Το We Go Web γίνεται ενός έτους και “γιορτάζει” τα γενέθλια του, δίνοντας το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων και συνεντεύξεων που φιλοξενεί σε ένα e-book το οποίο μπορείτε να διαβάσετε online  ή να αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας από εδώ.

Open publication – Free publishing – More wegoweb

Χρόνια μας Πολλά

Update

Θα βρείτε την Δεύτερη Έκδοση του e-book μας [με συνδέσμους που..λειτουργούν] στο Scribd

Σήμερα “διδασκόμαστε” από την φοιτητική κοινότητα My Aegean πώς να συνδέσουμε και τα βίντεο-κανάλια μας με μία νέα δυνατότητα του You Tube.

Το βιντεάκι επιδεικνύει πολύ απλά με ποιο τρόπο μπορείτε να συμπεριλάβετε και έτσι να προτείνετε Συνδρομή σε άλλα κανάλια που έχετε επιλέξει.

Καλή Βιντεοθέαση

Thanks My Aegean !

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες βήμα βήμα κι έτσι τώρα στο Youtube channel του We Go Web προτείνουμε και εσάς, ανταποδίδοντας την τιμή και την εμπιστοσύνη  :)

Υπάρχουν πολλά site με δυνατότητα download ηλεκτρονικών βιβλίων και οπωσδήποτε γνωρίζετε πως αυτά μπορούν να διαβαστούν όχι μόνο από υπολογιστή αλλά και από τους e-readers [όπως το kindle, iPad κλπ] αλλά εμείς σήμερα δε θα δώσουμε συστάσεις κι εξηγήσεις για αυτά.

Σήμερα αποφασίσαμε να δώσουμε ένα χεράκι βοήθειας [εφόσον καμιά φορά βαριόμαστε ακόμα και google search να κάνουμε] προτείνοντας κάποια ενδιαφέροντα αναγνώσματα που συναντήσαμε στο web και μάλιστα..δωρεάν.

Ξεκινάμε.

Freedom of Expression
Ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα αυτό τον καιρό τον διαδικτυακό κόσμο αλλά και θα τον απασχολεί εις το διηνεκές κατά τη γνώμη μας.

The art of south and southeast Asia , The art of ancient Egypt, The art of renaissance Europe

Για τους λάτρεις της τέχνης

Φωτοβολταϊκά: Ένας πρακτικός Οδηγός

Επίσης ένα θέμα που μας απασχολεί στην ελληνική πραγματικότητα

147 Epublishing Tips (PDF) , A Cheap and Easy Guide to Self-publishing eBooks

[Αυτά μπορούν να διαβαστούν μόνο online]

The essential guide to digital photography

Αγαπημένη ενασχόληση πολλών διαδικτυακών χρηστών..

και.. ένα μυθιστόρημα για να καλύψουμε όλες τις προτιμήσεις
The First Lost Tale of Mercia: Golde the Mother

Στους άνωθεν συνδέσμους υπάρχουν χιλιάδες άλλα βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή οπότε αναζητήστε μόνοι σας ακόμα περισσότερα από αυτά που σας δώσαμε εμείς.

Καλή Ανάγνωση

Πρωτοσυνάντησα τον Flareman [βλ. Νυστέρι]  πριν..περίπου 4-5 χρόνια.

Τον “γνώρισα” καλύτερα μέσα από τα blog και κάποια στιγμή είχα την τύχη να τον συναντήσω και στην συμβατική ζωή.

Νέος, ωραίος, γιατρός και..πληροφορικός.

Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη εάν δεν εντυπωσιαζόμουν.

[Βέβαια είναι σχεδόν φανατικός των Mac κι αυτό κρατά μία ισορροπία στην αψεγάδιαστη παρουσία του:-]

Με την πάροδο των χρόνων κι έχοντας βιώσει την κατακρήμνιση πολλών μύθων στο διαδίκτυο [ανθρωποκεντρικά] ο Σπύρος Σμπαρούνης εξακολουθεί να είναι μία περίπτωση:

α) άψογης έκφρασης, β) μοναδικής παρουσίας και γ) ευφυούς δημιουργικότητας.

Είναι δηλαδή, ακριβώς ο άνθρωπος του οποίου τις απόψεις θα επιθυμούσα να διαβάσει οποιοσδήποτε οικείος μου έκανε τα πρώτα του βήματα στο web.

—Και αυτή η συνέντευξη έχει δοθεί στην Ε.Β. [aka e-diva]—-

1. Αναμενόμενη μάλλον η πρώτη ερώτηση: Γιατρός και Geek. Σχήμα οξύμωρο ή απλά σπάνιο;

Απλά σπάνιο πιστεύω:) Ο κόσμος έχει συνηθίσει τις δυο έννοιες αυτές να είναι ασυμβίβαστες, και – για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι γεγονός ότι η Ιατρική δεν σου αφήνει μεγάλα περιθώρια να εντρυφήσεις σε άλλους τομείς. Παρ’ όλ’ αυτά, οι νέοι γιατροί έχουν σημερα πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με την τεχνολογία απ’ ότι παλιότερα. Οι πρεσβύτεροί μας αναγκάζονται να ενσωματώσουν ορισμένα τεχνολογικά στοιχεία στη ρουτίνα τους (ημερολόγιο, e-mail, αναπτύσσουν ενός βαθμού ικανότητες αναζήτησης), αλλά περιορισμένα: οι περρισότεροι το βλέπουν ως αγγαρεία, κάτι που πρέπει να υποστούν αλλιώς θα μείνουν πίσω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Με εμάς, τη «νεώτερη» γενιά, τα πράγματα δεν είναι έτσι – όλοι μας σε κάποιον βαθμό έχουμε αυτό που περιγράφουμε ως «ψηφιακή» ζωή.

Το e-mail, το Facebook, το social networking και η ανεύρεση πληροφοριών, τόσο γενικής φύσεως όσο και πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μας, είναι κατά κάποιον τρόπο δεδομένα. Εντάξει, ίσως να μην αποτελώ αντιπροσωπευτικό δείγμα (οι υπολογιστες με είχαν κερδίσει χρόνια πριν την Ιατρική, και ακόμη και σήμερα συνεχίζω ως φοιτητής Πληροφορικής) αλλά γενικά αυτή είναι η ισχύουσα κατάσταση.

2. Αναμενόμενη και η δεύτερη ερώτηση: What is it with this Apple thing?

Ξέρω ότι δεν είσαι ιδιαίτερα φαν της εταιρείας:) Για εμένα η Apple, από το 2006 που αποτόλμησα το switch σε Mac, ήταν το φως στην άκρη του τούνελ. Η φιλοσοφία της εταιρείας – προϊόντα ραφιναρισμένα, καλαίσθητα, με προσοχή στη λεπτομέρεια, φτιαγμένα για να δίνουν λύσεις και να προσαρμόζονται σε εσένα αντί να χρειάζεται να κάνεις ακροβατικά για να δουλέψουν – είναι ανεκτίμητης αξίας για μένα. Αυτή η φιλοσοφία αντικατοπτρίζεται σε όλα τα προϊόντα της Apple: το αρμονικό δέσιμο υλικού και προγραμμάτων.

Ουσιαστικά όταν αγοράζεις έναν Mac, ένα iPhone ή ένα iPod δεν πληρώνεις τόσο τη συσκευή, όσο την εμπειρία χρήσεως. Λάβε υπ’ όψιν και το γεγονός ότι το Mac OS πατάει πάνω στα γερά και ασφαλή θεμέλια του UNIX και έχεις το τελικό αποτέλεσμα: έναν υπολογιστή ασφαλή, γρήγορο, χωρίς σαβούρα και προβλήματα, εύχρηστο, ασφαλή, που αντέχει στο χρόνο και – σημαντικό! – δε χάνει τη μεταπωλητική του αξία.
Γιατί να μην πάρω Mac λοιπόν;:)

3. Είστε από τους πρώτους Έλληνες podcasters. Ποια είναι η πορεία των podcast [πιθανότατα και η δυναμική τους] στη χώρα μας;
Το Ελληνικό podcasting ξεκίνησε ουσιαστικά μέσα από τις προσπάθειες του Παναγιώτη του Βρυώνη και του Πάρη του Αποστολόπουλου: το vrypan.net radio και οι WeekendGeeks ήταν τα μακροβιότερα και πιο αξιόλογα δείγματα γραφής του είδους. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: ο Πάρης μέσα στις ασχολίες του δεν προλαβαίνει να ετοιμάσει νέα επεισόδια, ο Παναγιώτης συν τω χρόνω έχει αλλάξει την γενικότερη υφή και κατεύθυνση των εκπομπών που ανεβάζει. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μία εποχή που κάθε τόσο είχαμε νεοεμφανιζόμενα podcasts κάθε τόσο. Αρκετά από αυτά έσβησαν ή έπεσαν στην αφάνεια (έτσι κάποια πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό: του dealsend, το ραδιόφωνο καρνάγιο, οι διάτρητοι, το ιπτάμενο σαμπώ, το Cinemania, το digital era pods, και διάφορα άλλα). Κάποιοι έβγαλαν έναν μικρό αριθμό επεισοδίων, περισσότερο για την εμπειρία, ενώ άλλοι δε βρήκαν το ενδιαφέρον ή το κοινό να ασχοληθούν. Από τις μόνες πραγματικά αξιόλογες προσπάθειες που συνεχίζουν είναι το ssmap podcast και το Themos Podcast, του Θέμου Καλού – ουδέτερα, ενημερωτικά, ενδιαφέροντα και με μία σχετική συνέπεια στα νέα επεισόδια. Πραγματικά όμως, υπήρχε μία εποχή που είχα ούτε λίγο ούτε πολύ πάνω από 15 feeds στο iTunes – μιλάμε πάντα για Ελληνικές απόπειρες! Τώρα πλέον έχω ελάχιστα, κι αυτά για την τιμή των όπλων.

Επίσης, κάποια στιγμή άρχισε να παρατηρείται ένα φαινόμενο απαράδεκτο κατά την άποψή μου: ορισμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί φορείς και πρόσωπα, και διάφοροι άλλοι άρχισαν να ανεβάζουν ηχογραφημένες συνεντεύξεις τους ή ομιλίες τους και να τα βαφτίζουν “podcast”. Από τεχνικής απόψεως και μένοντας στη θεωρία αυτό είναι θεμιτό, αλλά στην πράξη αυτά τα media δεν θεωρούνται βέρα podcasts: είναι απλώς αναπαραγωγές κλασικών μέσων, με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
Σήμερα πλέον, πολύ λίγοι Έλληνες παραγωγοί έχουν το μεράκι, τη θεματολογία και την όποια τεχνογνωσία χρειάζεται για να φτιάξουν ένα σωστό και βιώσιμο podcast. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά όμως σωστά χρειάζεται, εκτός από έναν αφοσιωμένο παραγωγό, χρόνος, υλικό και (κυρίως) ακροατές που να γνωρίζουν τι εστί podcast και να είναι διατεθειμένοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Για την ώρα τουλάχιστον, στο Ελλάντα δεν υπάρχουν όλα τα συστατικά. Έλεγα πρόσφατα, σε παρόμοια συζήτηση, ότι το podcast που παρήγαγα εγώ, το Νυστέρι Podcast, ήταν από τις, ας πούμε, ωραίες απόπειρες στο χώρο: όσο κράτησε είχε τόσο συνέπεια, όσο και… ζουμί θα έλεγα:) Πραγματικά, έχω την αίσθηση ότι η εποχή που έτυχε να σταματήσω τις εκπομπές σηματοδοτούσε ήδη την αρχή του τέλους του πρώτου μεγάλου κύματος παραγωγικού, ουσιαστικού podcasting στην Ελλάδα. Τώρα, αν θα υπάρξει δεύτερο τέτοιο κύμα στο μέλλον δε μπορώ να το γνωρίζω, αλλά τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα παρούσες συνθήκες δε βλέπω κάτι τέτοιο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Με στεναχωρεί λίγο να σου πω την αλήθεια, νιώθω λίγο λες και κατά κάποιον τρόπο μέσα σε δυο – τρία χρόνια να γεννήθηκε, μεγάλωσε, και μαράζωσε το online αντίστοιχο της εποχής της ερασιτεχνικής Ελληνικής ραδιοφωνίας. Και υπάρχει άλλη μία μεγάλη μαύρη τρύπα πάνω στο θέμα που καίει, τουλάχιστον για τους πιο ενασχολούμενους από εμάς: τα εκπαιδευτικά/ακαδημαϊκά podcasts. Πάρα πολλά διακεκριμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού ήδη εδώ και χρόνια διαθέτουν τις παραδόσεις τους, ηχογραφημένες ή και βιντεοσκοπημένες, πακέτο μαζί με τις σημειώσεις και ενδεχομένως και τις απομαγνητοφωνήσεις τους (για τα άτομα με αναπηρίες ακοής) υπό μορφή podcast. Έτσι, ο κάθε φοιτητής που το επιθυμεί μπορεί να πάρει (έστω ελεγχόμενα σου λέω εγώ, με όνομα και κωδικό χρήστη) τις παραδόσεις των μαθημάτων που παρακολουθεί σε κάθε εξάμηνο και να τις μελετήσει ξανά και ξανά, με την άνεσή του, όπου και όπως θέλει, επιλεκτικά και κατά βούλησιν.

Σκέψου: πέρα από τα ωφέλη στο διάβασμα και τις επαναλήψεις των φοιτητών, πέρα από την αποκρυστάλλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πέρα από την γενικότερη επιμόρφωση της κοινωνίας, αυτά τα νεαρά άτομα είναι οι αυριανοί επαγγελματίες, οι μελλοντικοί χρήστες Internet. Γιατί να γνωρίζουν μόνο το FarmVille, το Hi5 και το Mafia Wars και όχι κάποιες πιο ουσιώδεις και παραγωγικές χρήσεις του Διαδικτύου;

Για να συνοψίσω: αυτή τη στιγμή το podcasting στην Ελλάδα φυτοζωεί, και δε βλέπω κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στη δυναμική του στον ορίζοντα. Είναι λυπηρό αλλά…

4. Νέα Μέσα. Πώς τα αντιλαμβάνεστε; Υπάρχει η «εναλλακτική» ενημέρωση;

Θα ήταν αστείο να προσποιηθούμε ο,τιδήποτε το διαφορετικό. Υπάρχουν τα Νέα Μέσα, και ο κόσμος τα χρησιμοποιεί καθημερινά. Εγώ τα αντιλαμβάνομαι ως έναν νέο τρόπο ενημέρωσης του κοινού, αποκεντρωμένο, χωρίς συγκεκριμένη καθοδήγηση, χωρίς να περνάνε πάντα από το μάτι κάποιου “εκδότη” – χωρίς όμως, πάλι, αυτό να είναι απαραίτητο. Ο άγνωστος Χ που διαπιστώνει (επειδή την πάτησε άσχημα) ότι π.χ. δεν έχει λεωφορεία στο κέντρο και το ανεβάζει στο Twitter είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτής της “εναλλακτικής”, όπως λες, ενημερώσεως.

Ακόμη και ο μέσος blogger που βγήκε σε ένα ρεμπετάδικο και γράφει στο blog του μία κριτική για το τι του άρεσε και τι όχι εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία – και τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Ίσως κάποιος να προβάλλει το αντεπιχείρημα πως αυτή η ενημέρωση “του συρμού” είναι περισσότερο κουτσομπολιό και ράδιο αρβύλα, και πως ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο ο καθένας αποτελεί στόχο άκριτου επηρεασμού από αυτά τα posts/updates/ο,τιδήποτε. Η απάντηση φυσικά είναι αναμενόμενη: τόσες δεκαετίες τα κλασικά ΜΜΕ τι κάνουν; Πόσος κόσμος δεν επηρεάζεται σε κάθε πτυχή της ζωής του από την τηλεόραση και τα έντυπα; Από τον ψηφοφόρο που σχηματίζει πολιτική άποψη με βάση το πώς παρουσιάζεται ένα θέμα στα τηλεπαράθυρα, ως τον μεσήλικα που έχει σε εκτίμηση την πένα των αρθρογράφων σε κάποια εφημερίδα, μέχρι την κριτική για τις ταινίες που πάμε και βλέπουμε, ποιος μπορεί με το χέρι στο Ευαγγέλιο να πει ότι δεν έχει επηρεαστεί έστω και λίγο σε κάποια άποψη ή θέση του;

Προφανώς τα κλασικά μέσα δεν πρόκειται να πεθάνουν πότε: υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία, δεκαετίες παράδοσης και συνήθειας και πάμπολλες θέσεις εργασίας (και πολλά λεφτά, βεβαίως) στο χώρο για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ίσως κάποια στιγμή εξελιχθούν ώστε να εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες, αλλά πάντα θα υπάρχουν οι εφημερίδες, οι τηλεοπτικές εκπομπές, οι ανταποκρίσεις – με τη μία μορφή ή την άλλη.

Αυτό που κάνουν τα Νέα Μέσα δεν είναι να αντικαθιστούν ή να υποκαθιστούν τα κλασικά μέσα, αλλά να τα συμπληρώνουν, να προσφέρουν μία άλλη δυναμική, μία άλλη διάσταση, και να κάνουν τον μέσο παρατηρητή παραγωγό απόψεων και πληροφοριών. Ο μεγάλος φόβος που νιώθουν όσοι στελεχώνουν τα κλασικά μέσα είναι, κατά τη γνώμη μου αβάσιμος: απλώς οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να έχουν μία αποκλειστικότητα, ένα μονοπώλιο, και το βλέπουν να αποδομείται μπροστά στα μάτια τους. Όταν συνειδητοποιήσουν ότι όλοι οι καλοί χωράνε και ότι απλώς πρέπει να αλλάξουν την οπτική τους γωνία θα αρθούν πολλές προκαταλήψεις και πολλά εμπόδια: στο εξωτερικό αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Ευελπιστώ να γίνει το ίδιο και στη χώρα μας.

5. Mobilized internet. Έχει πραγματικά την δυναμική που παρουσιάζουν οι internet marketers;

Ίσως: δεν είμαστε ακόμα αρκετά ώριμοι εδώ για να το κρίνουμε αντικειμενικά. Ξαφνικά, από εκεί που το mobile Internet ήταν προνόμιο των γιάπηδων και των μεγαλοστελεχών που απαντούσαν σε κρίσιμης σημασίας εργασιακά emails στο δρόμο για το αεροδρόμιο ή το γραφείο, έχει φτάσει να διατίθεται δωρεάν μέχρι και στους χρήστες καρτοκινητής, ακόμη και δωρεάν! Τώρα, το ποιος θα το χρειαστεί και γιατί, είναι μία άλλη ιστορία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικά κριτήρια. Ο μαθητής θα θέλει πρόσβαση για να μπει στο Facebook, να στείλει μια φωτογραφία μέσω mail, να βρει στίχους σε ένα τραγούδι, να δει ένα βίντεο κλιπ στο YouTube. Ο φοιτητής θα θελήσει να επικοινωνήσει με τους διδάσκοντες στη Σχολή του, να ανταλλάξει υλικό για τις εργασίες του, ενδεχομένως να μιλήσει στο Skype με τους δικούς του. Ο γιατρός – για να μιλήσω για τη φάρα μου – θα ζητήσει πληροφορίες για ένα φάρμακο, θα στείλει ένα συνοπτικό ιστορικό κάποιου αρρώστου του σε συνάδελφο για να πάρει μια δεύτερη γνώμη, και πάει λέγοντας.

Η κάθε κατηγορία χρήστη ίσως να βλέπει κάποιες από τις ανάγκες των άλλων ομάδων ως υπερφίαλες, υπερβολικές ή απλά άχρηστες. Για κάθε έναν από αυτούς που ανέφερα ως παράδειγμα όμως, τα πράγματα που θέλουν να κάνουν online εκτός σπιτιού έχουν σημασία, και προφανώς δε δικαιούσαι να τους αποπάρεις. Ένα άλλο ζήτημα που υπάρχει είναι η 3G κάλυψη. Η σοβαρή, “γενναιόδωρη” χρήση mobile Internet σε δίκτυα 2ας γενεάς είναι κακόγουστο ανέκδοτο, και οι τεράστιες τρύπες που υπάρχουν στην 3G κάλυψη των τριών εθνικών δικτύων ανά την επικράτεια δε βοηθάνε καθόλου την κατάσταση. Τρίτο αγκάθι στην όλη ιστορία είναι η online επικοινωνία: εδώ και χρόνια έχουμε συνηθίσει για να επικοινωνήσουμε εκτός σπιτιού με τον κύκλο μας να βασιζόμαστε στις κλήσεις από κινητό και στα SMS. Ειδικά τα τελευταία έχει βρεθεί ότι αποτελούν τον ακριβότερο τρόπο επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων! Η διάθεση mobile Internet σε προσιτές (ας πούμε) τιμές είναι εξαιρετικά επώδυνη για τις εταιρείες κινητής, που έχουν συνηθίσει να έχουν μία μεγάλη αγελάδα με χρήματα και να την αρμέγουν αλύπητα.

Λίγο λίγο αναγκάζονται να υποκύψουν, και προσπαθούν με προσφορές και τεχνάσματα να κρατήσουν όσο μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας γίνεται. Το φαινόμενο αυτό όμως είναι παγκόσμιο και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδιαιτερότητα ως προς τη δυναμική του mobile Internet στην Ελλάδα. Γενικώς με την τελευταία γενιά φορητών συσκευών και το integration που προσφέρουν με το Διαδίκτυο οι τιμές και οι παροχές έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα – αν και υπάρχει περιθώριο βελτιώσεως. Πιστεύω ότι έχει ψωμί η όλη υπόθεση – λίγο ακόμα καλύτεροι όροι και θα έχουμε τις υποδομές για πολλά πράγματα.

6. Όλοι ψάχνουν το επόμενο social network ή έστω το επόμενο application που θα ξεπεράσει το facebook. Τι πιστεύετε για αυτό;

Το Facebook, με όλη την παραφιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το όνομά του, όλα τα security και privacy risks που θέτει, όλη τη σκαρταδούρα που έχει μαζέψει – τόσο από χρήστες όσο και από εφαρμογές και περιεχόμενο – έχει κατορθώσει να βρίσκεται σε μία μοναδική θέση. Εξυπηρετεί πολλές ανάγκες, σημαντικά διαφορετικές ώστε να έχει να προσφέρει και από κάτι σε πολύ μεγάλη μερίδα πληθυσμού. Επίσης, βρέθηκε να γνωρίζει τη μεγάλη του ανάπτυξη υπό ευνοϊκές συνθήκες, όταν τα social networks έκαναν το μεγάλο μπαμ και όλοι ήθελαν να ασχοληθούν με το φαινόμενο – θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι να έχει “καπελώσει” τον ανταγωνισμό σε μεγάλο βαθμό.

Βεβαίως, αρκετός κόσμος τον τελευταίο καιρό διαγράφει το προφίλ του – ετεροχρονισμένα, και αφού δώσανε λογαριασμό στον Μεγάλο Αδερφό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Αν δεν αλλάξουν οι ισορροπίες, αν δεν υπάρξουν αλλαγές στην τεχνολογία και αν δεν παρουσιαστεί κάποιο νέο προϊόν που να μπορέσει να προσφέρει στη μεγάλη πλειοψηφία των υπαρχόντων χρηστών του Facebook τις ίδιες παροχές με τρόπο αισθητικότερο, απλούστερο, γρηγορότερο, πιο καθαρό ίσως, δε βλέπω να… κουνιέται ο βασιλιάς από το θρόνο του:) Οι ψαγμένοι έτσι κι αλλιώς έχουν τις δικές τους αυτόνομες παρουσίες – είτε μέσα από τα blogs τους, είτε μέσω άλλων δικτύων: η μάζα είναι που θα φτιάξει ή θα θάψει το όποιο αντίπαλο δέος, και η μάζα δεν ασχολείται με τα technicalities.
Παρατηρείτε αλλαγή στην «τεχνολογική» νοοτροπία των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια;
Ναι, αν και αυτή ξεκινάει κατά μέσο όρο, ομολογουμένως, από τα νεώτερα ηλικιακά στρώματα. Όπως είπαμε, οι επαγγελματίες των περισσοτέρων κλάδων έχουν αναγκαστικά υιοθετήσει ένα πιο επίκαιρο τρόπο σκέψεως, έστω και δι’ αντιπροσώπου (“ψιτ παληκάρι/κοπελιά, θα μου φτιάξεις ένα σάιτ; με το αζημίωτο, και αν μπορείς να μου ανοίξεις και ένα μέηλ για να παίρνω παραγγελίες”). Έστω και έτσι, με το μπιμπερό, λίγο έως πολύ δε θα βρεις πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που να μην έχουν online παρουσία. Και φυσικά όπου υπάρχει μαζική παροχή εφ’ όλης της ύλης, αναπτύσσεται και ζήτηση – πιθανώς να διαφωνήσουν εδώ οι γνώστες της αγοράς, αλλά έστω:) Ο κόσμος έμαθε να ψάχνει για προσφορές, για πληροφορίες στο Internet, να κάνει τη δουλειά του χωρίς πολλούς μεσάζοντες και αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό. Νομίζω ότι κάπου εκεί αρχίζει και η αλλαγή νοοτροπίας.

Το Internet πρωτίστως είναι μέσο, εργαλείο, μηχανισμός, όχι αυτοσκοπός. Αυτοί που θα το εκμεταλλευτούν πρώτοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν ή να αποκομίσουν κάτι, υλικό ή μη. Όταν εκπαιδεύσεις κατά κάποιον τρόπο τον κόσμο ότι ξέρετε, υπάρχει αυτό το καινούργιο πράγμα και μέσω αυτού σας παρέχουμε την Α, Β, Γ δυνατότητα, ο κόσμος θα ασχοληθεί. Και άπαξ και ασχολήθηκε, θα συνεχίσει να ψάχνει. Από τον επιστήμονα που ψάχνει βιβλιογραφικές αναφορές αντί να σκάβει σε τόμους περιοδικών μέχρι τον τελευταίο κακομοίρη που καμακώνει κοπελιές στα chat, βλέπουμε αυξημένη διείσδυση της τεχνολογίας στο κοινό. Βεβαίως, και σε αυτό το θέμα υπάρχουν οι ανασταλτικοί παράγοντες: οι τεχνοκράτες και όσοι είναι προσκολλημένοι σε παλιά μοντέλα σκέψης και λειτουργίας και προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Ένα απλούστατο παράδειγμα: όταν χρεώνεις 60 € για να συνδέσεις έναν καινούργιο υπολογιστή στο χώρο του πελάτη δε συνεισφέρεις στη διάδοση της τεχνολογίας, ούτε όταν σου παραγγέλλουν νέα broadband σύνδεση και κάνεις δύο μήνες να συνδέσεις το νέο χρήστη. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να εκλείψουν και γρήγορα μάλιστα – δεν προσφέρουν τίποτα, μόνο ζημιογόνα είναι. Γενικά πάντως νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο μέχρι τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση.

7. Θα θέλαμε μερικές προβλέψεις για την επόμενη πενταετία σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο.

Δύσκολη ερώτηση: τα πάντα είναι ρευστά, είναι σα να με ρωτάς τι καιρό θα κάνει σε έξι μήνες από τώρα:) Νομίζω η επόμενη μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον τρόπο με τον οποίον αναζητούμε και οργανώνουμε/οπτικοποιούμε την πληροφορία. Μέχρι στιγμής έχουμε πάμπολλα μέσα στη διάθεσή μας για την παραγωγή υλικού και πληροφοριών: ψηφιακές μηχανές και βιντεοκάμερες, blog editors, προγράμματα ηχογράφησης, υπηρεσίες φιλοξενίας φωτογραφικού υλικού, κοινωνικά δίκτυα, sites αρχειοθέτησης εντύπων: η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Οι μέθοδοι που έχουμε στη διάθεσή μας όμως για να κατηγοριοποιούμε, να αλιεύουμε αυτά που θέλουμε από αυτό το υλικό, για να το οργανώνουμε σε ομάδες και να το αντιλαμβανόμαστε γρηγορότερα, καθαρότερα και αποτελεσματικότερα δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας: οι μηχανές αναζήτησης που δουλεύουν με εισαγωγή συνεχίζουν να είναι το σύνηθες search modality για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

Μία βελτίωση ήταν το σύστημα των tags, που – αν το μάθεις και συνηθίσεις να tagκάρεις αυτά που αποθηκεύεις μπορεί να φανεί χρήσιμο. Κι αυτό όμως δεν είναι πανάκεια: το ότι εσύ είσαι συνεπής tagger δεν εξασφαλίζει την συνεργασία και συμβολή των άλλων χρηστών. Από εκεί λοιπόν πιστεύω ότι έχουμε να περιμένουμε πάρα πολλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Ένα άλλο ζήτημα που καίει είναι η επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Βλέπεις ότι όλοι ψάχνονται γύρω από αυτό το θέμα: το Twitter προσπαθεί να εισάγει μεθόδους οργανώσεως των συζητήσεων και των μηνυμάτων, η Google πειραματίζεται με μοντέλα τύπου Wave και Buzz, η χρήση του Skype και των λοιπών VoIP υπηρεσιών ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως και οι συνδρομητές των IM δικτύων… αλλά παρ’ όλ’ αυτά η πιο αξιόπιστη και πρότυπη θα λέγαμε μέθοδος online επικοινωνίας, σε γενική θεώρηση, παραμένει το αθάνατο e-mail – δηλαδή ένα πρότυπο που υπάρχει περισσότερα χρόνια από τη ζωή του Παγκοσμίου Ιστού!

Έχουμε ήδη καλύψει τη γραπτή επικοινωνία με κάθε μορφή και έκφρασή της, έχουμε καλύψει την ανταλλαγή ήχου και εικόνας. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε από εκεί και πέρα για το online communication; Και όχι μόνο πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε, αλλά και πώς μπορούμε να το συνδέσουμε αποτελεσματικά και πρακτικά με άλλες online εφαρμογές και δραστηριότητες; Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι δύο τομείς είναι που θα γνωρίσουν τις μεγαλύτερες καινοτομίες μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια – αν και, είπαμε, το μέλλον είναι αβέβαιο:)

Εκ μέρους του We Go Web,

ευχαριστώ θερμά τον κύριο Σμπαρούνη

για την συνέντευξη του στον χώρο μας.

Πληροφορικός, Αρθρογράφος, Συγγραφέας, Φωτογράφος.. μοναδικός πολυπράγμων Δημιουργός, ο Ηλίας Φλωράκης μας.. συνάντησε στο ..δρόμο για το Web και μας παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Τον ευχαριστούμε θερμά.

[Συμπληρώνουμε στο τέλος των απαντήσεων, ένα εκτενές βιογραφικό]

1. Ας αρχίσουμε από τους γραφομανείς του web. Bloggers [ιστολόγοι]. Υπάρχει συγγραφικό δυναμικό; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ιστολόγια λογοτεχνικού περιεχομένου;

Η ερώτηση από μόνη της αποτελεί ένα ολόκληρο θέμα συζήτησης, να μην πω, αφορμή για δοκίμιο ή διατριβή. Συγγραφικό δυναμικό υπάρχει. Οι Έλληνες εξάλλου ή γράφουν ή τραγουδούν. Για τα λογοτεχνικής φύσης ιστολόγια, είναι σαν την αυτοέκδοση, αλλά πιο φθηνά. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να θέλω να αναφερθώ στην ποιότητα των κειμένων, όπως συμβαίνει και στην έντυπη αυτοέκδοση. Όλοι πλέον μπορούν να εκδώσουν χωρίς έξοδα, αυτό που γράφουν. Όλοι αποκτούν το κοινό τους, τους αναγνώστες τους, του επικριτές τους. Και αυτό πιστεύω είναι καλό για τους αναγνώστες.

Θεωρώ ότι τα ιστολόγια αποτελούν ένα νέο είδος γραφής (και επικοινωνίας), όπως διαφορετικό είδος για μένα αποτελούν για παράδειγμα, το διήγημα και το μυθιστόρημα. Θέλει και αυτό συνέπεια και δουλειά (για να αφήσω απ’ έξω το ταλέντο). Και φυσικά, είναι ένα αποδεκτό είδος το οποίο αποτελεί και υλικό για έντυπες εκδόσεις.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η τεχνολογία λύνει τα χέρια. Και για όλα, η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με καλό ή κακό σκοπό. Να βοηθήσει ή να βλάψει. Το ίδιο και τα ιστολόγια. Θεωρώ υπέρ, του ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει, λογοτεχνικό ή μη. Κατά, θεωρώ ότι με την δικαιολογία της ελευθερίας του λόγου, πολλοί γράφουν ότι θέλουν, αλλά ανώνυμα. Και οι πάντες έχουν άποψη (όπως κι εγώ άλλωστε).

Το θέμα είναι πού αποσκοπεί ο καθένας με αυτό που γράφει και πού θέλει να φτάσει.

2. Από τα ιστολόγια στα Κοινωνικά Δίκτυα. Με δεδομένο πως είστε στο web εδώ και χρόνια, αντιλαμβάνεστε κάποιες αλλαγές σε επίπεδο έκφρασης;

Καταρχήν, νομίζω ότι έχουμε πλέον την δυνατότητα να δούμε πιο εύκολα πολυεπίπεδες και διαφορετικές εκφράσεις, γιατί είναι τις μόδας ο κόσμος να εκφράζεται ηλεκτρονικά. Κάτι που για να το πετύχεις διαφορετικά, θα έπρεπε να διαβάσεις χιλιάδες βιβλία και να συναναστρέφεσαι με διαφορετικό κόσμο κάθε φορά, αφιερώνοντας χρόνο στον καθένα. Στην ηλεκτρονική συμβίωση, ο καθένας μπορεί πιο εύκολα να εντοπίσει και να βρει διαφορετικά επίπεδα έκφρασης. Θα τα φιλτράρει και θα κρατήσει “ζωντανές” τις επαφές που θέλει. Και είναι πιο εύκολο, να συνεχίσει να αναζητά καινούργιες ή παρόμοιες ιδέες.

Από την άλλη, η ανωνυμία είναι ένα είδος δύναμης, που κάνει τον καθένα πίσω από το πληκτρολόγιο, έναν σούπερ ήρωα που μπορεί να σώσει ή να διοικήσει τον κόσμο. Σου την σπάει το αφεντικό σου, ο γκόμενος ή η γκόμενα, ο απέναντι; Κράζεις και ξεφτιλίζεις χωρίς συνέπειες συνήθως. Η απελευθέρωση αυτή, η εξωτερίκευση των έντονων συναισθημάτων, της καταπίεσης, ενός κόμπλεξ κλπ δίνει ένα διαφορετικό επίπεδο έκφρασης, που κάποιος δεν θα το εξωτερίκευε εύκολα στον «αληθινό» κόσμο.
Άλλο επίπεδο έκφρασης, έχει λάβει και η «φιλανθρωπία» του καθενός. Κάποιος κάνει το «καθήκον» του μπαίνοντας σε ένα γκρουπ (δεκάδες βασικά) και κερδίζει μια θέση στον παράδεισο και κοιμάται ήσυχος το βράδυ.

3. Τα Social Media μπορούν να βοηθήσουν τελικά έναν συγγραφέα;

Νομίζω, ότι είτε βρίσκεσαι στην «κλασική», έντυπη πλευρά, είτε στην ηλεκτρονική, τα media είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους κανόνες αν θες να φτάσεις κάπου. Οι δημόσιες σχέσεις, οι «φιλίες», το να είσαι στην επικαιρότητα ή στην λίστα αναζητήσεων είναι κάτι που ισχύει το ίδιο. Ο κανόνας θέλει εκτός από το να γράφεις, να ξέρεις και να πουλιέσαι. Και εκτός από το να γράφεις και να πουλιέσαι, πρέπει και να ζεις για να γράψεις, για να έχεις κάτι να πουλήσεις. Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Η βοήθεια ενός συγγραφέα, είναι θέμα marketing και όχι έργου, με πολλά παραδείγματα, έντυπα ή ηλεκτρονικά.

4. Έχετε εμπειρία και από τον χώρο της επαγγελματικής αρθρογραφίας. Ποια πιστεύετε πως είναι η μεγαλύτερη πλάνη των δημοσιογράφων εκτός διαδικτύου και ποια – αντίστοιχα- όσων βρίσκονται μέσα στο net [πάντα, σχετικά με τα διαδικτυακά τεκταινόμενα];

Νομίζω ότι γενικά οι δημοσιογράφοι έχουν χάσει το δρόμο τους. Αντί να παρουσιάζουν, ερμηνεύουν. Αντί να δείχνουν, κάνουν αναπαραστάσεις. Αντί να αναζητούν, απλά αναπαράγουν. Το μεγαλύτερο λάθος κατά την γνώμη μου, των εκτός και των εντός είναι ότι πιστεύουν πώς οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε.
Το net είναι ένα εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιείται γιατί δεν έχει σύνορα. Η πλάνη τους είναι ότι το θεωρούν αυτούσια γνώση, πηγή όπου μπορούν να αντλούν χωρίς έλεγχο, χωρίς διασταύρωση. Μπερδεύουν αυτό που οι πληροφορικάριοι λένε Δεδομένο και Πληροφορία.

5. Με δεδομένο πως είστε πατέρας ενός μικρού παιδιού, τι θα συμβουλεύατε στους γονείς που έρχονται τώρα στο διαδίκτυο αλλά και τι θα απαντούσατε στην ερώτηση “μπαμπά, τι είναι διαδίκτυο;”;

Η απάντηση θα είναι λίγο γενική, αφού ανάλογα με τις ηλικίες θα έλεγα διαφορετικά πράγματα σε έναν γονέα. Κατά κανόνα όμως, πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή, που οι γονείς θα έπρεπε να ενημερώνονται για την τεχνολογία, για να μπορούν τουλάχιστον να μιλάνε με τα παιδιά τους στο ίδιο «μήκος κύματος». Υπάρχουν πολλά εργαλεία, προγράμματα και ρυθμίσεις που μπορούν να προφυλάξουν τα παιδιά από τους κινδύνους (το ίδιο και τους «μεγάλους»). Έχω γνωρίσει πολλούς γονείς (λίγο μεγαλύτερης γενιάς συνήθως) που «προστατεύουν» τα παιδιά τους, με τις απαγορεύσεις χωρίς να ξέρουν στην ουσία τί πρέπει να φοβούνται. Και απαγορεύουν το ίντερνετ στο σπίτι και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά από την άλλη τα αφήνουν ώρες ατελείωτες μπροστά σε μία τηλεόραση για να κοιμηθούν αυτοί λίγο περισσότερο ή να πάνε στο πάρκο να παίξουν με τους κολλητούς, και αυτά εξαφανίζονται σε ένα ίντερνετ καφέ. Το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μάθημα στην ίδια τάξη με το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης (αφού μεταξύ μας, το πρώτο δεν αναιρεί το δεύτερο).

Παρόλο που η μία μου πλευρά είναι τεχνοκρατική, αυτό που θα συμβούλευα έναν γονέα είναι να μιλάει με το παιδί του. Και δεν εννοώ μόνο με λόγια. Πρέπει να ακούει με το μυαλό και με την καρδιά. Αυτή η σχέση και επαφή, η επικοινωνία και η εμπιστοσύνη, δεν αντισταθμίζεται με κανένα πρόγραμμα και με καμία ρύθμιση ασφάλειας. Υπάρχουν σημάδια για όλες τις συμπεριφορές ενός παιδιού και με την βοήθεια ενός ειδικού μπορούν να αποκωδικοποιηθούν, όταν υπάρχει λόγος. Δεν λέω να τους πιάσει ψύχωση, απλά να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με το παιδί, αφού αυτό θα τους γλιτώσει χρόνο στο μέλλον.

Στον γιο μου που κοντεύει τα 5, έχω απαντήσει ότι διαδίκτυο είναι πολλοί υπολογιστές που συνδέονται μεταξύ τους από διάφορα μέρη. Αναγνωρίζει πότε παίζει στον υπολογιστή μας και πότε αυτό που βλέπει, όπως η ηλεκτρονική σελίδα παιδικού παιχνιδιού (που το είδε στην τηλεόραση) βρίσκεται κάπου αλλού και ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε συνδεδεμένοι εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερη ανάλυση, αλλά από την άλλη, κατανοούν πολλά περισσότερα, απ’ ότι εμείς στην ηλικία τους.

Ηλίας Φλωράκης

To 1989 προσλαμβάνεται από την COMPUPRESS, εκδοτική και διαφημιστική εταιρεία με περιοδικά και προϊόντα στον χώρο των Η/Υ. Αναλαμβάνει το «OMNI SHOP» Θεσσαλονίκης με κύριο στόχο την προώθηση computer games και ολογραφιών, βιβλίων και περιοδικών της εταιρίας, αλλά και εργάζεται και στην διαφήμιση και το marketing. Παρακολουθεί σεμινάρια Χρηματιστηριακών Επενδύσεων & Εναλλακτικών Τρόπων Επένδυσης, από την Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ).

Το 1991 συνεργάζεται με την επαγγελματική Θεατρική ομάδα ‘ΚΥΚΛΟΣ’ σαν τεχνικός ήχου στο παιδικό έργο ‘Τρεις και ο κούκος’.
Πρωταγωνιστεί στο έργο του Ανρύ Μοντερλάν ‘Η πόλη που είχε για πρίγκιπα ένα παιδί’ (μετ. Πόπης Κόντου) με συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Πάνο Ματαράγκα, στο Φεστιβάλ Ανοιχτού Θεάτρου της Θεσσαλονίκης, παίρνοντας άριστες κριτικές και κερδίζοντας το πρώτο βραβείο του θεσμού. Παράλληλα αρχίζει περιοδείες με την θεατρική ομάδα, ενώ ξεκινάει εκπομπές για τους υπολογιστές στον ραδιοφωνικό σταθμό Metropolis FM.

Από το 1993 και για 3 χρόνια, εργάζεται ως Disk Jockey σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, σαν γραφίστας, αλλά και σαν ανεξάρτητος συνεργάτης και σύμβουλος πληροφορικής σε εταιρείες του χώρου.

Το 1997 παίρνει μέρος στην επαγγελματική θεατρική ομάδα ‘ΜΠΑΡΚΟ’, όπου έχει ρόλο στο έργο ‘Παίζοντας με τον Μότσαρτ’ σε σκηνοθεσία Φάνη Μουρατίδη. Έργο με μεγάλη επιτυχία και πολύ καλές κριτικές στην Θεσσαλονίκη (θέατρο ΘΕΣΠΙΣ, θέατρο ΒΙΛΚΑ) και την Αθήνα (θέατρο ΟΔΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ). Έργο που παίχθηκε και στα πλαίσια του θεσμού Θεσσαλονίκη: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ.

Από το 2000 αρχίζει να διδάσκει Πληροφορική στον ιδιωτικό τομέα και την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Η ιστορία «Ατελείωτη Αγάπη» επιλέγεται στις 21 καλύτερες ιστορίες στον πανελλήνιο διαγωνισμό του περιοδικού «ELLE» μαζί με τις εκδόσεις Καστανιώτη και εκδίδεται στην συλλογή «20+1 Ιστορίες».

Το 2001, Νοέμβριο εκδίδεται «Το Μπαράκι του Τσάρλι», από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι φτιαγμένο από τον ίδιο. Επίσης μπαίνει στην φωτογραφική ομάδα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» και παίρνει μέρος στην ομαδική έκθεση «ΜΟΝΑΞΙΑ … στο ΔΡΟΜΟ» στο πεζοδρόμιο της οδού Χαλκίδη, στους Αμπελόκηπους και στο παράρτημα των Α’ ΚΑΠΗ, με Α/Μ φωτογραφίες.

Το 2002 συμμετέχει με τα «Φωτογραφικά Αποτυπώματα» στις εκθέσεις:
Μάρτιο, στην 1η Πανελλήνια συνάντηση – έκθεση ομάδων και λεσχών φωτογραφίας.
Ιούνιο, σε συνεργασία με το ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΦΑ στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών, έκθεση στην πλατεία του Δήμου Αμπελοκήπων.
Ιούλιο, σε συνεργασία με την Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, έκθεση στο Ναυτικό Πάρκο του Ο.Λ.Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του εορτασμού της Ναυτικής Εβδομάδας 2002.
Αύγουστο, συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου «ΦΑΡΟΣ», στην ετήσια εκδήλωση «Πανσέληνος» στο Φάρο (παλιά Οχυρά).

«Ο Ακυμάτιστος Τζο» κερδίζει το πρώτο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «ΖΩΓΙΑ».
Μάιος 2004. Έκθεση στην Θεσσαλονίκη με θέμα «Ένας συγγραφέας φωτογραφίζει, μία φωτογράφος ζωγραφίζει, μία ζωγράφος γράφει». Συμμετοχή με μακρο-φωτογραφίες μαζί με έργα ζωγραφικής της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης και κείμενα της ζωγράφου Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου.
Μετακομίζει στην Αθήνα και εργάζεται στο περιοδικό πληροφορικής «RAM» ως μόνιμος τεχνικός συντάκτης.

Το 2005 κερδίζει το Β’ Βραβείο Αφηγήματος με την ιστορία «Ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Σικελιανά 2005» που διοργάνωσε «Το Καφενείο των Ιδεών», μαζί με την «UNESCO Πειραιώς και Νήσων» και την «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών»

Το 2006, εκδίδεται «Ο Θεραπευτής», από τις εκδόσεις Άγκυρα.

Το 2007, Μάρτιος, έκθεση φωτογραφίας και λόγου με θέμα «Φως και Λόγος σε Μαύρο Φόντο», στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης). Με προσωπικές φωτογραφίες, κείμενα και ποιήματα Haiku και της φωτογράφου Μήτσης Αγγελικής Ειρήνης. Την τελευταία βραδιά της έκθεσης (Τρίτη&13) διοργανώθηκε βραδιά Black humor, με την συμμετοχή του ηθοποιού Γρηγόρη Ποιμενίδη, σε κείμενα του Ηλία Φλωράκη.

Εκδίδεται στο περιοδικό «Συμπαντικές Διαδρομές» η ιστορία «Αναζητήσεις» σε δύο μέρη, τεύχη 8 και 9.
Δημοσιεύεται η ιστορία «Πέρα από τον Πόνο» στην «Ανθολογία Φανταστικού», εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές.
Δημοσιεύεται στο περιοδικό «2012», τεύχος 2, 3σέλιδη συνέντευξη και η ιστορία «Ήρθε η ώρα».

Από τον Οκτώβρη, αρχίζει να συντονίζει το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2008, αλλάζει πλεύση στον βιοποριστικό τομέα.
Επιμελείται την έκδοση των δύο βιβλίων της Αλεξάνδρας Μηλιοπούλου:
«Όταν το Μικρό Μαύρο Φτερό συνάντησε το Μαύρο Ελάφι», ISBN 978 960 930867-0
«When the Little Black Feather met the Black Elk», ISBN 978 960 931188 5
Αναλαμβάνει την τεχνική επιμέλεια του ηλεκτρονικού παιχνιδιού για υπολογιστές «Ο πόλεμος της Τροίας» για λογαριασμό των Εκδόσεων Μαλλιάρης Παιδεία.

Το 2009, εργάζεται στα Metropolis ως ΙΤ, ενώ παράλληλα συνεχίζει το γράψιμο σεναρίων και ιστοριών. Επίσης συνεχίζει για τρίτη χρονιά, το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής, στο Ash In Art (Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης, www.ashinart.com)

Το 2010, ο θεατρικός σατιρικός μονόλογος «Je t’aime», κείμενο και σκηνοθεσία του ίδιου με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Ειρήνη Μήτση, κερδίζει το Βραβείο Πρωτότυπου Σατυρικού Κειμένου και Έπαινο Γυναικείας Ερμηνείας στο 2ο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων «Μώμος ο Πατρεύς», της Πάτρας.