχόντων χρηστών του Facebook τις ίδιες παροχές με τρόπο αισθητικότερο, απλούστερο, γρηγορότερο, πιο καθαρό ίσως, δε βλέπω να… κουνιέται ο βασιλιάς από το θρόνο του:) Οι ψαγμένοι έτσι κι αλλιώς έχουν τις δικές τους αυτόνομες παρουσίες – είτε μέσα από τα blogs τους, είτε μέσω άλλων δικτύων: η μάζα είναι που θα φτιάξει ή θα θάψει το όποιο αντίπαλο δέος, και η μάζα δεν ασχολείται με τα technicalities.
Παρατηρείτε αλλαγή στην «τεχνολογική» νοοτροπία των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια;
Ναι, αν και αυτή ξεκινάει κατά μέσο όρο, ομολογουμένως, από τα νεώτερα ηλικιακά στρώματα. Όπως είπαμε, οι επαγγελματίες των περισσοτέρων κλάδων έχουν αναγκαστικά υιοθετήσει ένα πιο επίκαιρο τρόπο σκέψεως, έστω και δι’ αντιπροσώπου (“ψιτ παληκάρι/κοπελιά, θα μου φτιάξεις ένα σάιτ; με το αζημίωτο, και αν μπορείς να μου ανοίξεις και ένα μέηλ για να παίρνω παραγγελίες”). Έστω και έτσι, με το μπιμπερό, λίγο έως πολύ δε θα βρεις πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που να μην έχουν online παρουσία. Και φυσικά όπου υπάρχει μαζική παροχή εφ’ όλης της ύλης, αναπτύσσεται και ζήτηση – πιθανώς να διαφωνήσουν εδώ οι γνώστες της αγοράς, αλλά έστω:) Ο κόσμος έμαθε να ψάχνει για προσφορές, για πληροφορίες στο Internet, να κάνει τη δουλειά του χωρίς πολλούς μεσάζοντες και αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό. Νομίζω ότι κάπου εκεί αρχίζει και η αλλαγή νοοτροπίας.

Το Internet πρωτίστως είναι μέσο, εργαλείο, μηχανισμός, όχι αυτοσκοπός. Αυτοί που θα το εκμεταλλευτούν πρώτοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν ή να αποκομίσουν κάτι, υλικό ή μη. Όταν εκπαιδεύσεις κατά κάποιον τρόπο τον κόσμο ότι ξέρετε, υπάρχει αυτό το καινούργιο πράγμα και μέσω αυτού σας παρέχουμε την Α, Β, Γ δυνατότητα, ο κόσμος θα ασχοληθεί. Και άπαξ και ασχολήθηκε, θα συνεχίσει να ψάχνει. Από τον επιστήμονα που ψάχνει βιβλιογραφικές αναφορές αντί να σκάβει σε τόμους περιοδικών μέχρι τον τελευταίο κακομοίρη που καμακώνει κοπελιές στα chat, βλέπουμε αυξημένη διείσδυση της τεχνολογίας στο κοινό. Βεβαίως, και σε αυτό το θέμα υπάρχουν οι ανασταλτικοί παράγοντες: οι τεχνοκράτες και όσοι είναι προσκολλημένοι σε παλιά μοντέλα σκέψης και λειτουργίας και προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Ένα απλούστατο παράδειγμα: όταν χρεώνεις 60 € για να συνδέσεις έναν καινούργιο υπολογιστή στο χώρο του πελάτη δε συνεισφέρεις στη διάδοση της τεχνολογίας, ούτε όταν σου παραγγέλλουν νέα broadband σύνδεση και κάνεις δύο μήνες να συνδέσεις το νέο χρήστη. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να εκλείψουν και γρήγορα μάλιστα – δεν προσφέρουν τίποτα, μόνο ζημιογόνα είναι. Γενικά πάντως νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο μέχρι τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση.

7. Θα θέλαμε μερικές προβλέψεις για την επόμενη πενταετία σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο.

Δύσκολη ερώτηση: τα πάντα είναι ρευστά, είναι σα να με ρωτάς τι καιρό θα κάνει σε έξι μήνες από τώρα:) Νομίζω η επόμενη μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον τρόπο με τον οποίον αναζητούμε και οργανώνουμε/οπτικοποιούμε την πληροφορία. Μέχρι στιγμής έχουμε πάμπολλα μέσα στη διάθεσή μας για την παραγωγή υλικού και πληροφοριών: ψηφιακές μηχανές και βιντεοκάμερες, blog editors, προγράμματα ηχογράφησης, υπηρεσίες φιλοξενίας φωτογραφικού υλικού, κοινωνικά δίκτυα, sites αρχειοθέτησης εντύπων: η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Οι μέθοδοι που έχουμε στη διάθεσή μας όμως για να κατηγοριοποιούμε, να αλιεύουμε αυτά που θέλουμε από αυτό το υλικό, για να το οργανώνουμε σε ομάδες και να το αντιλαμβανόμαστε γρηγορότερα, καθαρότερα και αποτελεσματικότερα δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας: οι μηχανές αναζήτησης που δουλεύουν με εισαγωγή συνεχίζουν να είναι το σύνηθες search modality για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

Μία βελτίωση ήταν το σύστημα των tags, που – αν το μάθεις και συνηθίσεις να tagκάρεις αυτά που αποθηκεύεις μπορεί να φανεί χρήσιμο. Κι αυτό όμως δεν είναι πανάκεια: το ότι εσύ είσαι συνεπής tagger δεν εξασφαλίζει την συνεργασία και συμβολή των άλλων χρηστών. Από εκεί λοιπόν πιστεύω ότι έχουμε να περιμένουμε πάρα πολλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Ένα άλλο ζήτημα που καίει είναι η επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Βλέπεις ότι όλοι ψάχνονται γύρω από αυτό το θέμα: το Twitter προσπαθεί να εισάγει μεθόδους οργανώσεως των συζητήσεων και των μηνυμάτων, η Google πειραματίζεται με μοντέλα τύπου Wave και Buzz, η χρήση του Skype και των λοιπών VoIP υπηρεσιών ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως και οι συνδρομητές των IM δικτύων… αλλά παρ’ όλ’ αυτά η πιο αξιόπιστη και πρότυπη θα λέγαμε μέθοδος online επικοινωνίας, σε γενική θεώρηση, παραμένει το αθάνατο e-mail – δηλαδή ένα πρότυπο που υπάρχει περισσότερα χρόνια από τη ζωή του Παγκοσμίου Ιστού!

Έχουμε ήδη καλύψει τη γραπτή επικοινωνία με κάθε μορφή και έκφρασή της, έχουμε καλύψει την ανταλλαγή ήχου και εικόνας. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε από εκεί και πέρα για το online communication; Και όχι μόνο πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε, αλλά και πώς μπορούμε να το συνδέσουμε αποτελεσματικά και πρακτικά με άλλες online εφαρμογές και δραστηριότητες; Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι δύο τομείς είναι που θα γνωρίσουν τις μεγαλύτερες καινοτομίες μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια – αν και, είπαμε, το μέλλον είναι αβέβαιο:)

Εκ μέρους του We Go Web,

ευχαριστώ θερμά τον κύριο Σμπαρούνη

για την συνέντευξη του στον χώρο μας.

Πληροφορικός, Αρθρογράφος, Συγγραφέας, Φωτογράφος.. μοναδικός πολυπράγμων Δημιουργός, ο Ηλίας Φλωράκης μας.. συνάντησε στο ..δρόμο για το Web και μας παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Τον ευχαριστούμε θερμά.

[Συμπληρώνουμε στο τέλος των απαντήσεων, ένα εκτενές βιογραφικό]

1. Ας αρχίσουμε από τους γραφομανείς του web. Bloggers [ιστολόγοι]. Υπάρχει συγγραφικό δυναμικό; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ιστολόγια λογοτεχνικού περιεχομένου;

Η ερώτηση από μόνη της αποτελεί ένα ολόκληρο θέμα συζήτησης, να μην πω, αφορμή για δοκίμιο ή διατριβή. Συγγραφικό δυναμικό υπάρχει. Οι Έλληνες εξάλλου ή γράφουν ή τραγουδούν. Για τα λογοτεχνικής φύσης ιστολόγια, είναι σαν την αυτοέκδοση, αλλά πιο φθηνά. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να θέλω να αναφερθώ στην ποιότητα των κειμένων, όπως συμβαίνει και στην έντυπη αυτοέκδοση. Όλοι πλέον μπορούν να εκδώσουν χωρίς έξοδα, αυτό που γράφουν. Όλοι αποκτούν το κοινό τους, τους αναγνώστες τους, του επικριτές τους. Και αυτό πιστεύω είναι καλό για τους αναγνώστες.

Θεωρώ ότι τα ιστολόγια αποτελούν ένα νέο είδος γραφής (και επικοινωνίας), όπως διαφορετικό είδος για μένα αποτελούν για παράδειγμα, το διήγημα και το μυθιστόρημα. Θέλει και αυτό συνέπεια και δουλειά (για να αφήσω απ’ έξω το ταλέντο). Και φυσικά, είναι ένα αποδεκτό είδος το οποίο αποτελεί και υλικό για έντυπες εκδόσεις.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η τεχνολογία λύνει τα χέρια. Και για όλα, η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με καλό ή κακό σκοπό. Να βοηθήσει ή να βλάψει. Το ίδιο και τα ιστολόγια. Θεωρώ υπέρ, του ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει, λογοτεχνικό ή μη. Κατά, θεωρώ ότι με την δικαιολογία της ελευθερίας του λόγου, πολλοί γράφουν ότι θέλουν, αλλά ανώνυμα. Και οι πάντες έχουν άποψη (όπως κι εγώ άλλωστε).

Το θέμα είναι πού αποσκοπεί ο καθένας με αυτό που γράφει και πού θέλει να φτάσει.

2. Από τα ιστολόγια στα Κοινωνικά Δίκτυα. Με δεδομένο πως είστε στο web εδώ και χρόνια, αντιλαμβάνεστε κάποιες αλλαγές σε επίπεδο έκφρασης;

Καταρχήν, νομίζω ότι έχουμε πλέον την δυνατότητα να δούμε πιο εύκολα πολυεπίπεδες και διαφορετικές εκφράσεις, γιατί είναι τις μόδας ο κόσμος να εκφράζεται ηλεκτρονικά. Κάτι που για να το πετύχεις διαφορετικά, θα έπρεπε να διαβάσεις χιλιάδες βιβλία και να συναναστρέφεσαι με διαφορετικό κόσμο κάθε φορά, αφιερώνοντας χρόνο στον καθένα. Στην ηλεκτρονική συμβίωση, ο καθένας μπορεί πιο εύκολα να εντοπίσει και να βρει διαφορετικά επίπεδα έκφρασης. Θα τα φιλτράρει και θα κρατήσει “ζωντανές” τις επαφές που θέλει. Και είναι πιο εύκολο, να συνεχίσει να αναζητά καινούργιες ή παρόμοιες ιδέες.

Από την άλλη, η ανωνυμία είναι ένα είδος δύναμης, που κάνει τον καθένα πίσω από το πληκτρολόγιο, έναν σούπερ ήρωα που μπορεί να σώσει ή να διοικήσει τον κόσμο. Σου την σπάει το αφεντικό σου, ο γκόμενος ή η γκόμενα, ο απέναντι; Κράζεις και ξεφτιλίζεις χωρίς συνέπειες συνήθως. Η απελευθέρωση αυτή, η εξωτερίκευση των έντονων συναισθημάτων, της καταπίεσης, ενός κόμπλεξ κλπ δίνει ένα διαφορετικό επίπεδο έκφρασης, που κάποιος δεν θα το εξωτερίκευε εύκολα στον «αληθινό» κόσμο.
Άλλο επίπεδο έκφρασης, έχει λάβει και η «φιλανθρωπία» του καθενός. Κάποιος κάνει το «καθήκον» του μπαίνοντας σε ένα γκρουπ (δεκάδες βασικά) και κερδίζει μια θέση στον παράδεισο και κοιμάται ήσυχος το βράδυ.

3. Τα Social Media μπορούν να βοηθήσουν τελικά έναν συγγραφέα;

Νομίζω, ότι είτε βρίσκεσαι στην «κλασική», έντυπη πλευρά, είτε στην ηλεκτρονική, τα media είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους κανόνες αν θες να φτάσεις κάπου. Οι δημόσιες σχέσεις, οι «φιλίες», το να είσαι στην επικαιρότητα ή στην λίστα αναζητήσεων είναι κάτι που ισχύει το ίδιο. Ο κανόνας θέλει εκτός από το να γράφεις, να ξέρεις και να πουλιέσαι. Και εκτός από το να γράφεις και να πουλιέσαι, πρέπει και να ζεις για να γράψεις, για να έχεις κάτι να πουλήσεις. Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Η βοήθεια ενός συγγραφέα, είναι θέμα marketing και όχι έργου, με πολλά παραδείγματα, έντυπα ή ηλεκτρονικά.

4. Έχετε εμπειρία και από τον χώρο της επαγγελματικής αρθρογραφίας. Ποια πιστεύετε πως είναι η μεγαλύτερη πλάνη των δημοσιογράφων εκτός διαδικτύου και ποια – αντίστοιχα- όσων βρίσκονται μέσα στο net [πάντα, σχετικά με τα διαδικτυακά τεκταινόμενα];

Νομίζω ότι γενικά οι δημοσιογράφοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Αντί να παρουσιάζουν, ερμηνεύουν. Αντί να δείχνουν, κάνουν αναπαραστάσεις. Αντί να αναζητούν, απλά αναπαράγουν. Το μεγαλύτερο λάθος κατά την γνώμη μου, των εκτός και των εντός είναι ότι πιστεύουν πώς οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε.
Το net είναι ένα εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιείται γιατί δεν έχει σύνορα. Η πλάνη τους είναι ότι το θεωρούν αυτούσια γνώση, πηγή όπου μπορούν να αντλούν χωρίς έλεγχο, χωρίς διασταύρωση. Μπερδεύουν αυτό που οι πληροφορικάριοι λένε Δεδομένο και Πληροφορία.

5. Με δεδομένο πως είστε πατέρας ενός μικρού παιδιού, τι θα συμβουλεύατε στους γονείς που έρχονται τώρα στο διαδίκτυο αλλά και τι θα απαντούσατε στην ερώτηση “μπαμπά, τι είναι διαδίκτυο;”;

Η απάντηση θα είναι λίγο γενική, αφού ανάλογα με τις ηλικίες θα έλεγα διαφορετικά πράγματα σε έναν γονέα. Κατά κανόνα όμως, πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή, που οι γονείς θα έπρεπε να ενημερώνονται για την τεχνολογία, για να μπορούν τουλάχιστον να μιλάνε με τα παιδιά τους στο ίδιο «μήκος κύματος». Υπάρχουν πολλά εργαλεία, προγράμματα και ρυθμίσεις που μπορούν να προφυλάξουν τα παιδιά από τους κινδύνους (το ίδιο και τους «μεγάλους»). Έχω γνωρίσει πολλούς γονείς (λίγο μεγαλύτερης γενιάς συνήθως) που «προστατεύουν» τα παιδιά τους, με τις απαγορεύσεις χωρίς να ξέρουν στην ουσία τί πρέπει να φοβούνται. Και απαγορεύουν το ίντερνετ στο σπίτι και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά από την άλλη τα αφήνουν ώρες ατελείωτες μπροστά σε μία τηλεόραση για να κοιμηθούν αυτοί λίγο περισσότερο ή να πάνε στο πάρκο να παίξουν με τους κολλητούς, και αυτά εξαφανίζονται σε ένα ίντερνετ καφέ. Το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μάθημα στην ίδια τάξη με το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης (αφού μεταξύ μας, το πρώτο δεν αναιρεί το δεύτερο).

Παρόλο που η μία μου πλευρά είναι τεχνοκρατική, αυτό που θα συμβούλευα έναν γονέα είναι να μιλάει με το παιδί του. Και δεν εννοώ μόνο με λόγια. Πρέπει να ακούει με το μυαλό και με την καρδιά. Αυτή η σχέση και επαφή, η επικοινωνία και η εμπιστοσύνη, δεν αντισταθμίζεται με κανένα πρόγραμμα και με καμία ρύθμιση ασφάλειας. Υπάρχουν σημάδια για όλες τις συμπεριφορές ενός παιδιού και με την βοήθεια ενός ειδικού μπορούν να αποκωδικοποιηθούν, όταν υπάρχει λόγος. Δεν λέω να τους πιάσει ψύχωση, απλά να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με το παιδί, αφού αυτό θα τους γλιτώσει χρόνο στο μέλλον.

Στον γιο μου που κοντεύει τα 5, έχω απαντήσει ότι διαδίκτυο είναι πολλοί υπολογιστές που συνδέονται μεταξύ τους από διάφορα μέρη. Αναγνωρίζει πότε παίζει στον υπολογιστή μας και πότε αυτό που βλέπει, όπως η ηλεκτρονική σελίδα παιδικού παιχνιδιού (που το είδε στην τηλεόραση) βρίσκεται κάπου αλλού και ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε συνδεδεμένοι εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερη ανάλυση, αλλά από την άλλη, κατανοούν πολλά περισσότερα, απ’ ότι εμείς στην ηλικία τους.

Ηλίας Φλωράκης

To 1989 προσλαμβάνεται από την COMPUPRESS, εκδοτική και διαφημιστική εταιρεία με περιοδικά και προϊόντα στον χώρο των Η/Υ. Αναλαμβάνει το «OMNI SHOP» Θεσσαλονίκης με κύριο στόχο την προώθηση computer games και ολογραφιών, βιβλίων και περιοδικών της εταιρίας, αλλά και εργάζεται και στην διαφήμιση και το marketing. Παρακολουθεί σεμινάρια Χρηματιστηριακών Επενδύσεων & Εναλλακτικών Τρόπων Επένδυσης, από την Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ).

Το 1991 συνεργάζεται με την επαγγελματική Θεατρική ομάδα ‘ΚΥΚΛΟΣ’ σαν τεχνικός ήχου στο παιδικό έργο ‘Τρεις και ο κούκος’.
Πρωταγωνιστεί στο έργο του Ανρύ Μοντερλάν ‘Η πόλη που είχε για πρίγκιπα ένα παιδί’ (μετ. Πόπης Κόντου) με συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Πάνο Ματαράγκα, στο Φεστιβάλ Ανοιχτού Θεάτρου της Θεσσαλονίκης, παίρνοντας άριστες κριτικές και κερδίζοντας το πρώτο βραβείο του θεσμού. Παράλληλα αρχίζει περιοδείες με την θεατρική ομάδα, ενώ ξεκινάει εκπομπές για τους υπολογιστές στον ραδιοφωνικό σταθμό Metropolis FM.

Από το 1993 και για 3 χρόνια, εργάζεται ως Disk Jockey σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, σαν γραφίστας, αλλά και σαν ανεξάρτητος συνεργάτης και σύμβουλος πληροφορικής σε εταιρείες του χώρου.

Το 1997 παίρνει μέρος στην επαγγελματική θεατρική ομάδα ‘ΜΠΑΡΚΟ’, όπου έχει ρόλο στο έργο ‘Παίζοντας με τον Μότσαρτ’ σε σκηνοθεσία Φάνη Μουρατίδη. Έργο με μεγάλη επιτυχία και πολύ καλές κριτικές στην Θεσσαλονίκη (θέατρο ΘΕΣΠΙΣ, θέατρο ΒΙΛΚΑ) και την Αθήνα (θέατρο ΟΔΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ). Έργο που παίχθηκε και στα πλαίσια του θεσμού Θεσσαλονίκη: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ.

Από το 2000 αρχίζει να διδάσκει Πληροφορική στον ιδιωτικό τομέα και την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Η ιστορία «Ατελείωτη Αγάπη» επιλέγεται στις 21 καλύτερες ιστορίες στον πανελλήνιο διαγωνισμό του περιοδικού «ELLE» μαζί με τις εκδόσεις Καστανιώτη και εκδίδεται στην συλλογή «20+1 Ιστορίες».

Το 2001, Νοέμβριο εκδίδεται «Το Μπαράκι του Τσάρλι», από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι φτιαγμένο από τον ίδιο. Επίσης μπαίνει στην φωτογραφική ομάδα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» και παίρνει μέρος στην ομαδική έκθεση «ΜΟΝΑΞΙΑ … στο ΔΡΟΜΟ» στο πεζοδρόμιο της οδού Χαλκίδη, στους Αμπελόκηπους και στο παράρτημα των Α’ ΚΑΠΗ, με Α/Μ φωτογραφίες.

Το 2002 συμμετέχει με τα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» στις εκθέσεις:
Μάρτιο, στην 1η Πανελλήνια συνάντηση – έκθεση ομάδων και λεσχών φωτογραφίας.
Ιούνιο, σε συνεργασία με το ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΦΑ στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών, έκθεση στην πλατεία του Δήμου Αμπελοκήπων.
Ιούλιο, σε συνεργασία με την Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, έκθεση στο Ναυτικό Πάρκο του Ο.Λ.Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του εορτασμού της Ναυτικής Εβδομάδας 2002.
Αύγουστο, συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου «ΦΑΡΟΣ», στην ετήσια εκδήλωση «Πανσέληνος» στο Φάρο (παλιά Οχυρά).

«Ο Ακυμάτιστος Τζο» κερδίζει το πρώτο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «ΖΩΓΙΑ».
Μάιος 2004. Έκθεση στην Θεσσαλονίκη με θέμα «Ένας συγγραφέας φωτογραφίζει, μία φωτογράφος ζωγραφίζει, μία ζωγράφος γράφει». Συμμετοχή με μακρο-φωτογραφίες μαζί με έργα ζωγραφικής της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης και κείμενα της ζωγράφου Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου.
Μετακομίζει στην Αθήνα και εργάζεται στο περιοδικό πληροφορικής «RAM» ως μόνιμος τεχνικός συντάκτης.

Το 2005 κερδίζει το Β’ Βραβείο Αφηγήματος με την ιστορία «Ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Σικελιανά 2005» που διοργάνωσε «Το Καφενείο των Ιδεών», μαζί με την «UNESCO Πειραιώς και Νήσων» και την «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών»

Το 2006, εκδίδεται «Ο Θεραπευτής», από τις εκδόσεις Άγκυρα.

Το 2007, Μάρτιος, έκθεση φωτογραφίας και λόγου με θέμα «Φως και Λόγος σε Μαύρο Φόντο», στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης). Με προσωπικές φωτογραφίες, κείμενα και ποιήματα Haiku και της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης. Την τελευταία βραδιά της έκθεσης (Τρίτη&13) διοργανώθηκε βραδιά Black humor, με την συμμετοχή του ηθοποιού Γρηγόρη Ποιμενίδη, σε κείμενα του Ηλία Φλωράκη.

Εκδίδεται στο περιοδικό «Συμπαντικές Διαδρομές» η ιστορία «Αναζητήσεις» σε δύο μέρη, τεύχη 8 και 9.
Δημοσιεύεται η ιστορία «Πέρα από τον Πόνο» στην «Ανθολογία Φανταστικού», εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές.
Δημοσιεύεται στο περιοδικό «2012», τεύχος 2, 3σέλιδη συνέντευξη και η ιστορία «Ήρθε η ώρα».

Από τον Οκτώβρη, αρχίζει να συντονίζει το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2008, αλλάζει πλεύση στον βιοποριστικό τομέα.
Επιμελείται την έκδοση των δύο βιβλίων της Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου:
«Όταν το Μικρό Μαύρο Φτερό συνάντησε το Μαύρο Ελάφι», ISBN 978 960 930867-0
«When the Little Black Feather met the Black Elk», ISBN 978 960 931188 5
Αναλαμβάνει την τεχνική επιμέλεια του ηλεκτρονικού παιχνιδιού για υπολογιστές «Ο πόλεμος της Τροίας» για λογαριασμό των Εκδόσεων Μαλλιάρης Παιδεία.

Το 2009, εργάζεται στα Metropolis ως ΙΤ, ενώ παράλληλα συνεχίζει το γράψιμο σεναρίων και ιστοριών. Επίσης συνεχίζει για τρίτη χρονιά, το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2010, ο θεατρικός σατιρικός μονόλογος «Je t’aime», κείμενο και σκηνοθεσία του ίδιου με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Ειρήνη Μήτση, κερδίζει το Βραβείο Πρωτότυπου Σατυρικού Κειμένου και Έπαινο Γυναικείας Ερμηνείας στο 2ο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων «Μώμος ο Πατρεύς», της Πάτρας.

Στο We Go Web έχουμε φιλοξενήσει μέχρι τώρα, αρκετούς σπουδαίους κυρίους με ιδιαίτερη γνώση και εμπεριστατωμένη άποψη σε θέματα τεχνολογίας και διαδικτύου.

Όπως όμως , πολύ σωστά, είχε δηλώσει ο Μπόρχες : Κάθε βιβλίο [κείμενο] πρέπει να έχει και το αντι-βιβλίο του.

Κι όπως επιτάσσει η δημοσιογραφική δεοντολογία [η οποία κοντεύει να αφανιστεί], κάθε ρεπορτάζ οφείλει να αναμεταδίδει την άποψη όλων των εμπλεκόμενων μερών.

Θα μπορούσα ως άρχουσα τάξη του χώρου [Ε.Β.] και εκ μέρους του We Go Web να προσθέσω και πολλά άλλα στοιχεία της φιλοσοφίας/του οράματος αυτού του χώρου, ώστε να προλογίσω  τεκμηριώνοντας το εξαιρετικό της σημερινής ανάρτησης, όπως το γεγονός πως ο χώρος ανέκαθεν ήθελε να φιλοξενεί ειδήμονες και μη, να “μεταδίδει” πραγματικότητα, να είναι άμεσος, καθαρός , πέρα από ομάδες, περιορισμούς και οριοθετήσεις “αυθεντίασης” ,πως δεν θέλαμε στατιστικές έρευνες που θα έδιναν ..αριθμούς και σύμβολα αλλά προτιμήσαμε να “κατεβούμε” στους δρόμους του Web αναζητώντας ..την αναπαράσταση της αλήθειας. …

Νομίζω όμως πως τελικά  ..μάλλον αρκεί μόνο να πω:

Ladies

This Stage is Yours!

Οι Ερωτήσεις

1. Θα θέλαμε να μας πείτε σε ποιο Social Network κινείστε περισσότερο [facebook, twitter, blogs?] και 3 λόγους για τους οποίους επιλέγετε αυτό.

2. Διαβάζετε blogs? Τι γνώμη έχετε για τα ιστολόγια;

3. Πιστεύετε πως η κοινωνία του web είναι πράγματι ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας ή οι άνθρωποι εδώ μέσα λειτουργούν πιο ελεύθερα και ίσως με έναν στρεβλό τρόπο, άναρχα;

4. Έχετε παρακολουθήσει ποτέ βίντεο πάνω από 10 λεπτά στο internet?

5. Μία ευχή για το We Go Web, παρακαλώ

Υποδεχθείτε μερικές από τις εξαιρετικές Κυρίες του Ελληνικού Web

διότι όπως γράφουμε και στο σημερινό quote

“Real divas live right next..social network but they do know how to keep it a secret”

_________________________

Κατερίνα Κεράστα

Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λεβαδειάς

1. Λίγο-πολύ σε όλα! (ε, εντάξει, όχι υπερβολές, σε κάποια από τα πιο γνωστά – άλλωστε δεν προλαβαίνουμε να τα παρακολουθήσουμε ή να τα γνωρίσουμε όλα – σαν μανιτάρια ξεπηδάνε καθημερινά! ), κυρίως μέσα από την ιδιότητά μου ως υπάλληλος της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς, και δευτερευόντως για προσωπικούς λόγους.

Η χρήση του web είναι σαν ντόμινο!

Όλα άλλαξαν από το 2004 και μετά στο διαδίκτυο. Ας  θυμηθούμε τη φράση του Miller “Το Web 1.0 οδήγησε τους ανθρώπους στην πληροφορία, το Web 2.0 οδηγεί την πληροφορία στους ανθρώπους” (2005).

Φυσικό ήταν τώρα να πάμε εμείς, η Βιβλιοθήκη, ως φορέας πληροφόρησης ΕΚΕΙ που συναθροίζεται και συνδιαλέγεται το κοινό-χρήστες της  βιβλιοθήκης μας, και όχι πια ΜΟΝΟ να τους καλούμε και να τους αναμένουμε για την παραδοσιακή προσέλευσή τους στο χώρο μας με τη φυσική τους παρουσία για την εξυπηρέτησή τους, πράγμα που βέβαια δε θα σταματήσει, και ούτε επιδιώκεται.

Ήδη στην παγκόσμια  βιβλιοθηκονομική κοινότητα εφαρμόζονται  σε μεγάλο βαθμό υπηρεσίες  Library 2.0, με υιοθέτηση εργαλείων και υπηρεσιών web 2.0. Μια σειρά καταστάσεων και αντιλήψεων μας οδήγησαν και εμάς στην απόφαση συμπληρωματικής χρήσης τους στη Βιβλιοθήκη μας:

• η μεγάλη οικονομική στενότητα (ανυπαρξία χρηματοδότησης για ανανέωση ή επανασχεδιασμό μιας στατικής ιστοσελίδας ή προμήθειας λογισμικού),
• η επιθυμία για μεγαλύτερη διάδραση με τον κόσμο μας (αρχικά από ανάγκη επικοινωνίας με συναδέλφους), αλλά και προβολή των υπηρεσιών και δράσεων μας,
• η ευκολία επικοινωνίας, συμμετοχικότητας και η γοητεία που ασκούν οι δυνατότητες αλλά και η απλότητα του “σύννεφου” και του RSS για την ταχύτατη διασπορά της πληροφορίας,

Διανύοντας μία περίοδο εξωστρέφειας , περάσαμε στον κόσμο των social media, μαθαίνοντας και δρώντας παράλληλα, αρχίζοντας με τα blogs, κυρίως λόγω της ευκολίας διαχείρισης τους (δεν απαιτείται τεχνογνωσία), του δωρεάν hosting και της μεγάλης δημοφιλίας τους: “Ομάδα Ανάγνωσης“, “Συλλογικός Κατάλογος Δημοσίων Βιβλιοθηκών“, “Τα Νέα της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς“, “Βοιωτικά Γράμματα – Πολιτισμός“, και το προσωπικό (αλλά απόρροια της ιδιότητάς μου ως υπάλληλος Βιβλιοθήκης) blog “Greek Libraries in a New World“.

Φυσικό επακόλουθο ήταν να στραφούμε και προς τα πλέον δημοφιλή δίκτυα Facebook και το Twitter, αλλά και άλλα όπως το Friendfeed, Youtube, κλπ.

2. Ναι, διαβάζω blogs, και μάλιστα πάρα πολλά (ο reader “στενάζει” από τα subscriptions! ).

Κατά τη γνώμη μου, τα ιστολόγια είναι εργαλεία που, όπως όλα στην κοινωνία (πραγματική και εικονική), αξιολογούνται από τον τρόπο χρήσης, την εγκυρότητά τους, τους σκοπούς που επιδιώκουν και την επίδρασή τους στα μέλη της.

Δεν είναι μόνο “καλά” ή μόνο “κακά”. Οι “επιτήδειοι” υπάρχουν πάντα και παντού, όπου κι αν γυρίσουμε το βλέμμα. Είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης και η αρνητική χρήση ενός πράγματος. Η σύγκριση, άλλωστε, είναι αυτή που δίνει την αξία στο θετικό. Χωρίς τα blogs πιστεύω ότι θα έλειπε από το διαδίκτυο, αλλά και από τη ζωή μας, ένα πολύ μεγάλο ζωντανό κομμάτι πληροφόρησης αλλά και έκφρασης, ιδεών, απόψεων και θέσεων ανθρώπων που ίσως να μην μπορούσαν ποτέ να “εντυπωθούν” και να φτάσουν στον καθένα από μας.

Χρειάζεται πιστεύω ένα πολύ καλό και ισχυρό (ποιο άλλο αν όχι η Παιδεία και η ορθή κρίση;), και τα blogs θα είναι ένας εξαιρετικός χώρος ανεύρεσης “χρυσού”! Δύσκολη η εργασία του “χρυσοθήρα με το ταψί” αλλά νομίζω αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.

3. Μάλλον και τα δύο!

Νομίζω ότι οι άνθρωποι λειτουργούν γενικά πιο ελεύθερα στο web, αλλά με στρεβλό ή άναρχο τρόπο κυρίως αυτοί που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία, ή που στην πραγματική ζωή θα δρούσαν έτσι κι αλλιώς με αυτόν τον τρόπο.

Οι επώνυμοι, έχω την αίσθηση, ότι συν τω χρόνω, δειλά αλλά σταθερά, συμμετέχουν όλο και περισσότερο εντάσσοντας στη διαδικτυακή ζωή μέρος της πραγματικής τους προσωπικότητας κι όχι αυτής που νομίζουν ότι μπορούν να “περάσουν”. Ένα έμπειρο μάτι μπορεί να το καταλάβει αυτό. Με κάθε νέο σχόλιο, με κάθε νέα δημοσίευση ξετυλίγεται η αυθεντικότητα του καθενός.

Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το φόβο για την προστασία της προσωπικής ζωής και της χρήσης ευαίσθητων δεδομένων (από ποιους, πώς; μέχρι που μπορεί να φτάσει μια πληροφορία;) που βάζει φρένο αναπόφευκτα (και μάλλον καλώς) στην αλόγιστη ένταξη όλων των πτυχών της ζωής μας στο διαδίκτυο. Αλλά για μεγάλη μερίδα πληθυσμού, και κυρίως από τη νεολαία, δε νομίζω να λαμβάνεται υπόψη όσο θά’πρεπε αυτός ο προβληματισμός. Αυθορμητισμός ή παρορμητισμός και εντυπωσιασμός τους ωθούν μεν για ελεύθερη λειτουργία  (κυρίως αν δεν την έχουν στην πραγματική ζωή) μέσα σε μια “όμορφη” εικονική πραγματικότητα, αλλά ποιος γνωρίζει τις όποιες μεσο- ή μακρο- πρόθεσμες συνέπειες; Κατά πόσο άραγε π.χ. τα μέλη του Facebook συνειδητοποιούν ότι στον “Τοίχο” θά’πρεπε να γράφουν ΜΟΝΟ ότι θα έγραφαν στον τοίχο του σπιτιού τους χωρίς κανέναν φόβο να το δει ο οποιοσδήποτε; Και επιμένω, ότι το ερώτημα κάθε φορά που δρούμε στο web θα πρέπει να είναι “σε ποιόν και μέχρι που μπορεί να φτάσει η πληροφορία που αναρτώ;”

4. Ναι, έχω παρακολουθήσει. Δεν είμαι πάντα …ανυπόμονη, πόσο μάλλον αν το βίντεο έχει πραγματικό ενδιαφέρον!

Το αναγκαστικό 10λεπτο του Youtube είναι κάτι που με απωθεί, αφού αναγκάζει τους χρήστες να “κομματιάζουν” σε parts τα βίντεο τους και να χάνεται η φυσική ροή (και συνήθως τα καλύτερα και αξιόλογα βρίσκονται σε βίντεο που δεν μετρούνται σε διάρκεια!). Άλλωστε, η πολιτική αυτή του uploading μόνο 10λεπτου βίντεο στο Youtube είναι και ο λόγος που έχουμε κανάλι και στο Veoh.

5. Εύχομαι το We Go Web να συνεχίσει το ίδιο δυναμικά “για την διάδοση, ενεργοποίηση και προώθηση της Ψηφιακής Παιδείας καθώς και της Δημιουργικής Χρήσης του Διαδικτύου” και κατά το νέο έτος. Η Ψηφιακή Παιδεία δεν έχει κατακτηθεί ακόμη στη χώρα μας και η δική σας συμβολή σίγουρα είναι απαραίτητη.

Καλές γιορτές ,και το 2010 να φέρει το καλύτερο που δεν ήρθε στο παρελθόν!

_________________________

Σκαρμούτσου Κατερίνα

Φυσικοθεραπεύτρια

1. Προτιμώ το facebook. Εκεί βρίσκω τους περισσότερους φίλους μου. Θα ήθελα να μπορώ να αλλάζω το περιβάλλον του ωστόσο διαθέτει κάποια καλά στοιχεία όπως ευκολία χρήσης, feed από φίλους , άμεση, εύκολη επικοινωνία (σχόλια) και χώρο για να γράψεις κάποιες σκέψεις.

Το twitter το χρησιμοποιώ περισσότερο για να ενημερώνομαι γρήγορα και για να ανακαλύπτω διευθύνσεις που με ενδιαφέρουν (πάντα το βλέπω σαν αίθουσα αναμονής με πολλές πόρτες). Η επικοινωνία μέσω twitter φαντάζει περίεργη για μένα, δεν έχω ασχοληθεί και πολύ , το χρησιμοποιώ στυγνά και χωρίς ένοχες..:)!

Ένα social Network που προτιμώ, με άπειρο πλούτο πληροφοριών και δυνατότητες εξερεύνησης είναι το stumbleupon! Πλέον όλα τα social networks τα έχω μέσα στο μυαλό μου σαν αυτοδύναμα κομμάτια που όμως συνδέονται μεταξύ τους έως και αλληλοεξαρτώμενα. (έστω και εάν αυτό κρύβει μια αντίφαση μέσα του)….Το ένα σε οδηγεί στο άλλο

2. Διαβάζω και ναι ομολογώ λατρεύω τα blogs , θεωρώ πως είναι οι πλέον αξιόλογοι χώροι του web. Παρακολουθώ και επώνυμα και ανώνυμα ιστολόγια αυτά που ταιριάζουν σε μένα και βρίσκω ότι έχουν ορθό λόγο! Θέλω να παραμείνει η ανωνυμία των bloggers και να διατηρηθεί η δυνατότητα τους να παρεμβαίνουν στα δρώμενα τα πολιτικά και πολιτιστικά. Μια δυνατή φωνή που πονάει, ίσως από τους λίγους πλέον τρόπους να δράσεις η να οργανώσεις έναν ορθό τρόπο σκέψης μέσα σου και να τροποποιήσεις έτσι το περιβάλλον σου ώστε αυτό να γίνει βιώσιμο, ένας τρόπος να μετακινήσεις ο,τι χρειάζεται για να αντέξεις και αυτά που δεν μπορείς να αλλάξεις..:)!

3. Το web είναι μέρος της καθημερινότητας μας και αποτελεί κομμάτι της πραγματικότητας. Για μένα είναι ένα μέσο που με διευκολύνει να διεκπεραιώσω επαγγελματικές υποχρεώσεις , να επικοινωνήσω με συνεργάτες, να ανατρέξω σε βιβλιοθήκες όταν αυτό χρειάζεται. Ενα μέσο που με βοήθησε να ανταλλάξω σκέψεις με ανθρώπους από άλλες Ηπείρους και να γνωρίσω ανθρώπους που ίσως να μην συναντούσα ποτέ.

Οι άνθρωποι λειτουργούν πιο ελευθέρα στο web καταρχήν γιατί έρχονται σε αυτό και αποχωρούν από αυτό όποτε θέλουν χωρίς να δεσμεύονται. Νομίζουμε ίσως όλοι μας ότι στο net είμαστε ανώνυμοι και χωρίς να συνειδητοποιούμε την δύναμη της παρουσίας που έχει ο καθένας μας ως μονάδα ,την επιρροή που διαθέτουμε και το ειδικό βάρος αυτής της παρουσίας. Κουβαλάμε στο δίκτυο αυτό που διαθέτουμε στην καθημερινή μας ζωή έτσι στρεβλά και άναρχα θα κινηθεί οποιαδήποτε μέσα σε αυτό εάν έτσι λειτουργεί στην καθημερινότητα του -η με σύνεση και αυθορμητισμό εάν έτσι σκεπτόμενα λειτουργεί στην ζωή του.

Κανένας μας δεν είναι ανώνυμος σήμερα ούτε στην ζωή του δικτύου ούτε εκτός ! Η προστασία μας είναι η ενημέρωση, η προσαρμογή στο περιβάλλον του ,η γνωριμία μας με αυτό η εξοικείωση ώστε να βρίσκουμε εύκολα τοποθεσίες που μας κάνουν ,να διαχειριζόμαστε αυτά που μας προσφέρουν ,να γνωρίζουμε πως μπορούμε να διασφαλίσουμε την <<<< προσβασιμότητα του προφίλ μας μόνο σε όσους επιλέγουμε>>>> με μεγάλες παρενθέσεις να δημοσιοποιούμε όσα μόνο θα θέλαμε να ακουστούν σε μια πλατεία (κομβόι του web σήμερα) και βοήθεια μας..:)!

4. Προτιμώ τα μικρά βίντεο έως 10 λεπτά και τα μικρά κείμενα ,με ξεκουράζουν.

5. Όταν ασχολήθηκα με το web εξερεύνησα τις περιοχές μόνη μου και βρήκα τους δρόμους και τους κόμβους. Το We Go Web έχει μέσα του όλα αυτά που βρήκα μόνη μου και αυτά που δεν μπόρεσα και θα ήθελα να βρω!!!! Καλό του ταξίδι ,το ευχαριστώ που με φιλοξενεί στην κιβωτό του..:) και πραγματικά θεωρώ όχι απλά χρήσιμη την ύπαρξη του αλλά αναγκαία….:))  Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

_________________________

Αδαμαντία Κ.

Φοιτήτρια Εγκληματολογίας, Δημόσιος Υπάλληλος σε ΑΕΙ

1. Χρησιμοποιώ κατά κόρον το FB γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να ποστάρω μουσική της προτίμησης μου και όταν έχω κέφια να παίζω γελοία κουίζ που μου δίνουν απαντήσεις κονσέρβα για να μη χαλάσουν τα κέφια μου!
2. Δεν βρίσκομαι σε αναζήτηση συμμετοχής σε blogs, αλλά σίγουρα παρακολουθώ ό,τι μου κινεί το ενδιαφέρον. Συνήθως την πολιτική σκανδαλολογία προς επιβεβαίωση της ανάγκης μου να εγκαταλείψω τη χώρα, κοιτώντας προς τον Αμαζόνιο και κατανοώντας ότι είναι μία πιο ασφαλής επιλογή.
3. Μπορεί μεν τα  blogs να παρέχουν στον καθένα τη δυνατότητα συμμετοχής στα ηλεκτρονικά «κοινά», μόνο που η συμμετοχή απέχει από παρωχημένες συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από γενικολογίες, έλλειψη παιδείας και διάφορα σύνδρομα που ατυχώς χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο Έλληνα καθώς αυτός έμμεσα βλέπει το blog σαν ευκαιρία διαμαρτυρίας ή μέσο τιμωρίας τα κοινωνικής κατρακύλας. Δε θα έλεγα «άναρχα», μάλλον τραμπουκικά με ολίγη έως πολλή παράνοια ανάλογα με το θέμα και κάπως αιμοβόρικα.
4. Ναι, ανελλιπώς! Το  youtube έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα βίντεο που αφορούν σε κατά συρροή δολοφόνους και γενικότερα σε τάσεις της σύγχρονης εγκληματολογίας.

5. Εύχομαι τα καλύτερα όσον αφορά τη θεματολογία σας! Ας αφυπνιζόμαστε με θέματα που πραγματικά μας αφορούν, σύγχρονα μεν, με το βλέμμα στο μέλλον δε, με αντικειμενικότητα, ακεραιότητα και μια ζεστή «αγκαλιά» για τη γνώμη του καθενός, είτε γνωρίζει είτε όχι. Αυτός εξάλλου είναι ο σκοπός του We go web, σωστά;

Καλές γιορτές σε όλους και πέραν όλων, υγεία, αγάπη και ειρήνη!

___________________________

Άννα Β.

Φοιτήτρια Μηχανολογίας

1. χμμ.. αυτό το διάστημα ασχολούμαι περισσότερο με το facebook! 3 λόγοι που επιλέγω το συγκεκριμένο ιστολογία είναι: 1) όλοι οι φίλοι μου είναι μέλη σε αυτό και επικοινωνούμε μέσα από εκεί όποτε και ό,τι ώρα θέλουμε απλά και μόνο γιατί περνάμε πολλές ώρες μέσα στο ίντερνετ. 2) είναι αρκετά εύκολο στη χρήση του . 3) για διασκέδαση και για να περνάει η ώρα όταν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.

2. Καθημερινά είμαι πολλές ώρες μέσα στο ίντερνετ ψάχνοντας διάφορες πληροφορίες για θέματα που με ενδιαφέρουν όποτε δεν μπορώ να πω ότι δεν διαβάζω blogs (ιστολόγια) . Απλά κατά την γνώμη μου τα blogs  είναι μια πηγή ελεύθερης διακίνησης ιδεών και πληροφόρησης που συχνά όμως είναι και πηγή παραπληροφόρησης. Από εκεί και πέρα εξαρτάται από τη γνώση την κρίση και την εμπειρία του καθενός η αξιολόγηση τους.

3. Στην σημερινή εποχή που ζούμε η οποία χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και συνεχείς αλλαγές σίγουρα το διαδίκτυο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Για το λόγο αυτό το ίντερνετ είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μας. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος της γενιάς μας που δεν ασχολείται με το διαδίκτυο έστω και λίγο..

Μέσα στο ίντερνετ οι άνθρωποι εκφράζονται πολύ πιο ελεύθερα και μπορεί να πει κανείς ότι πολλές φορές γίνεται σχεδόν άναρχη καταγραφή σκέψεων και ιδεών. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν περιορισμοί και κανόνες.

4. Ναι έχω παρακολουθήσει βίντεο που είχε διάρκεια πάνω από 10 λεπτά μέσα στο ιντερνετ αλλά ήταν κάποια ταινία ή συναυλία που με ενδιέφερε. Πολύ δύσκολα θα παρακολουθήσω κάποιο βίντεο που δεν με ενδιαφέρει καθόλου πάνω από 10 λεπτά… και αν το κάνω θα είναι καθαρά και μόνο από περιέργεια..

5. 2010 ευχές για την καινούρια χρόνια!!!

_____________________

Σουζάνα Ζοσιμίδου
Ιδιωτική Υπάλληλος – Φοιτήτρια Πληροφορικής
http://gr.linkedin.com/in/zosimides

1. Το Facebook είναι το κατεξοχήν μέσο που χρησιμοποιώ για κοινωνική δικτύωση. Πιθανότατα είναι θέμα ιεράρχησης των μέσων, κάτι που διαφέρει σε κάθε άνθρωπο. Δεν θα έλεγα πως ταιριάζει στο χαρακτήρα μου να επικοινωνώ με παντελώς άγνωστους σε μένα ανθρώπους, κι αυτό βαραίνει κατά πολύ στη χρήση των μέσων δικτύωσης.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των Ελλήνων χρηστών, ο πυρήνας των επαφών μου στο Facebook είναι άτομα που έχω γνωρίσει από κοντά – λίγο ή πολύ. Είναι φίλοι, μέλη της οικογένειας μου που βρίσκονται σε απόσταση, συνάδελφοι, συμφοιτητές κλπ. Βέβαια, υπέκυψα κι εγώ στο ρεύμα της εποχής και έχω προσθέσει προσωπικότητες που ουσιαστικά δεν γνωρίζω, αλλά εκτιμώ το έργο τους και τον λόγο τους κι αποτελούν μέρος της ροής της καθημερινής μου ενημέρωσης.

Αν και για τις επαγγελματικές μου επαφές χρησιμοποιώ το Linked In, το Facebook παραμένει ο πιο διαδεδομένος τρόπος στην Ελλάδα για διατήρηση επαγγελματικής επικοινωνίας μέσα από μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αναμφισβήτητα είναι και μέσο διασκέδασης (Farmville, Farmville, Farmville), αν κι αυτό καταλαμβάνει πολύ μικρό μέρος της καθημερινότητάς μου.

Δεν θα μπορούσα να συγκρίνω το Facebook με το FriendFeed ή το Twitter στο φιλτράρισμα των ειδήσεων, της ροής σημαντικών πληροφοριών γενικότερα. Είναι κοινή διαπίστωση νομίζω πως χάνει κατά κράτος. Το Twitter σου δίνει ποιοτικότερη ενημέρωση, ευκολότερη αναζήτηση, αμεσότερη ανταπόκριση. Συγκρίνοντας όμως τα μεγέθη, η προσφορά του Twitter εκμηδενίζεται από τη μικρή του προσχώρηση στο μέσο χρήστη.

2. Δυστυχώς δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου “μέσο χρήστη-αναγνώστη” των blogs. Τα ενδιαφέροντά μου είναι εξειδικευμένα, και η πόρτα των ιστολογίων ανοίγει μετά από μια πρώτη αναζήτηση στο Google, ή μετά από πρόταση ανάγνωσης τρίτων.

Αγαπημένα μου θέματα η πληροφορική, τα ευφάνταστα ιστολόγια μαγειρικής και κυρίως τα ιστολόγια για τη λογοτεχνία. Τα χρησιμοποιώ σαν εργαλεία: στη μελέτη στο πανεπιστήμιο, στην καθημερινή ζωή αντλώντας ιδέες (που συνήθως συνοδεύονται από εξαιρετικές ιστορίες) για το γιορτινό τραπέζι, και για ψυχαγωγία.

Πρέπει όμως να σημειώσω πως δεν θεωρώ ιστολόγια τα σκουπίδια (επιεικής χαρακτηρισμός) που ο μέσος χρήστης αντιμετωπίζει ως blogs. Η ενημέρωσή μου έρχεται μετά από φιλτράρισμα (FriendFeed, Twitter, Facebook) και σε καμία περίπτωση από “ενημερωτικά blogs”. Σπάνια δε, συμπληρώνω την εικόνα με την ακρόαση podcast (απ’ τα λίγα που υπάρχουν στην ελληνική σκηνή).

3. Το διαδίκτυο και οι κοινότητές τους είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Απλά είμαστε πολύ ρομαντικοί και δεν αποδεχόμαστε πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκληρός, αμόρφωτος, ακοινώνητος.

Καθημερινά εκνευριζόμαστε που δεν τηρούνται οι αποδεκτές συνθήκες ευγένειας και πολιτισμού στο χώρο εργασίας μας, στο χώρο της εκπαίδευσης, στο δρόμο. Γιατί περιμένουμε να είναι διαφορετικά στο διαδίκτυο, όπου επιπρόσθετα υπάρχει (συνήθως) κι ένα επιπλέον εμπόδιο, αυτό της ανωνυμίας-ψευδωνυμίας;

4. Προφανώς το δεκάλεπτο είναι το όριο που μας έχει επιβάλλει το YouTube. Η θέαση όμως, τετμημένων σε δεκάλεπτα, οπτικοακουστικών έργων σε ακολουθία πρέπει να θεωρηθεί πως δεν εμπίπτει στον περιορισμό που θέτει η ερώτησή σας. Για να γίνω περισσότερο αντιληπτή, έχω δει κινηματογραφικές παραγωγές τεμαχισμένες σε 9 περίπου δεκάλεπτα στο Youtube. Αν και τηρείται ο “κανόνας” του δεκάλεπτου, ως αποτέλεσμα λαμβάνω τη θέαση-ακρόαση ενός ολοκληρωμένου έργου.

Σίγουρα όμως ο μόνος τρόπος για να παρακολουθήσει κάποιος έργα-προβολές άνω του δεκάλεπτου είναι το video streaming εκδηλώσεων, όπως τα OpenCoffee, κάποιες ημερίδες σχετικές με τα νέα μέσα και τη δημοσιογραφία κλπ.

5. Εύχομαι στο Wegoweb και τα μέλη του να καταφέρουν να φωτίσουν την ανθρώπινη και δημιουργική πλευρά του ελληνικού διαδικτύου.

_____________________

Ασημίνα Λαμπράκου
Εκπαιδευτικός – κλάδου ΠΕ04, Φυσικός

1. Το ταξίδι μου στο web ξεκίνησε την Άνοιξη του 2003, με το τέλος των σεμιναρίων επιμόρφωσης καθηγητών σε υπολογιστές – Ά φάση. Από τότε, και μη συμμετέχοντας σε chatrooms ή forums, ενεργοποιούμαι στα blogs, σχεδόν τέσσερα χρόνια τώρα και στο fb τον τελευταίο μήνα στο twitter ελάχιστα έχοντας μιαν επιφύλαξη για το φ-μπ εξ αιτίας της μικρής σε χρόνο εμπειρίας μου, επομένως κατατάσσω  τον εαυτό μου στους μπλογκερς.

Θεωρώ τα μπλογκς καταλληλότερα για τον δικό μου τρόπο έκφρασης κι αναζήτησης γιατί κυρίως μου αφήνουν τον χρόνο και το περιθώριο να διαχειριστώ τις επαφές μου σύμφωνα με τον χαρακτήρα μου και τις επιδιώξεις μου οι οποίες δεν είναι επαγγελματικές απλά διακρίνονται από όλα τα χαρακτηριστικά ενός καθημερινού ανθρώπου, στοιχεία άλλωστε του χαρακτήρα μου όπως προανέφερα θα ήθελα να προσθέσω πως κινούμαι ανάμεσα σε λογοτεχνικού και κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου μπλογκς όπως άλλωστε και τα άρθρα των εφημερίδων που διαβάζω η πληθώρα πληροφοριών, η ταχύτητα εναλλαγής τους και το περιβάλλον του φ-μπ με μπερδεύουν κι είναι για μένα κατά ένα τρόπο και λόγο απωθητικά ωστόσο ενεργοποιούμαι εκεί απο μια μανία να το χαρακτηρίσω, να μάθω το μέσον και τις δυνατότητές του ένας ακόμη παράγοντας που με έλκει στα μπλογκς είναι οι έντιτορς των χώρων αυτών μου προσφέρουν πολλές δυνατότητες έκφρασης και παρουσίασης των κειμένων μου μπερδεύομαι και χάνομαι στο πλήθος και την πληθώρα απόψεων κι εκφραστικών δυνατοτήτων αλλά εν τέλει, επιλέγω..

3. Κατά ένα τρόπο άναρχα λειτουργούμε και στην πραγματική ζωή μας αφού, πες τε μου, ποιός είναι γνώστης νόμων κι υποχρεώσεων σε έναν ας πούμε τομέα: επάγγελμα.., πόσο μάλλον στο σύνολο των λειτουργιών μας ως κοινωνία.
Ωστόσο η πίσω από τις οθόνες ύπαρξη κι έκφραση, στερούμενη άμεσης εικόνας, προσφέρει την σχετική “ελευθερία” έκφρασης με όποιες επιπτώσεις στον χρήστη ή τον αναγνώστη-παραλήπτη [θεωρώ τα πάντα στην ζωή σε ζεύγη.. αλληλεπίδραση..!]
Μετά από τόσο χρόνο ταξιδιού κι έκφρασης στο διαδίκτυο, κρίνοντας τον εαυτό μου και τους άλλους, αυτούς που κυρίως είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και να διατηρούμε ακόμη ένα είδος σχέσης, θεωρώ πως, ναι!, και στο web ταξιδεύουμε με κύριο περιεχόμενο στις αποσκευές μας τον εαυτό μας και ό,τι συγκροτεί αυτόν σε μέρος και όλον, σε στιγμές ή στον χρόνο λειτουργώ μέσα στο διαδίκτυο με τον χαρακτήρα μου κι ό,τι τον στολίζει…

4. όχι! δεν έχω την υπομονή αλλά και η μικρή οθόνη με κουράζει είμαι άνθρωπος του κινηματογράφου λατρεύω την μεγάλη οθόνη

5. Να ωριμάζει ως εργαλείο χρηστικό

Καλές Γιορτές σε όλους σας

_____________________________

Σοφία Μαξούρη
Σύμβουλος επιχειρήσεων
sophia_maxouri[at]hotmail.com

1. Κινούμε κυρίως στο facebook, σε κάποια επιλεγμένα blog που μου τραβούν την ενίοτε προσοχή και σε μικρότερο βαθμό στο twitter.
Στο  facebook, ζουν όλοι οι φίλοι μας όπως περιέγραψε και ένας φίλος πρόσφατα. Αυτοί είναι παλιοί μας συμμαθητές και συμφοιτητές που μας ξαναγυρνούν φευγαλέα στις νοσταλγικές μέρες των νεανικών μας χρόνων, συνάδελφοι ή  συνεργάτες με τους οποίους μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας,  άνθρωποι που θαυμάζουμε ή που επιδιώκουμε να κτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους.
Μέσα από το facebook, που δεν είναι τυχαία τόσο διαδεδομένο και δημοφιλές, μπορεί κανείς να αφουγκραστεί τον παλμό της κοινωνίας  μέσα στην οποία ζει. Είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο παρατήρησης ανθρωπίνων συμπεριφορών αλλά και μέσο ελεύθερης έκφρασης. To twitter από την άλλη δίνει την αίσθηση της άμεσης μετάδοσης κάποιας πληροφορίας ή σκέψης πιο επιγραμματικά.

2. Ναι, διαβάζω τα blogs εκείνα που κρίνω το περιεχόμενο τους ενδιαφέρον και νιώθω πως κάτι έχουν να πούνε. Που σέβονται τον αναγνώστη και αναπτύσσουν εμπεριστατωμένα τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται.
Το blogging δυνητικά αποτελεί ένα εργαλείο που οδηγεί στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας. Από την άλλη, το να δώσεις σε κάθε άνθρωπο μια ντουντούκα και να του επιτρέψεις να βγει στο δρόμο και να φωνάζει, αυτό δεν οδηγεί απαραίτητα στο εκδημοκρατισμό ή στη διάδοση της γνώσης αλλά μάλλον στην οχλαγωγία και στην παραγωγή πρόσθετου θορύβου!

3. Πιστεύετε πως η κοινωνία του web είναι πράγματι ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας ή οι άνθρωποι εδώ μέσα λειτουργούν πιο ελεύθερα και ίσως με έναν στρεβλό τρόπο, άναρχα;

Μεταξύ άλλων, το Internet και το Web αποτελούν σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δραστηριοποίησης. Επιπρόσθετα, επειδή το Web ως μέσο επικοινωνίας είναι πολύ πιο ευέλικτο, π.χ., σε σχέση με το τηλέφωνο, είναι λογικό κι επόμενο να παρατηρούμε κάθε λογής συμπεριφορές μέσα σ’ αυτό. Μοιραία η πραγματικότητα του Web εμπλέκεται μ’ εκείνη της καθημερινότητάς μας, άσχετα αν το συνειδητοποιούμε ή όχι. Όσοι δεν το ‘χουν συνειδητοποιήσει συχνά τείνουν να λειτουργούν πολύ πιο ελεύθερα στο Web. Δεν έχει όμως νόημα να λέμε ότι λειτουργούν στρεβλά ή άναρχα, εκτός βέβαια κι αν ορίσουμε μια νόρμα για την “πρέπουσα συμπεριφορά στο Web”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Όμως μια τέτοια απόπειρα θα ‘ταν μάλλον παρακινδυνευμένη, αφού ο συγκεκριμένος χώρος κοινωνικής δραστηριοποίησης έχει ικανότητες αυτορρύθμισης και σίγουρα δεν χρειάζεται αστυνόμευση αλλά σωστή και διαρκή εκπαίδευση στους χρήστες.

4. Ναι. Πρόσφατα παρακολούθησα μια ομιλία του Νόαμ Τσομσκι απο την θεματική ενότητα της παγκοσμιοποίησης http://www.facebook.com/l/1b0b1;www.soas.ac.uk/events/event52739.html
5. Η ευχή μου για το We Go Web είναι να αποκτήσει ακόμη πιο δυνατή φωνή  και ανάλογη φήμη.

___________________

Μαρία Γ. Μωραίτη

Μουσικός παραγωγός, Κειμενογράφος,
Diplomas in Photography and Fashion Design, Saint Martins College, University of the arts, London

1. Σε καθημερινή βάση απαραίτητα και τα τρία, με διαφορά στη διάρκεια και στη συχνότητα χρήσης τους. Κατά κύριο λόγο, χρησιμοποιώ το twitter εξ αιτίας της ποιότητας της επικοινωνίας. Δηλαδή, είναι ασύγχρονη, περιεκτική και πυκνή(άλλωστε πόσα να χωρέσουν σε 140 χαρακτήρες;), δίδεται πρωτεύοντας ρόλος στην πληροφορία και την κρίση του καθένα που γράφει. Αλλά το βασικότερο για μένα είναι η δομή του χωρίς την αναγκαιότητα να προσδιορίζεσαι από εικόνες και εξωραϊσμένες καταστάσεις για να σου παρέχουν ένα ίματζ διαμορφωμένο από εσένα. Από την άλλη τα blogs προσφέρουν και προβάλλουν αυτό το πέρα από το mainstream, το διαφορετικό είτε αφορά την είδηση είτε το lifestyle είτε μουσική είτε γενικότερα πράγματα που μας ενδιαφέρουν. Εκφράζεις και εκφράζονται μέσα από ένα blog, ανταλλαγή απόψεων εν είδη διαλόγου! Επιπλέον, διαβάζοντας ένα , μαθαίνεις περισσότερα για τον ιδιοκτήτη του από όσα κ εκείνος/η θα ήθελε! We all got a book, and in the technology era,it’s our blog!! Αχ μάνα μου…Το facebook τώρα, ε;; Λοιπόν… Είναι αυτό που χρησιμοποιώ μεν ελάχιστα αλλά παράλληλα δεν μπορώ να φανταστώ να μην έχω! Είναι σαν το πατρικό σου “σπίτι”, η βάση σου, και μετά μπορείς ελεύθερα να διάγεσαι και σε άλλα “σπίτια”. Όταν το χρησιμοποιώ είναι για online chat, να βλέπω φωτογραφίες και να ενημερώνομαι από όποιους φίλους μουσικούς έχω, πιο γρήγορα, άνετα, στο δικό μου χρόνο χωρίς να είναι απαραίτητο να βρεθείς και να δουλέψετε μαζί!!

2.  Οh please…!!! Who doesn’t?!?! Η απάντηση πιστεύω είναι προφανέστατη!! Ναί, τα οποία αφορούν τα πάντα(μουσική,είδηση,personalised,gossip,εξειδικευμένα). Καθημερινά επισκέπτομαι τα στάνταρ, που παρακολουθώ και, όποτε, έχω ελεύθερο χρόνο μπορώ να “τριγυρίζω” πρός αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων. Κατ’ εμέ τα blogs είναι αφενός, η πολυφωνία των social media, και αφετέρου το πιο διττό μέσο προβολής ιδεών, χαρακτήρων, καταστάσεων, κρίσεων και απόψεων. Αποτυπώνουν κι αντανακλούν πλήρως τα συμπλέγματα αλλά και τις μοναδικές ιδιαίτερότητες στοιχείων του κοινωνικού συνόλου που εντασσόμαστε (online & offline!). Γι αυτό σημαντικό ρόλο έχουν η χρήση,-η οποία καταλήγει ως επί το πλείστον κατάχρηση, η σκοπιμότητα δημιουργίας και η ηθική! Άρα το θέμα είναι ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με λεπτές ισορροπίες όσον αφορά το σκοπό τους και το χρωματισμό(ανταγωνισμός, βοήθεια, συμπλήρωση, άλλη οπτική, επίθεση κ.ο.κ.) της έννοιας “γειτνίασης” με άλλους γείτονες(bloggers).

3.   Αναμφισβήτητα ναι. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η οnilne κοινωνία αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας μας, αν σκεφτείτε πόσες φορές έχει αποτελέσει θέμα συζητήσεων (με φίλους, γνωστούς, οικογένεια ακόμα και άτομα άγνωστα στο δρόμο) και το γεγονός ότι το web έχει εισαχθεί στις βασικές μας ανάγκες μαζί με το νερό,την ξεκούραση,τον ύπνο κτλ. Αν ακόμα δεν έχετε πειστεί για τα όσα λέω, προκαλώ τον καθένα ξεχωριστά να ανακαλέσει στη μνήμη του πώς κυλούσε η ζωή πριν το web και τα social media!
Τώρα για το αν οι άνθρωποι δρουν άναρχα είναι σχετικό. Όπως σχετικά είναι τα πάντα, που σχετίζονται με την ελεύθερη βούληση! Η δυνατότητα να δημιουργήσεις, να προβληθείς, να χρησιμοποιήσεις το web-και όχι μόνο- μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας και της παροχής τόσων πολλών δυνατοτήτων, καταλήγουν σε απόλυτες/ακραίες καταστάσεις όπως η ασυδοσία, ο περιορισμός, που εκ φύσεως, δεν είναι δόκιμες για ένα φυσιολογικό περιβάλλον,ακόμα και διαδικτυακό. Έτσι με δεδομένο την σχετικότητα των επιλογών μας, σχετική είναι και η χρήση και ο τρόπος που δρουν οι χρήστες.
Προσωπικά, πιστεύω ότι όλα κινούνται σε ένα τέμπο ιδιόρυθμο. Ίσως πιο ανέμελο γιατί μπορείς να ρυθμίσεις ότι περνάει από το χέρι σου, πράγμα που μας φέρνει σε επίπεδα μικρού Θεού, Άρα, από το κατά πόσο θα πιστέψουμε ότι είμαστε “θεοί”, ρυθμιστές του δικού μας ψηφιακού εγώ και των άλλων, αλλά και το ότι όλα είναι αλληλένδετα δίκτυα μέσα σε δίκτυα, μπορούμε να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την όποια αλλοτρίωση (αν σας ενοχλεί η λέξη, θα το πούμε στρεβλό τρόπο). Η ουσία είναι μία και είμαστε εμείς αυτή! Από εκεί και μετά, αν ξέρεις ποιος είσαι και τί κάνεις είναι τα μόνα όπλα/φάροι που μπορούν να σε έχουν στα σωστά νερά της διαδικτυακής θάλασσας!

4.  Ναι, αλλά σε πολύ εξειδικευμένες περιπτώσεις και κατόπιν πρότερης ενημέρωσης προβολής. Η θεματολογία αυτών των βίντεο περιλαμβάνει συνήθως documentaries, live concerts, music clips, επιστημονικά και τεχνολογικά θέματα. Αν τύχαινε να τα συναντούσα την ώρα που σερφάρω, δύσκολα θα μπορούσα να παρακολουθήσω όλη τους τη διάρκεια, μεταξύ μας, δύσκολα θα κλίκαρα για να τα δω!

5.   Χεχεχε!! Να είναι η αρχή για κάτι καλό και χρήσιμο, όχι τόσο για μας αλλά για τη γενιά που μεγαλώνει μέσα στην τεχνολογία και τα κοινωνικά δίκτυα(γενιά 3G). Πρέπει να μάθουμε για να τα μάθουμε και να τα καθοδηγήσουμε για να τους δώσουμε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν σωστά αυτά τα άσσετς τους! Here we go-web- then!! You got this party started, let it be tha best of your and others lives!

__________________________

Κυρίες μου ένα μεγάλο Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη

κι ένα Respect για το θάρρος της γνώμης

Ε.Β.

___________________________

Το We Go Web σας εύχεται Ευτυχισμένα Χριστούγεννα

Σε πολλά σημεία , η διαδικτυακή κοινωνικοποίηση δεν διαφέρει από αυτή της συμβατικής μας ζωής. Και εδώ [στο διαδίκτυο] θα συναντήσετε λίγο έως πολύ τις ίδιες συμπεριφορές που συναντάτε στην εργασία σας, στις παρέες σας ή και τις υπόλοιπες δια-δραστικές σχέσεις της προσωπικής και κοινωνικής σας ζωής.

Παρόλα αυτά, σε κάθε νέο χώρο υπάρχουν πάντα νέες δυνατότητες [όπως ακριβώς σε κάθε νέο κατάστημα που προσπαθεί να προσελκύσει πελάτες] και οι δυνατότητες αυτές δημιουργούν πεδία με νέας μορφής δικαιώματα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν με κάθε δυνατό τρόπο από όσους μας πλησιάζουν αλλά..και από εμάς.

Μία σύνδεση προσωπικών λογαριασμών στο διαδίκτυο καλείται friend, follower, visitor ή fan.

Επισήμανση 1η

Ένας προσωπικός λογαριασμός σε ένα διαδικτυακό κοινωνικό χώρο είναι ένα πρόσωπο [αν και σε κάποιες περιπτώσεις - όπου υπάρχει η δυνατότητα -είναι ένα bot].

Το πρόσωπο αυτό μπορεί να παρουσιάζεται επώνυμα ή ανώνυμα.
Τίποτα δεν εγγυάται πως αυτό το πρόσωπο έχει μόνο αυτό το λογαριασμό.

Σε αντίθεση με μία συμβατική συνεύρεση όπου η παρουσία κάποιου βεβαιώνει πως είναι αδύνατον να υπάρχει ο ίδιος την ίδια στιγμή στον ίδιο χώρο με άλλη παρουσία, στο διαδίκτυο υπάρχει πάντα η πιθανότητα –δυνατότητα- να συνομιλούμε π.χ. με τρεις προσωπικούς λογαριασμούς οι οποίοι είναι όμως ο ίδιος άνθρωπος.

Αυτή τη στιγμή τα πιο πολυπληθή και ισχυρά σε διαδράσεις κοινωνικά δίκτυα είναι τα ιστολόγια , το facebook και το twitter.

Στα blog [ιστολόγια] , άλλοι γράφουν επώνυμα και άλλοι ανώνυμα. [Θυμηθείτε την 1η επισήμανση] Τίποτα δεν μας εγγυάται πως ο ίδιος συντάκτης δεν υπάρχει ταυτόχρονα σε διαφορετικό χώρο με διαφορετικό λογαριασμό.

Ευνόητα, ένας ανώνυμος ιστολόγος έχει μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης από έναν επώνυμο, ο οποίος θα υποστεί τις αντιδράσεις όσων συντάσσει σε πιο ισχυρή έκθεση.

Είναι εντελώς διαφορετικό να εμφανίζεται σε 10 σελίδες του google ένα ψευδώνυμο που κανείς δεν γνωρίζει πού αντιστοιχεί και εντελώς διαφορετικό όταν εμφανίζεται ένα επίθετο το οποίο συνοδεύει τόσο εμάς στις επαγγελματικές και κοινωνικές μας σχέσεις όσο και τους συγγενείς μας.

Άλλα ιστολόγια επιτρέπουν τον σχολιασμό σε ανώνυμους και άλλα όχι.
Επίσης στα ιστολόγια υπάρχει η δυνατότητα μετριασμού σχολιασμού. Ελέγχου πριν την δημοσίευση, δηλαδή.

Επισήμανση 2η  

Ένας blogger μπορεί να εκθέτει την άποψη του είτε ανώνυμα, είτε επώνυμα. Οι συνέπειες όσων συντάσσει, τον ακολουθούν [στις μηχανές αναζήτησης] είτε μέσα από τον δικό του λόγο [για τον οποίο είναι απολύτως υπεύθυνος], είτε μέσα από τις αντιδράσεις των άλλων [όπως κείμενα που τον αναφέρουν ως ψευδώνυμο ή επώνυμα] ή μέσα από τους σχολιασμούς των υπολοίπων στον χώρο του.

Ένας ιστολόγος είναι υπεύθυνος όσων συντάσσει ο ίδιος αλλά είναι επίσης υπεύθυνος της προστασίας του.

Κάθε σχολιαστής έχει δικαίωμα αντίδρασης. Άλλοι εκθέτουν επιχειρήματα, άλλοι φέρουν flaming [ας πούμε..φασαρία..αντίδραση στην αντίδραση], άλλοι bullying [εκφοβιστικές αντιδράσεις] και κάποιοι άλλοι απλώς κοινωνικοποιούνται δημιουργώντας φιλικούς [διαδικτυακά] δεσμούς.

Το μέσον δίνει την δυνατότητα κι αυτόματα η δυνατότητα θεωρείται δικαίωμα.
Αυτό ισχύει για όλους.

Κατά αντίστοιχο τρόπο λοιπόν, ο ιστολόγος χρησιμοποιεί την δυνατότητα [που γίνεται δικαίωμα] να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή να τον προφυλάξει διακόπτοντας ή ελέγχοντας την πρόσβαση στον χώρο του.

Παραθέτουμε μερικά δείγματα δυσάρεστης συμπεριφοράς και προτείνουμε «λύσεις» που ανακαλύψαμε μέσα από την εμπειρία μας:

1.

Εάν γράφετε επώνυμα, μην διστάσετε να διαγράψετε ή να απορρίψετε σχολιασμό ο οποίος δημιουργεί την αίσθηση προσβολής, αγένειας ή επίθεσης

2.

Εάν αποφασίσετε να μπείτε σε διαδικασία απάντησης [συζήτησης] στον χώρο σχολιασμού του ιστολογίου σας, να θυμάστε πως στο διαδίκτυο ό,τι γραφεί μία φορά μένει για πάντα εφόσον ακόμα και αν το διαγράψετε, υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιος να έχει κρατήσει screenshot όσων πληκτρολογήσατε

3.

Εάν δεχτείτε οποιαδήποτε δυσάρεστη αντίδραση σε άλλο χώρο, θα ήταν προτιμότερο να μην εμπλακείτε σε διαδικασία συζήτησης. Η αντίδραση ενός ανθρώπου προς εσάς σε χώρο εκτός του προσωπικού σας φέρει πιθανότατα μία μορφή δειλίας. Επικυρώστε την με σιωπή. Εκτός αυτού, πιθανότατα να προκαλέσετε εσείς οι ίδιοι δυσάρεστη αντίδραση στον χώρο του ανθρώπου ο οποίος φιλοξενεί τον διάλογο διαφωνίας

4.

Χρησιμοποιείστε την επικοινωνία με email εάν θέλετε να διευκρινίσετε κάτι

5.

Μην σπεύδετε σε απαντήσεις. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προκαλούν όχληση ώστε να καρπωθούν επισκεψιμότητα ή δημοφιλία

6.

Δεν είστε υποχρεωμένοι να απαντάτε στα σχόλια που σας αφήνουν, αλλά φροντίστε να ενημερώσετε τους επισκέπτες σας για τους λόγους της απόφασης σας. [Κανείς δεν γνωρίζει την καθημερινότητα, τους χρόνους ή τις όποιες υποχρεώσεις σας εκτός από εσάς τον ίδιο. Δεν είστε υποχρεωμένοι να ευχαριστήσετε κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό σας]

7.

Εάν σχολιάζετε ανώνυμα [ακόμα και ψευδώνυμα] σκεφτείτε πως ο λόγος σας στον χώρο κάποιου άλλου, επιδίδει μία ευθύνη [ όσο και αν λέμε πως δεν είμαστε υπεύθυνοι όσων γράφουν οι άλλοι , στον δικό μας χώρο όπως και στο δικό μας σπίτι είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι επιτρέπουμε]

8.

Μην διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια

9.

Προσπαθήστε να μην προκαλείτε και να μην συντηρείτε επιθετικές καταστάσεις που αφορούν τρίτα πρόσωπα σε προσωπικό επίπεδο [μαζί με πολλά άλλα στοιχεία της συμβατικής κοινωνικοποίησης, στο διαδίκτυο όλα μπαίνουν κβαντικά τόσο στο μικροσκόπιο όσο και σε ένα υπερθετικό zoom]

10.

Να θυμάστε πως δεν είστε υποχρεωμένοι να εξηγήσετε ή να δικαιολογήσετε οποιαδήποτε απόφαση αφορά το πρόσωπο σας, την διαδικτυακή σας παρουσία και τον διαδικτυακό σας χώρο παρά μόνον όταν εσείς κρίνετε σύμφωνα με την δική σας ηθική πως έτσι πρέπει να ενεργήσετε.

Στα ιστολόγια όπως και στα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα [θα υπάρξουν άλλες δύο αντίστοιχες αναρτήσεις που θα αφορούν το twitter & facebook],

- Η δυνατότητα είναι δικαίωμα και το δικαίωμα απαιτεί ισχυρό χαρακτήρα ώστε να επικυρωθεί.

- Όπως λέμε και στο We Go Web “Σεβόμαστε την ελευθερία της έκφρασης αλλά όχι την αναρχία της αγένειας”

Ε.Β.

[Στο project Patterns of bad behavior in social networks συμμετέχουν μέλη του Linkedin subgroup We Go Web , έχοντας παράσχει μέχρι τώρα υλικό που αφορά το twitter και το facebook οπότε και θα αναφερθούν στις επόμενες αναρτήσεις. Μέχρι πριν λίγες ημέρες έκανα δεκτές συμμετοχές στο subgroup με την προϋπόθεση να μπορεί κάθε μέλος να ασχολείται συχνά και ενεργά με το περιεχόμενο των αναρτήσεων αλλά και την διάδοση του We Go Web. Πλέον δέχομαι όλα τα request. Το μόνο που πρέπει να έχετε είναι: λογαριασμό στο Linkedin και διάθεση συμμετοχής με άποψη.]

Είναι μπλόγκερς, Έλληνες, ενεργητικότατοι στο web και ..πρώτα από όλα και πάνω από όλα..είναι γονείς.

Μας μιλούν για την ζωή τους, τη ζωή των παιδιών τους και μας προσκαλούν συχνά να “ζήσουμε” μαζί τους.. ό,τι αυτοί θέλουν να μοιραστούν.

Κυρίες και Κύριοι.. meet some Greek [web] parents

Ο Σπύρος [Spy]

[πρέπει να είναι το πρώτο μπλογκ που "συντάσσεται" από βρέφος:-]

~~~~~

Ο Χρίστος [philos]

- με τον Γιώργο και τον μικρό του που θα μας θυμώσει πολύ που δεν βρήκαμε το όνομα του [για αυτό help us:-]

~~~~~

Η Νατάσσα [Νατασσάκι]

- με τον Αστεράκη

~~~~~

Η Άσπα [Aspa online]

- με την Εβίτα και την Εβελίνα

~~~~~

Ο Θόδωρος [theocoach]

- με τον Δημήτρη

~~~~~

Φαντάζεστε πόσα θα έχουν να συζητήσουν με τα παιδιά τους όταν εκείνα έρθουν πραγματικά στο Web;