Το κόστος της “δημοσιότητας” στους χρήστες
Διαχωρίζω τους χρήστες του ελληνικού διαδικτύου στις εξής κατηγορίες:
1. Οι επαγγελματίες [είτε ήρθαν ως επαγγελματίες, είτε μετατράπηκαν σε τέτοιους μέσα από τους χώρους τους]
2. Οι εν δυνάμει επαγγελματίες [όσοι έχουν μία άλφα δημοφιλία και προσπαθούν να την εξαργυρώσουν επαγγελματικά μέσα από την διαδικτυακή τους παρουσία]
3. Οι χρήστες με υψηλή διαδικτυακή συνείδηση [δεν ανήκουν σε καμία από τις δύο προηγούμενες κατηγορίες αλλά γνωρίζουν, μέσα από την δυναμική και μακρά συμμετοχή τους, αρκετούς σκοπέλους του web]
4. Οι «απλοί» χρήστες [κυρίως άνθρωποι με εμπειρία στο ψυχαγωγικό κομμάτι της διαδικτυακής συμμετοχής που λειτουργούν μέσα σε έναν νέο πυρήνα των ήδη υπαρχόντων προσωπικών τους σχέσεων]
Σε αυτή την τελευταία κατηγορία θα ήθελα να αναφερθώ κι ενώ γνωρίζω πως ίσως το κείμενο χαρακτηριστεί δείγμα τρομολαγνίας, αναλαμβάνω την ευθύνη εφόσον καμιά φορά, πρέπει να τρομάξουμε ώστε να συνειδητοποιήσουμε την δική μας ατομική ευθύνη στην δημιουργία επικίνδυνων διόδων μέσω της όποιας έκθεσης της παρουσίας μας.
Τα 15 λεπτά δημοσιότητας στο διαδίκτυο έχουν μεταλλαχτεί σε περιοδικές επαναλήψεις 15 κλικ εφόσον ό,τι υλικό δημοσιεύεται , κυρίως από την προσωπική μας ζωή, βρίσκεται εκεί κάθε φορά που γίνεται η επιλογή πρόσβασης.
Κι όταν κάτι υπάρχει στο διαδίκτυο, είναι Νόμος πως αυτό θα προσπελαστεί με συνειδητό ή όχι τρόπο [είτε εσκεμμένα είτε μετά από κάποια αναζήτηση-πόσοι χρήστες έχουν συνειδητοποιήσει πως το google δίνει αποτελέσματα αναζήτησης σχεδόν από κάθε χώρο στον οποίο βρισκόμαστε εκτός αν μόνοι έχουμε *απαγορεύσει* την πρόσβαση;]





























