Στο διαδίκτυο δεν υπάρχουν κανόνες πέρα από αυτούς που ορίζει ο καθένας στους χώρους  του σύμφωνα με δική του ηθική απόφαση.

Παρ’όλα αυτά όλοι όσοι κινούμαστε διαδικτυακά μπορούμε να υποστηρίζουμε τις απόψεις μας προτρέποντας με συμβουλές οι οποίες βασίζονται σε όσο πιο οφθαλμοφανή επιχειρήματα είναι δυνατό.

Το We Go Web συμβουλεύει:

1. Μη δημοσιεύετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο διαδίκτυο.

Πέρα από την σωστή διαχείριση προσωπικών δεδομένων δικών μας και άλλων πρέπει να λάβουμε υπόψη μας πως τα παιδιά δεν έχουν επιλογή/δικαίωμα λόγου στις διαδικτυακές μας κινήσεις. Όσο κοντά τους κι αν βρίσκεστε , όσο και αν συζητάτε μαζί τους τους κινδύνους του διαδικτύου, η έκθεση ανηλίκων στο διαδίκτυο είναι μία βαριά ευθύνη που δεν πρέπει να απαξιώνεται με οποιοδήποτε άλλοθι.

2. Μη δημοσιοποιείτε τον αριθμό του τηλεφώνου σας.

Όποιος το έχει πράξει πέρα από επαγγελματικούς σκοπούς το έχει μετανιώσει.

Όταν λαμβάνετε μέρος σε διαδικτυακές έρευνες , συνήθως το τηλέφωνο δεν υφίσταται ως επιλογή ή δεν είναι αναγκαία η συμπλήρωση του. Αποφύγετε να δώσετε τέτοια στοιχεία.

3. Μη δημοσιοποιείτε τη διεύθυνση κατοικίας σας.

Όχι μόνο σε κάποιο ειδικό πλαίσιο αλλά και σαν στοιχείο μέσα σε κάποιο σχόλιο. Προστατέψτε την ζωή σας μέσα στο διαδίκτυο όπως θα την προστατεύατε και έξω από αυτό. Σκεφτείτε: αν σας σταματούσε κάποιος στο δρόμο και σας έλεγε “σε ξέρω από τον τάδε. πού μένεις;”  θα του απαντούσατε;

4. Αποφύγετε τη συχνή δημοσίευση του e-mail σας.

Στο facebook , στην επιλογή Privacy Settings- Customise settings μπορείτε να ορίσετε ώστε να βλέπουν το e-mail σας μόνο οι φίλοι σας.

Μη ξεχνάτε επίσης να αλλάζετε κωδικούς τουλάχιστον κάθε έξι με οκτώ μήνες.

5. Μην είστε αδιάκριτοι στους δημόσιους διαδικτυακούς χώρους.

Πέραν του e-mail / προσωπικού μηνύματος κάθε χώρος στο διαδίκτυο είναι δημόσιος. Συνειδητοποιείστε πως οι facebook friends έχουν την έννοια του “κοινού” και όχι την έννοια της “παρέας” και μην αναφέρετε προσωπικά στοιχεία του οικοδεσπότη ή των σχολιαστών εάν τους γνωρίζετε στη συμβατική σας ζωή.

Το Διαδίκτυο δεν διαφέρει από την Καθημερινή σας ζωή σε συμπεριφορές. Μόνο σε δυνατότητες.

Κι αυτό ..μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο.

Το We Go Web γίνεται ενός έτους και “γιορτάζει” τα γενέθλια του, δίνοντας το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων και συνεντεύξεων που φιλοξενεί σε ένα e-book το οποίο μπορείτε να διαβάσετε online  ή να αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας από εδώ.

Open publication – Free publishing – More wegoweb

Χρόνια μας Πολλά

Update

Θα βρείτε την Δεύτερη Έκδοση του e-book μας [με συνδέσμους που..λειτουργούν] στο Scribd

Οι ημέρες του spam ..καλά κρατούν, μόνο που όπως όλα τα τεχνολογικά αλλά και κοινωνικά φαινόμενα , το spamming εξελίσσεται [εφόσον αυξάνουν οι δυνατότητες επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών] σε αντίθεση πολλές φορές με τους ίδιους τους spammers οι οποίοι παραμένουν στο επίπεδο βρεφικής νοημοσύνης.

Αναζητήσαμε πληροφορίες για το ενοχλητικό spam κι ενώ οι περισσότεροι έχετε ταυτίσει την έννοια με τα ενοχλητικά e-mail θα εκπλαγείτε [ίσως] με την ευρύτητα του θέματος.

Καταρχήν η ..ετυμολογία.

Μάθαμε πως το Spam ήταν κρέας που δεν χρειαζόταν κατάψυξη αλλά κατέληξε αζήτητο [πηγή], για αυτό κι ένα google search στη λέξη θα σας εμφανίσει εικόνες που αρχικά ξενίζουν.

Ακολούθως διαβάσαμε τον Οδηγό του Ενημερωμένου Καταναλωτή όσον αφορά στις Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες και βρήκαμε [στην σελίδα 17] πως αρμόδια υπηρεσία για τα σπαμ δεν είναι η ΕΕΤΤ αλλά η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

[Διαβάζοντας τον Οδηγό ευχηθήκαμε κάποια στιγμή στη χώρα μας να διώκονται πραγματικά οι υπεύθυνοι ανεύθυνοι σύμφωνα με όσα αναφέρονται από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων]

Στην αναζήτηση μας βρεθήκαμε μπροστά και σε ένα άλλο ενδιαφέρον data sheet το οποίο αναφέρει τόσο την ισχύουσα νομοθεσία όσο και πολλές πληροφορίες γύρω από την βιομηχανία του σπάμινγκ.

Εδώ ήταν που διαβάσαμε πως spam δεν είναι μόνο η αποστολή μηνυμάτων χωρίς να έχετε ερωτηθεί για την παραλαβή τους αλλά και οποιοδήποτε ενημερωτικό μήνυμα παραπέμπει σε σελίδα με διαφημίσεις.

Συγκεκριμένα στη σελίδα 4, αναγράφεται καθαρά: “Έτσι ως spam θεωρούνται και μηνύματα προώθησης υπηρεσιών και σκοπών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, σωματείων, ενώσεων κλπ”

Πριν ολοκληρώσουμε με τις δικές μας παρατηρήσεις, σας προωθούμε στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά στις ενοχλητικές [παράνομες] επικοινωνίες/ενημερώσεις καθώς και στη σελίδα Προσφυγής.

Το We Go Web μετά την μικρή έρευνα που διεξήγαγε, πιστοποιεί και διαμηνύει πως,

Spam είναι:

- Το tagging σε Notes του facebook που παραπέμπει σε ιστολόγια με διαφημίσεις

- Η αποστολή οποιουδήποτε μαζικού μηνύματος με εμφανείς τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις όλων των παραληπτών [+ χωρίς δυνατότητα αφαίρεσης της ηλεκτρονικής διεύθυνσης ]

- Η συνεχής αποστολή ενημερωτικών μηνυμάτων στο facebook από group σωματείων, εταιρειών κλπ [κρίνουμε πως η αποστολή άνω του ενός μηνύματος στις 15 ημέρες προκαλεί ενόχληση]

- Η συνεχής αναφορά προσώπων [tagging names] στα status του facebook που δύναται να εκθέσει προσωπικά δεδομένα του “στόχου” [εάν δεν έχει κλειστό το wall του]

- Η κατάληψη ενός ποσοστού του twitter timeline άνω του 50% από συγκεκριμένο λογαριασμό

- Η αποστολή μαζικών DM [direct message] στο twitter

- Η αποστολή με e-mail αναρτήσεων ή συνδέσμων σε αυτές

Εν κατακλείδι

το We Go Web τονίζει:

Οτιδήποτε μεταδίδεται με σκοπό τον εκβιασμό επικοινωνίας ή ενημέρωσης, είναι Spam.-

Πρωτοσυνάντησα τον Flareman [βλ. Νυστέρι]  πριν..περίπου 4-5 χρόνια.

Τον “γνώρισα” καλύτερα μέσα από τα blog και κάποια στιγμή είχα την τύχη να τον συναντήσω και στην συμβατική ζωή.

Νέος, ωραίος, γιατρός και..πληροφορικός.

Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη εάν δεν εντυπωσιαζόμουν.

[Βέβαια είναι σχεδόν φανατικός των Mac κι αυτό κρατά μία ισορροπία στην αψεγάδιαστη παρουσία του:-]

Με την πάροδο των χρόνων κι έχοντας βιώσει την κατακρήμνιση πολλών μύθων στο διαδίκτυο [ανθρωποκεντρικά] ο Σπύρος Σμπαρούνης εξακολουθεί να είναι μία περίπτωση:

α) άψογης έκφρασης, β) μοναδικής παρουσίας και γ) ευφυούς δημιουργικότητας.

Είναι δηλαδή, ακριβώς ο άνθρωπος του οποίου τις απόψεις θα επιθυμούσα να διαβάσει οποιοσδήποτε οικείος μου έκανε τα πρώτα του βήματα στο web.

—Και αυτή η συνέντευξη έχει δοθεί στην Ε.Β. [aka e-diva]—-

1. Αναμενόμενη μάλλον η πρώτη ερώτηση: Γιατρός και Geek. Σχήμα οξύμωρο ή απλά σπάνιο;

Απλά σπάνιο πιστεύω:) Ο κόσμος έχει συνηθίσει τις δυο έννοιες αυτές να είναι ασυμβίβαστες, και – για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι γεγονός ότι η Ιατρική δεν σου αφήνει μεγάλα περιθώρια να εντρυφήσεις σε άλλους τομείς. Παρ’ όλ’ αυτά, οι νέοι γιατροί έχουν σημερα πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με την τεχνολογία απ’ ότι παλιότερα. Οι πρεσβύτεροί μας αναγκάζονται να ενσωματώσουν ορισμένα τεχνολογικά στοιχεία στη ρουτίνα τους (ημερολόγιο, e-mail, αναπτύσσουν ενός βαθμού ικανότητες αναζήτησης), αλλά περιορισμένα: οι περρισότεροι το βλέπουν ως αγγαρεία, κάτι που πρέπει να υποστούν αλλιώς θα μείνουν πίσω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Με εμάς, τη «νεώτερη» γενιά, τα πράγματα δεν είναι έτσι – όλοι μας σε κάποιον βαθμό έχουμε αυτό που περιγράφουμε ως «ψηφιακή» ζωή.

Το e-mail, το Facebook, το social networking και η ανεύρεση πληροφοριών, τόσο γενικής φύσεως όσο και πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μας, είναι κατά κάποιον τρόπο δεδομένα. Εντάξει, ίσως να μην αποτελώ αντιπροσωπευτικό δείγμα (οι υπολογιστες με είχαν κερδίσει χρόνια πριν την Ιατρική, και ακόμη και σήμερα συνεχίζω ως φοιτητής Πληροφορικής) αλλά γενικά αυτή είναι η ισχύουσα κατάσταση.

2. Αναμενόμενη και η δεύτερη ερώτηση: What is it with this Apple thing?

Ξέρω ότι δεν είσαι ιδιαίτερα φαν της εταιρείας:) Για εμένα η Apple, από το 2006 που αποτόλμησα το switch σε Mac, ήταν το φως στην άκρη του τούνελ. Η φιλοσοφία της εταιρείας – προϊόντα ραφιναρισμένα, καλαίσθητα, με προσοχή στη λεπτομέρεια, φτιαγμένα για να δίνουν λύσεις και να προσαρμόζονται σε εσένα αντί να χρειάζεται να κάνεις ακροβατικά για να δουλέψουν – είναι ανεκτίμητης αξίας για μένα. Αυτή η φιλοσοφία αντικατοπτρίζεται σε όλα τα προϊόντα της Apple: το αρμονικό δέσιμο υλικού και προγραμμάτων.

Ουσιαστικά όταν αγοράζεις έναν Mac, ένα iPhone ή ένα iPod δεν πληρώνεις τόσο τη συσκευή, όσο την εμπειρία χρήσεως. Λάβε υπ’ όψιν και το γεγονός ότι το Mac OS πατάει πάνω στα γερά και ασφαλή θεμέλια του UNIX και έχεις το τελικό αποτέλεσμα: έναν υπολογιστή ασφαλή, γρήγορο, χωρίς σαβούρα και προβλήματα, εύχρηστο, ασφαλή, που αντέχει στο χρόνο και – σημαντικό! – δε χάνει τη μεταπωλητική του αξία.
Γιατί να μην πάρω Mac λοιπόν;:)

3. Είστε από τους πρώτους Έλληνες podcasters. Ποια είναι η πορεία των podcast [πιθανότατα και η δυναμική τους] στη χώρα μας;
Το Ελληνικό podcasting ξεκίνησε ουσιαστικά μέσα από τις προσπάθειες του Παναγιώτη του Βρυώνη και του Πάρη του Αποστολόπουλου: το vrypan.net radio και οι WeekendGeeks ήταν τα μακροβιότερα και πιο αξιόλογα δείγματα γραφής του είδους. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: ο Πάρης μέσα στις ασχολίες του δεν προλαβαίνει να ετοιμάσει νέα επεισόδια, ο Παναγιώτης συν τω χρόνω έχει αλλάξει την γενικότερη υφή και κατεύθυνση των εκπομπών που ανεβάζει. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μία εποχή που κάθε τόσο είχαμε νεοεμφανιζόμενα podcasts κάθε τόσο. Αρκετά από αυτά έσβησαν ή έπεσαν στην αφάνεια (έτσι κάποια πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό: του dealsend, το ραδιόφωνο καρνάγιο, οι διάτρητοι, το ιπτάμενο σαμπώ, το Cinemania, το digital era pods, και διάφορα άλλα). Κάποιοι έβγαλαν έναν μικρό αριθμό επεισοδίων, περισσότερο για την εμπειρία, ενώ άλλοι δε βρήκαν το ενδιαφέρον ή το κοινό να ασχοληθούν. Από τις μόνες πραγματικά αξιόλογες προσπάθειες που συνεχίζουν είναι το ssmap podcast και το Themos Podcast, του Θέμου Καλού – ουδέτερα, ενημερωτικά, ενδιαφέροντα και με μία σχετική συνέπεια στα νέα επεισόδια. Πραγματικά όμως, υπήρχε μία εποχή που είχα ούτε λίγο ούτε πολύ πάνω από 15 feeds στο iTunes – μιλάμε πάντα για Ελληνικές απόπειρες! Τώρα πλέον έχω ελάχιστα, κι αυτά για την τιμή των όπλων.

Επίσης, κάποια στιγμή άρχισε να παρατηρείται ένα φαινόμενο απαράδεκτο κατά την άποψή μου: ορισμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί φορείς και πρόσωπα, και διάφοροι άλλοι άρχισαν να ανεβάζουν ηχογραφημένες συνεντεύξεις τους ή ομιλίες τους και να τα βαφτίζουν “podcast”. Από τεχνικής απόψεως και μένοντας στη θεωρία αυτό είναι θεμιτό, αλλά στην πράξη αυτά τα media δεν θεωρούνται βέρα podcasts: είναι απλώς αναπαραγωγές κλασικών μέσων, με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
Σήμερα πλέον, πολύ λίγοι Έλληνες παραγωγοί έχουν το μεράκι, τη θεματολογία και την όποια τεχνογνωσία χρειάζεται για να φτιάξουν ένα σωστό και βιώσιμο podcast. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά όμως σωστά χρειάζεται, εκτός από έναν αφοσιωμένο παραγωγό, χρόνος, υλικό και (κυρίως) ακροατές που να γνωρίζουν τι εστί podcast και να είναι διατεθειμένοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Για την ώρα τουλάχιστον, στο Ελλάντα δεν υπάρχουν όλα τα συστατικά. Έλεγα πρόσφατα, σε παρόμοια συζήτηση, ότι το podcast που παρήγαγα εγώ, το Νυστέρι Podcast, ήταν από τις, ας πούμε, ωραίες απόπειρες στο χώρο: όσο κράτησε είχε τόσο συνέπεια, όσο και… ζουμί θα έλεγα:) Πραγματικά, έχω την αίσθηση ότι η εποχή που έτυχε να σταματήσω τις εκπομπές σηματοδοτούσε ήδη την αρχή του τέλους του πρώτου μεγάλου κύματος παραγωγικού, ουσιαστικού podcasting στην Ελλάδα. Τώρα, αν θα υπάρξει δεύτερο τέτοιο κύμα στο μέλλον δε μπορώ να το γνωρίζω, αλλά τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα παρούσες συνθήκες δε βλέπω κάτι τέτοιο στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Με στεναχωρεί λίγο να σου πω την αλήθεια, νιώθω λίγο λες και κατά κάποιον τρόπο μέσα σε δυο – τρία χρόνια να γεννήθηκε, μεγάλωσε, και μαράζωσε το online αντίστοιχο της εποχής της ερασιτεχνικής Ελληνικής ραδιοφωνίας. Και υπάρχει άλλη μία μεγάλη μαύρη τρύπα πάνω στο θέμα που καίει, τουλάχιστον για τους πιο ενασχολούμενους από εμάς: τα εκπαιδευτικά/ακαδημαϊκά podcasts. Πάρα πολλά διακεκριμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού ήδη εδώ και χρόνια διαθέτουν τις παραδόσεις τους, ηχογραφημένες ή και βιντεοσκοπημένες, πακέτο μαζί με τις σημειώσεις και ενδεχομένως και τις απομαγνητοφωνήσεις τους (για τα άτομα με αναπηρίες ακοής) υπό μορφή podcast. Έτσι, ο κάθε φοιτητής που το επιθυμεί μπορεί να πάρει (έστω ελεγχόμενα σου λέω εγώ, με όνομα και κωδικό χρήστη) τις παραδόσεις των μαθημάτων που παρακολουθεί σε κάθε εξάμηνο και να τις μελετήσει ξανά και ξανά, με την άνεσή του, όπου και όπως θέλει, επιλεκτικά και κατά βούλησιν.

Σκέψου: πέρα από τα ωφέλη στο διάβασμα και τις επαναλήψεις των φοιτητών, πέρα από την αποκρυστάλλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πέρα από την γενικότερη επιμόρφωση της κοινωνίας, αυτά τα νεαρά άτομα είναι οι αυριανοί επαγγελματίες, οι μελλοντικοί χρήστες Internet. Γιατί να γνωρίζουν μόνο το FarmVille, το Hi5 και το Mafia Wars και όχι κάποιες πιο ουσιώδεις και παραγωγικές χρήσεις του Διαδικτύου;

Για να συνοψίσω: αυτή τη στιγμή το podcasting στην Ελλάδα φυτοζωεί, και δε βλέπω κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στη δυναμική του στον ορίζοντα. Είναι λυπηρό αλλά…

4. Νέα Μέσα. Πώς τα αντιλαμβάνεστε; Υπάρχει η «εναλλακτική» ενημέρωση;

Θα ήταν αστείο να προσποιηθούμε ο,τιδήποτε το διαφορετικό. Υπάρχουν τα Νέα Μέσα, και ο κόσμος τα χρησιμοποιεί καθημερινά. Εγώ τα αντιλαμβάνομαι ως έναν νέο τρόπο ενημέρωσης του κοινού, αποκεντρωμένο, χωρίς συγκεκριμένη καθοδήγηση, χωρίς να περνάνε πάντα από το μάτι κάποιου “εκδότη” – χωρίς όμως, πάλι, αυτό να είναι απαραίτητο. Ο άγνωστος Χ που διαπιστώνει (επειδή την πάτησε άσχημα) ότι π.χ. δεν έχει λεωφορεία στο κέντρο και το ανεβάζει στο Twitter είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτής της “εναλλακτικής”, όπως λες, ενημερώσεως.

Ακόμη και ο μέσος blogger που βγήκε σε ένα ρεμπετάδικο και γράφει στο blog του μία κριτική για το τι του άρεσε και τι όχι εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία – και τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Ίσως κάποιος να προβάλλει το αντεπιχείρημα πως αυτή η ενημέρωση “του συρμού” είναι περισσότερο κουτσομπολιό και ράδιο αρβύλα, και πως ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο ο καθένας αποτελεί στόχο άκριτου επηρεασμού από αυτά τα posts/updates/ο,τιδήποτε. Η απάντηση φυσικά είναι αναμενόμενη: τόσες δεκαετίες τα κλασικά ΜΜΕ τι κάνουν; Πόσος κόσμος δεν επηρεάζεται σε κάθε πτυχή της ζωής του από την τηλεόραση και τα έντυπα; Από τον ψηφοφόρο που σχηματίζει πολιτική άποψη με βάση το πώς παρουσιάζεται ένα θέμα στα τηλεπαράθυρα, ως τον μεσήλικα που έχει σε εκτίμηση την πένα των αρθρογράφων σε κάποια εφημερίδα, μέχρι την κριτική για τις ταινίες που πάμε και βλέπουμε, ποιος μπορεί με το χέρι στο Ευαγγέλιο να πει ότι δεν έχει επηρεαστεί έστω και λίγο σε κάποια άποψη ή θέση του;

Προφανώς τα κλασικά μέσα δεν πρόκειται να πεθάνουν πότε: υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία, δεκαετίες παράδοσης και συνήθειας και πάμπολλες θέσεις εργασίας (και πολλά λεφτά, βεβαίως) στο χώρο για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ίσως κάποια στιγμή εξελιχθούν ώστε να εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες, αλλά πάντα θα υπάρχουν οι εφημερίδες, οι τηλεοπτικές εκπομπές, οι ανταποκρίσεις – με τη μία μορφή ή την άλλη.

Αυτό που κάνουν τα Νέα Μέσα δεν είναι να αντικαθιστούν ή να υποκαθιστούν τα κλασικά μέσα, αλλά να τα συμπληρώνουν, να προσφέρουν μία άλλη δυναμική, μία άλλη διάσταση, και να κάνουν τον μέσο παρατηρητή παραγωγό απόψεων και πληροφοριών. Ο μεγάλος φόβος που νιώθουν όσοι στελεχώνουν τα κλασικά μέσα είναι, κατά τη γνώμη μου αβάσιμος: απλώς οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να έχουν μία αποκλειστικότητα, ένα μονοπώλιο, και το βλέπουν να αποδομείται μπροστά στα μάτια τους. Όταν συνειδητοποιήσουν ότι όλοι οι καλοί χωράνε και ότι απλώς πρέπει να αλλάξουν την οπτική τους γωνία θα αρθούν πολλές προκαταλήψεις και πολλά εμπόδια: στο εξωτερικό αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Ευελπιστώ να γίνει το ίδιο και στη χώρα μας.

5. Mobilized internet. Έχει πραγματικά την δυναμική που παρουσιάζουν οι internet marketers;

Ίσως: δεν είμαστε ακόμα αρκετά ώριμοι εδώ για να το κρίνουμε αντικειμενικά. Ξαφνικά, από εκεί που το mobile Internet ήταν προνόμιο των γιάπηδων και των μεγαλοστελεχών που απαντούσαν σε κρίσιμης σημασίας εργασιακά emails στο δρόμο για το αεροδρόμιο ή το γραφείο, έχει φτάσει να διατίθεται δωρεάν μέχρι και στους χρήστες καρτοκινητής, ακόμη και δωρεάν! Τώρα, το ποιος θα το χρειαστεί και γιατί, είναι μία άλλη ιστορία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικά κριτήρια. Ο μαθητής θα θέλει πρόσβαση για να μπει στο Facebook, να στείλει μια φωτογραφία μέσω mail, να βρει στίχους σε ένα τραγούδι, να δει ένα βίντεο κλιπ στο YouTube. Ο φοιτητής θα θελήσει να επικοινωνήσει με τους διδάσκοντες στη Σχολή του, να ανταλλάξει υλικό για τις εργασίες του, ενδεχομένως να μιλήσει στο Skype με τους δικούς του. Ο γιατρός – για να μιλήσω για τη φάρα μου – θα ζητήσει πληροφορίες για ένα φάρμακο, θα στείλει ένα συνοπτικό ιστορικό κάποιου αρρώστου του σε συνάδελφο για να πάρει μια δεύτερη γνώμη, και πάει λέγοντας.

Η κάθε κατηγορία χρήστη ίσως να βλέπει κάποιες από τις ανάγκες των άλλων ομάδων ως υπερφίαλες, υπερβολικές ή απλά άχρηστες. Για κάθε έναν από αυτούς που ανέφερα ως παράδειγμα όμως, τα πράγματα που θέλουν να κάνουν online εκτός σπιτιού έχουν σημασία, και προφανώς δε δικαιούσαι να τους αποπάρεις. Ένα άλλο ζήτημα που υπάρχει είναι η 3G κάλυψη. Η σοβαρή, “γενναιόδωρη” χρήση mobile Internet σε δίκτυα 2ας γενεάς είναι κακόγουστο ανέκδοτο, και οι τεράστιες τρύπες που υπάρχουν στην 3G κάλυψη των τριών εθνικών δικτύων ανά την επικράτεια δε βοηθάνε καθόλου την κατάσταση. Τρίτο αγκάθι στην όλη ιστορία είναι η online επικοινωνία: εδώ και χρόνια έχουμε συνηθίσει για να επικοινωνήσουμε εκτός σπιτιού με τον κύκλο μας να βασιζόμαστε στις κλήσεις από κινητό και στα SMS. Ειδικά τα τελευταία έχει βρεθεί ότι αποτελούν τον ακριβότερο τρόπο επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων! Η διάθεση mobile Internet σε προσιτές (ας πούμε) τιμές είναι εξαιρετικά επώδυνη για τις εταιρείες κινητής, που έχουν συνηθίσει να έχουν μία μεγάλη αγελάδα με χρήματα και να την αρμέγουν αλύπητα.

Λίγο λίγο αναγκάζονται να υποκύψουν, και προσπαθούν με προσφορές και τεχνάσματα να κρατήσουν όσο μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας γίνεται. Το φαινόμενο αυτό όμως είναι παγκόσμιο και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδιαιτερότητα ως προς τη δυναμική του mobile Internet στην Ελλάδα. Γενικώς με την τελευταία γενιά φορητών συσκευών και το integration που προσφέρουν με το Διαδίκτυο οι τιμές και οι παροχές έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα – αν και υπάρχει περιθώριο βελτιώσεως. Πιστεύω ότι έχει ψωμί η όλη υπόθεση – λίγο ακόμα καλύτεροι όροι και θα έχουμε τις υποδομές για πολλά πράγματα.

6. Όλοι ψάχνουν το επόμενο social network ή έστω το επόμενο application που θα ξεπεράσει το facebook. Τι πιστεύετε για αυτό;

Το Facebook, με όλη την παραφιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το όνομά του, όλα τα security και privacy risks που θέτει, όλη τη σκαρταδούρα που έχει μαζέψει – τόσο από χρήστες όσο και από εφαρμογές και περιεχόμενο – έχει κατορθώσει να βρίσκεται σε μία μοναδική θέση. Εξυπηρετεί πολλές ανάγκες, σημαντικά διαφορετικές ώστε να έχει να προσφέρει και από κάτι σε πολύ μεγάλη μερίδα πληθυσμού. Επίσης, βρέθηκε να γνωρίζει τη μεγάλη του ανάπτυξη υπό ευνοϊκές συνθήκες, όταν τα social networks έκαναν το μεγάλο μπαμ και όλοι ήθελαν να ασχοληθούν με το φαινόμενο – θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι να έχει “καπελώσει” τον ανταγωνισμό σε μεγάλο βαθμό.

Βεβαίως, αρκετός κόσμος τον τελευταίο καιρό διαγράφει το προφίλ του – ετεροχρονισμένα, και αφού δώσανε λογαριασμό στον Μεγάλο Αδερφό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Αν δεν αλλάξουν οι ισορροπίες, αν δεν υπάρξουν αλλαγές στην τεχνολογία και αν δεν παρουσιαστεί κάποιο νέο προϊόν που να μπορέσει να προσφέρει στη μεγάλη πλειοψηφία των υπαρχόντων χρηστών του Facebook τις ίδιες παροχές με τρόπο αισθητικότερο, απλούστερο, γρηγορότερο, πιο καθαρό ίσως, δε βλέπω να… κουνιέται ο βασιλιάς από το θρόνο του:) Οι ψαγμένοι έτσι κι αλλιώς έχουν τις δικές τους αυτόνομες παρουσίες – είτε μέσα από τα blogs τους, είτε μέσω άλλων δικτύων: η μάζα είναι που θα φτιάξει ή θα θάψει το όποιο αντίπαλο δέος, και η μάζα δεν ασχολείται με τα technicalities.
Παρατηρείτε αλλαγή στην «τεχνολογική» νοοτροπία των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια;
Ναι, αν και αυτή ξεκινάει κατά μέσο όρο, ομολογουμένως, από τα νεώτερα ηλικιακά στρώματα. Όπως είπαμε, οι επαγγελματίες των περισσοτέρων κλάδων έχουν αναγκαστικά υιοθετήσει ένα πιο επίκαιρο τρόπο σκέψεως, έστω και δι’ αντιπροσώπου (“ψιτ παληκάρι/κοπελιά, θα μου φτιάξεις ένα σάιτ; με το αζημίωτο, και αν μπορείς να μου ανοίξεις και ένα μέηλ για να παίρνω παραγγελίες”). Έστω και έτσι, με το μπιμπερό, λίγο έως πολύ δε θα βρεις πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που να μην έχουν online παρουσία. Και φυσικά όπου υπάρχει μαζική παροχή εφ’ όλης της ύλης, αναπτύσσεται και ζήτηση – πιθανώς να διαφωνήσουν εδώ οι γνώστες της αγοράς, αλλά έστω:) Ο κόσμος έμαθε να ψάχνει για προσφορές, για πληροφορίες στο Internet, να κάνει τη δουλειά του χωρίς πολλούς μεσάζοντες και αποφεύγοντας τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό. Νομίζω ότι κάπου εκεί αρχίζει και η αλλαγή νοοτροπίας.

Το Internet πρωτίστως είναι μέσο, εργαλείο, μηχανισμός, όχι αυτοσκοπός. Αυτοί που θα το εκμεταλλευτούν πρώτοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν ή να αποκομίσουν κάτι, υλικό ή μη. Όταν εκπαιδεύσεις κατά κάποιον τρόπο τον κόσμο ότι ξέρετε, υπάρχει αυτό το καινούργιο πράγμα και μέσω αυτού σας παρέχουμε την Α, Β, Γ δυνατότητα, ο κόσμος θα ασχοληθεί. Και άπαξ και ασχολήθηκε, θα συνεχίσει να ψάχνει. Από τον επιστήμονα που ψάχνει βιβλιογραφικές αναφορές αντί να σκάβει σε τόμους περιοδικών μέχρι τον τελευταίο κακομοίρη που καμακώνει κοπελιές στα chat, βλέπουμε αυξημένη διείσδυση της τεχνολογίας στο κοινό. Βεβαίως, και σε αυτό το θέμα υπάρχουν οι ανασταλτικοί παράγοντες: οι τεχνοκράτες και όσοι είναι προσκολλημένοι σε παλιά μοντέλα σκέψης και λειτουργίας και προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Ένα απλούστατο παράδειγμα: όταν χρεώνεις 60 € για να συνδέσεις έναν καινούργιο υπολογιστή στο χώρο του πελάτη δε συνεισφέρεις στη διάδοση της τεχνολογίας, ούτε όταν σου παραγγέλλουν νέα broadband σύνδεση και κάνεις δύο μήνες να συνδέσεις το νέο χρήστη. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να εκλείψουν και γρήγορα μάλιστα – δεν προσφέρουν τίποτα, μόνο ζημιογόνα είναι. Γενικά πάντως νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο μέχρι τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση.

7. Θα θέλαμε μερικές προβλέψεις για την επόμενη πενταετία σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο.

Δύσκολη ερώτηση: τα πάντα είναι ρευστά, είναι σα να με ρωτάς τι καιρό θα κάνει σε έξι μήνες από τώρα:) Νομίζω η επόμενη μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον τρόπο με τον οποίον αναζητούμε και οργανώνουμε/οπτικοποιούμε την πληροφορία. Μέχρι στιγμής έχουμε πάμπολλα μέσα στη διάθεσή μας για την παραγωγή υλικού και πληροφοριών: ψηφιακές μηχανές και βιντεοκάμερες, blog editors, προγράμματα ηχογράφησης, υπηρεσίες φιλοξενίας φωτογραφικού υλικού, κοινωνικά δίκτυα, sites αρχειοθέτησης εντύπων: η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Οι μέθοδοι που έχουμε στη διάθεσή μας όμως για να κατηγοριοποιούμε, να αλιεύουμε αυτά που θέλουμε από αυτό το υλικό, για να το οργανώνουμε σε ομάδες και να το αντιλαμβανόμαστε γρηγορότερα, καθαρότερα και αποτελεσματικότερα δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας: οι μηχανές αναζήτησης που δουλεύουν με εισαγωγή συνεχίζουν να είναι το σύνηθες search modality για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

Μία βελτίωση ήταν το σύστημα των tags, που – αν το μάθεις και συνηθίσεις να tagκάρεις αυτά που αποθηκεύεις μπορεί να φανεί χρήσιμο. Κι αυτό όμως δεν είναι πανάκεια: το ότι εσύ είσαι συνεπής tagger δεν εξασφαλίζει την συνεργασία και συμβολή των άλλων χρηστών. Από εκεί λοιπόν πιστεύω ότι έχουμε να περιμένουμε πάρα πολλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Ένα άλλο ζήτημα που καίει είναι η επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Βλέπεις ότι όλοι ψάχνονται γύρω από αυτό το θέμα: το Twitter προσπαθεί να εισάγει μεθόδους οργανώσεως των συζητήσεων και των μηνυμάτων, η Google πειραματίζεται με μοντέλα τύπου Wave και Buzz, η χρήση του Skype και των λοιπών VoIP υπηρεσιών ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως και οι συνδρομητές των IM δικτύων… αλλά παρ’ όλ’ αυτά η πιο αξιόπιστη και πρότυπη θα λέγαμε μέθοδος online επικοινωνίας, σε γενική θεώρηση, παραμένει το αθάνατο e-mail – δηλαδή ένα πρότυπο που υπάρχει περισσότερα χρόνια από τη ζωή του Παγκοσμίου Ιστού!

Έχουμε ήδη καλύψει τη γραπτή επικοινωνία με κάθε μορφή και έκφρασή της, έχουμε καλύψει την ανταλλαγή ήχου και εικόνας. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε από εκεί και πέρα για το online communication; Και όχι μόνο πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε, αλλά και πώς μπορούμε να το συνδέσουμε αποτελεσματικά και πρακτικά με άλλες online εφαρμογές και δραστηριότητες; Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι δύο τομείς είναι που θα γνωρίσουν τις μεγαλύτερες καινοτομίες μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια – αν και, είπαμε, το μέλλον είναι αβέβαιο:)

Εκ μέρους του We Go Web,

ευχαριστώ θερμά τον κύριο Σμπαρούνη

για την συνέντευξη του στον χώρο μας.

“Συναντήσαμε” το βίντεο που ακολουθεί στους δρόμους του διαδικτύου, κι ενώ μας φάνηκε κάπως υπερβολική η περιστασιακή αναφορά σε θρησκευτικά αποσπάσματα, κρίναμε πως είναι ένα project που πρέπει να διαδοθεί.

Εκτός αυτού, μας έδωσε το ερέθισμα ώστε να ασχοληθούμε και εμείς με τη σειρά μας με κάποιο από τα θέματα που επισημαίνει.