Με τον όρο Συμμετοχή στα Διαδικτυακά Πολιτικά δρώμενα εννοώ: σχολιασμό, συζητήσεις, replies , δυνατότητες συμμετοχής σε πρωτοβουλίες, ανάρτηση των απόψεων σας στους πολιτικοποιημένους διαδικτυακούς χώρους , δυνατότητες συμμετοχής σε ομάδες και ό,τι μπορεί να θεωρηθεί από το μέρος ενός χρήστη-πολίτη ως διαδραστικότητα σε σχέση με την …”Πολιτική 2.0″
~~~~~~
~~~~~~
Δεύτερη ψηφοφορία
Η διαδικτυακή φήμη [online reputation] αποκαλύπτεται κυρίως στα αποτελέσματα αναζήτησης ενός ονόματος [προσώπου ή εταιρείας]. Γνωρίζουμε πως όποιος έχει πληκτρολογήσει έστω μία φορά το ονοματεπώνυμο του στο διαδίκτυο [καμιά φορά συμβαίνει και ερήμην του βέβαια], καθίσταται αυτόματα keyword , αποκτά δηλαδή την δυναμική του keyword εφόσον οποιαδήποτε αναζήτηση του ονόματος θα δώσει ως αποτέλεσμα σύνδεσμο στον διαδικτυακό χώρο όπου η “λέξη” υπάρχει καταγεγραμμένη.
Αντιλαμβάνεστε πως οι φράσεις που συνοδεύουν το όνομα στα αποτελέσματα των αναζητήσεων, εύκολα μπορούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις ακόμα και εάν ο χρήστης δεν προχωρήσει στα ενδότερα της ανάρτησης.
Η επικινδυνότητα ή ίσως απλά η σημαντικότητα της διαδικτυακής φήμης αποτελεί προφανώς “βάσανο” περισσότερο για τα δημόσια πρόσωπα ή έστω αυτά με την εντονότερη επώνυμη δράση στο web. [Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τις εταιρείες αλλά σήμερα θα αναφερθώ σε πρόσωπα]
Εχθές το βράδυ ανακοινώθηκαν οι εκλογές από τον πρωθυπουργό της χώρας.
Όχι, δεν θα μιλήσουμε για τον κίνδυνο που διατρέξαμε ως παρ ολίγον πυρόπληκτοι, για την “ανυπαρξία του κράτους” και τα συναφή. Το αίσθημα , μας είναι άγνωστο καθότι δεν έχουμε καμία σχέση με ιδιοκτησία στις πυρόπληκτες περιοχές (αλλά και γενικότερα).
Επίσης, δεν θα “αναλύσουμε” τίποτε από τη συμπεριφορά της Πυροσβεστικής, από το ρόλο των πάσης φύσεως τοπικών αρχών και γενικά δεν θα κάνουμε τους “αναλυτές”.
Όμως, μιας και ασχολούμαστε με θέματα όπως “διαχείριση κινδύνων”, “προσομοίωση φυσικών φαινομένων”, “βελτιστοποίηση επιχειρήσεων” και άλλα συναφή ως ερευνητικά αντικείμενα, θα καταγράψουμε εδώ κάποιες εμπειρίες από τη δουλειά αυτή.
Εδώ, και όχι αλλού, γιατί το “αλλού” σημαίνει παραδοσιακά media, με παραδοσιακή agenda, καθένα τη δική του. Άλλος δε θέλει να προσβάλει την κυβέρνηση, άλλος θέλει να δώσει ώθηση στην αντιπολίτευση, άλλος βάζει και έναν τρίτο στο παιχνίδι για να κρατάει και τους δύο, άλλος έχει οικόπεδα ή μετοχές στις εταιρίες που θα φτιάξουν όσα θα γίνουν στην περιοχή, κανείς δεν θέλει να δημιουργήσει εχθρούς περισσότερους από ότι φίλους, και άλλα διάφορα, και συνδυασμοί αυτών, και καταλαβαίνετε… Το παιχνίδι δεν παίζεται με αναφορά τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και τα άλλα κακά της εποχής, αλλά παίζεται με άλλους όρους.
Ένα αστείο χαρακτηριστικό στην επικράτηση της ασημαντότητας είναι η ικανότητά της να αφαιρεί την ουσία από τα πάντα. Επιχειρεί να περάσει το δόγμα ότι για τα πάντα υπάρχει μια πολιτική λύση, η οποία είναι σημαντικότερη από την “τεχνική” πλευρά των πραγμάτων, ότι οι “τεχνοκράτες” βλέπουν “το δέντρο” ενώ οι πολιτικοί “το δάσος”, για να κάνουμε και μια εν προκειμένω τραγική χρήση της μεταφοράς. Έτσι, βλέπεις σοβαρές εκφράσεις στα (ίδια) τηλε-πρόσωπα να αναφέρονται με σοβαρό τρόπο στα πάντα, συμπεριλαμβανομένων και των περιβαλλοντικών κρίσεων. Η σοβαρότητα (και) εδώ είναι κατά τρόπο θλιβερό αυθαίρετη, όσο αυθαίρετα είναι τα μισά (;) απ’ όσα κάηκαν ή κινδύνευσαν.
Η αυθαιρεσία είναι με τη σειρά της μηχανισμός παραγωγής εξουσίας, διότι η “διευθέτηση” αυτής είναι “πολιτική” απόφαση η οποία λαμβάνεται με αντάλλαγμα την εξουσία, και τελικά το πλήθος των αυθαίρετων κτισμάτων συμβαδίζει με το πλήθος των επιστημονικά αυθαίρετων σοφισμάτων που συντηρούν την “πολιτική” διευθέτηση των πάντων. Το ερώτημα αν και πότε και σε ποιο βαθμό η πολιτική στηρίζεται στη γνώση ή στην αυθαιρεσία δεν απαντάται μόνο με δηλώσεις των ενόχων και των συνενόχων. Κανείς δε θα δηλώσει ότι θεωρεί πολιτική την ατεκμηρίωτη αυθαιρεσία.
Αντίθετα, όλοι θα πουν πόσο εκτιμούν και στηρίζουν και στηρίζονται στην επιστήμη και θα φέρουν και “στοιχεία”. Λόγια, και τίποτε περισσότερο, απευθυνόμενα σε αμαθείς ιθαγενείς, τους οποίους και επιχειρούν να πείσουν ότι το αποτέλεσμα (το οποίο διαψεύδει τις ανόητες δηλώσεις) είναι προϊόν άλλων αιτίων, πάντως όχι των ιδίων και των πράξεών τους.
Προϊόν ακαδημαϊκής έρευνας στην οποία συμμετείχαμε, παρέχει υποστήριξη στη βελτιστοποίηση του σχεδιασμού και της ετοιμότητας, και κατ επέκταση στην αποτελεσματικότητα, της αντιμετώπισης δασικών πυρκαγιών. Δε θα κάνουμε περισσότερη διαφήμιση, γιατί το πρόβλημά μας δεν είναι να πούμε ότι η δουλειά μας είναι μοναδική, πρωτοποριακή, η καλύτερη, και τα σχετικά. Αυτά, εξάλλου, κανείς δεν τα πιστεύει, ενώ παράδοξα (όπως συνάγεται από την πράξη) πιστεύει ό,τι και να του πουν οι πολιτικοί άρχοντές του και δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι.
Οι δημοσιογράφοι μας ρωτούν αν θα μπορούσε να σωθεί η κατάσταση αν είχε εφαρμοστεί στην Ελλάδα η έρευνά μας. Βλέπουμε να αποζητούν μια απάντηση στην οποία να πατήσουν για να κατηγορήσουν την κυβέρνηση, τους δασολόγους, τους πυροσβέστες, και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Και θέλουν σύντομη απάντηση, να τους πούμε, λ.χ., ότι αν τα δέντρα είχαν το τάδε gadget και οι αρχές το τάδε σύστημα, τότε η φωτιά θα έσβηνε με κάποιο χειρισμό του ποντικιού σε μια οθόνη. Αυτά, όμως, δε γίνονται στον πραγματικό κόσμο, γίνονται ίσως μόνο στην τηλεόραση.
Οπότε, προσέχουμε τις “δηλώσεις” μας διότι όχι μόνο παρερμηνεύονται ή χρησιμοποιούνται όπως θέλει ο καθένας που κρατάει μικρόφωνο ή τυπώνει σε χαρτί, αλλά γιατί μακροπρόθεσμα συμβάλλουν στην καλλιέργεια της απαξίωσης της γνώσης, μιας και, με τρόπο μαγικό, τα “μέσα” αφήνουν την εντύπωση ότι κανένα “σύστημα”, “εφεύρεση”, κλπ δεν μπορεί να μας σώσει, οπότε να’μαστε πάλι στην “πολιτική” λύση. Καλό ε; Καλό, ιδιαίτερα όταν το “πολιτική λύση” σημαίνει να φύγουν οι μεν (οι αναποτελεσματικοί του σήμερα, αν μη τι άλλο) για να έρθουν οι δε (οι αναποτελεσματικοί του χτες, αλλά ποιος θυμάται).
Εμείς, λοιπόν, από τη μικρή εμπειρία μας κατά την κατ’ ανάγκη τριβή στα πλαίσια της έρευνάς μας, διαπιστώσαμε ότι το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά πολιτισμικό, με τον πολιτισμό εννοούμενο ως σύστημα αξιών και όχι μόνο ως “τέχνες”.
Μια από τις εν ελλείψει αξίες είναι η υπέρβαση της μικρότητας του ατόμου ή και της συλλογικότητας, στο όνομα μιας ευρύτερης αναγκαιότητας η οποία, τελικά, ανάγεται στην επιβίωση των παιδιών μας. Να παραιτηθούμε από την όποια “διοικητική αρμοδιότητα” η οποία έχει αυθαίρετα γεωγραφικά σύνορα, για να σχεδιάσουμε κάτι λογικό, τεκμηριωμένο με όση γνώση διαθέτουμε, και όσο επαρκές και αποτελεσματικό μπορεί να γίνει. Να παραιτηθούμε από πλήθος στενόμυαλες (και στρεβλές) συντεχνιακές αντιλήψεις για να χτίσουμε κάτι που λειτουργεί. Να εφαρμόσουμε δυσάρεστες επιλογές γιατί καταλαβαίνουμε πως δε γίνεται αλλιώς. Να γεννήσουμε πολιτική από την επιστήμη και να αποβάλλουμε τους φανταχτερούς αχυράνθρωπους, φορείς του θεοποιημένου Τίποτα, που ασκούν την πολιτική της επιστήμης της αποχαύνωσης.
Να τα πούμε πιο συγκεκριμένα, αυτά (και να κλείνουμε και τούτη την e-φλυαρία); Τα δάση (και όχι μόνο, αλλά μιας και από εκεί ξεκινήσαμε) έχουν ελπίδα αν και μόνο αν εξαφανιστούν όσοι μη ηθοποιοί ομιλούν την ελληνική και εμφανίζονται “στα κανάλια” μεταξύ 7 και 10 το βράδυ.
Και για να πούμε και το επιστημονικό μας, η συνθήκη αυτή είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή. Τη συζήτηση για τις υπόλοιπες συνθήκες ώστε να συμπληρωθεί το σύνολο των αναγκαίων και ικανών συνθηκών, ΔΕΝ θα την παρακολουθήσετε στα παραδοσιακά “μέσα”. Ενδεχομένως όμως, να την παρακολουθήσετε κάπου εδώ. Διαλέξτε..
Β.Βεσκούκης, ΗΜΜΥ, Επ.Καθ.ΕΜΠ
v.vescoukis[at]cs.ntua.gr, http://logos-voyage.blogspot.com
—————————
We Go Web
Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Β. Βεσκούκη για την εμπιστοσύνη.
